Γέροντας Παΐσιος -Ποια είναι η γνήσια αγάπη;

 

ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΟ
 

Κατ’ εμέ η αγάπη είναι τριών ειδών: η σαρκική αγάπη, η οποία είναι γεμάτη πνευματικά μικρόβια, η κοσμική αγάπη, η οποία είναι φαινομενική, τυπική, υποκριτική, δίχως βάθος, και η πνευματική αγάπη, η οποία είναι αληθινή, η αγνή, η ακριβή αγάπη. Αυτή η αγάπη είναι αθάνατη!

Να έχετε το νου σας συνέχεια στο Θεό. Να λέτε την ευχή, να μιλάτε με το Θεό. Όταν ο άνθρωπος κάνει αυτήν την εργασία, κατ’  αρχάς νιώθει λίγο την αγάπη του Θεού και αργότερα, όσο προχωράει, την νιώθει όλο και πιο πολύ. Ο νους του βρίσκεται μόνιμα πλέον στον Θεό, και δεν τον συγκινεί τίποτα πλέον το γήινο και το μάταιο. Στην καρδιά του φουντώνει η αγάπη προς το Θεό, γεμίζει και δε θέλει πια να σκέφτεται τίποτα άλλο εκτός από τον Θεό. Αδιαφορεί για όλα τα του κόσμου και σκέφτεται συνέχεια τον Ουράνιο Πατέρα. Βλέπεις, όσοι ασχολούνται με εφευρέσεις, απορροφούνται από την επιστήμη. Πού είναι όμως η δική μας απορρόφηση από τον Χριστό;

Όταν ανάψει η πνευματική αγάπη, φλογίζεται όλο το στήθος. Όλο το στήθος γίνεται μια φλόγα. Καίγεται ο άνθρωπος από τη μεγάλη γλυκιά φλόγα της αγάπης του Θεού, πετάει, αγαπάει με αγάπη πραγματική, μητρική. Αυτή η εσωτερική φλόγα, την οποία ανάβει ο ίδιος ο Χριστός με την αγάπη Του, θερμαίνει  το σώμα πολύ περισσότερο  από την αισθητή φωτιά και έχει τη δύναμη να καίει κάθε σκουπίδι, κάθε κακό λογισμό καθώς και κάθε κακή επιθυμία και άσχημη εικόνα. Τότε η ψυχή αισθάνεται και τις θείες ηδονές που δεν συγκρίνονται με καμιά άλλη ηδονή!

Τι μεγάλο κακό κάνουμε οι περισσότεροι άνθρωποι να μη θέλουμε να δώσουμε την αγάπη μας στον Χριστό, αλλά να την χαραμίζουμε σε γήινα, φθηνά και μάταια πράγματα! Μια ζωή ακόμη και χιλίων ετών, και χιλιάδες καρδιές να έχει κανείς, δεν φθάνουν για να τις δώσει στον Χριστό για την μεγάλη αγάπη που μας έδειξε και που μας δείχνει συνέχεια: μας συγχωρεί, μας ανέχεται και καθαρίζει τις βρώμικες ψυχές μας με το θεϊκό του αίμα.

Κανείς δεν μπορεί να συλλάβει πόσο αγαπάει ο Θεός τον άνθρωπο! Η αγάπη Του δεν συγκρίνεται με τίποτε! Δεν έχει όρια! Είναι τόσο μεγάλη που, κάτι ελάχιστο αν αισθανθεί ο άνθρωπος από την αγάπη αυτήν, η πήλινη καρδιά του δεν μπορεί να την αντέξει∙ διαλύεται, γιατί είναι πηλός.

Όταν δώσει κανείς την καδιά του στον Θεό, όλα τα αγαπάει∙όχι μόνο όλους τους ανθρώπους. Αλλά και τα πουλιά και τα δένδρα, ακόμη και τα φίδια.

Αν μεθύσει ο άνθρωπος πνευματικά με το ουράνιο κρασί, η ζωή του εδώ στη γη γίνεται μαρτυρική, με την καλή όμως έννοια. Αχρηστεύεται για τον κόσμο, αδιαφορεί για καθετί γήινο και όλα τα θεωρεί «σκύβαλα». Η ουράνια μέθη είναι καλή, αλλά πρέπει να είναι κανείς συνέχεια εκεί, στο ατέλειωτο βαρέλι, το ουράνιο. Εύχομαι να βρείτε την παραδεισένια θεία κάνουλα και να πίνετε και να μεθάτε συνέχεια από το παραδεισένιο κρασί!

ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ

«Μηδείς το εαυτού ζητείτω αλλά το του ετέρου έκαστος», λέει ο Απόστολος Παύλος. Όλη η βάση στην πνευματική ζωή εδώ είναι: να ξεχνάω τον εαυτό μου με την καλή έννοια και να σκέφτομαι τον άλλο, να συμμετέχω στον πόνο, στην δυσκολία του άλλου. Να μην κοιτάζω πώς να ξεφύγω την δυσκολία, αλλά πώς να βοηθήσω τον άλλο, πώς να τον αναπαύσω.

Όσοι έχουν κοσμική αγάπη μαλώνουν ποιος να αρπάξει περισσότερη αγάπη για τον εαυτό του. Όσοι όμως έχουν την πνευματική, την ακριβή αγάπη μαλώνουν ποιος να δώσει περισσότερη αγάπη στον άλλο. Αγαπούν χωρίς να σκέφτονται αν τους αγαπούν ή δεν τους αγαπούν οι άλλοι, ούτε ζητούν από τους άλλους να τους αγαπούν. Θέλουν όλο να δίνουν και δίνονται, χωρίς να θέλουν να τους δίνουν και να τους δίνονται. Αυτοί οι άνθρωποι αγαπιούνται απ’ όλους, αλλά πιο πολύ απ’ τον Θεό, με τον Οποίο και συγγενεύουν.

Μέσα στον πόνο κρύβεται περισσότερη αγάπη από την κανονική. Γιατί, όταν πονάς τον άλλο, τον αγαπάς λίγο παραπάνω. Αγάπη με πόνο είναι να σφίξεις στην αγκαλιά σου έναν αδελφό σου που έχει δαιμόνιο και το δαιμόνιο να φύγει. Γιατί η «σφιχτή» αγάπη, η πνευματική αγάπη με πόνο, δίνει παρηγοριά θεϊκή στα πλάσματα του Θεού, πνίγει δαίμονες, ελευθερώνει ψυχές και θεραπεύει τραύματα με  το

βάλσαμο της αγάπης του Χριστού που χύνει. Ο πνευματικός άνθρωπος είναι όλος ένας πόνος. Λειώνει από τον πόνο για τους άλλους, εύχεται, παρηγορεί. Και ενώ παίρνει τον πόνο των άλλων, είναι πάντα χαρούμενος, γιατί ο Χριστός του παίρνει τον πόνο και τον παρηγορεί πνευματικά.

Για να χαίρεται κανείς αληθινά, πνευματικά, πρέπει να αγαπάει, και για να αγαπάει, πρέπει να πιστεύει. Δεν πιστεύουν οι άνθρωποι και γι’  αυτό δεν αγαπούν, δεν θυσιάζονται και δεν χαίρονται. Αν πίστευαν θα αγαπούσαν, θα θυσιάζονταν και θα χαίρονταν. Από τη θυσία βγαίνει η μεγαλύτερη χαρά!

Όταν αγαπάς, χαίρεσαι. Και όταν αυξηθεί η αγάπη, τότε ο άνθρωπος δεν ζητάει την χαρά για τον εαυτό του, αλλά θέλει να χαίρονται οι άλλοι. Η θεϊκή χαρά έρχεται  με το δόσιμο!

Κάποτε ένας απλός άνθρωπος παρακαλούσε τον Θεό να του δείξει πως είναι ο Παράδεισος και η κόλαση. Ένα βράδυ λοιπόν στον ύπνο του άκουσε μια φωνή να του λέει:

«Έλα, να σου δείξω την κόλαση». Βρέθηκε τότε σ’ ένα δωμάτιο, όπου πολλοί άνθρωποι κάθονταν γύρω από ένα τραπέζι και στη μέση ήταν μια κατσαρόλα γεμάτη φαγητό. Όλοι όμως οι άνθρωποι ήταν πεινασμένοι, γιατί δεν μπορούσαν να φάνε. Στα χέρια τους κρατούσαν από μια πολύ μακριά κουτάλα∙ έπαιρναν από την κατσαρόλα το φαγητό, αλλά δεν μπορούσαν να φέρουν την κουτάλα στο στόμα τους. Γι’ αυτό άλλοι γκρίνιαζαν, άλλοι φώναζαν, άλλοι έκλαιγαν…

Μετά άκουσε την ίδια φωνή να του λέει: «Έλα τώρα να σου δείξω και τον Παράδεισο» . Βρέθηκε τότε σ’ ένα άλλο δωμάτιο όπου πολλοί άνθρωποι κάθονταν γύρω από ένα τραπέζι όμοιο με το προηγούμενο και στη μέση ήταν πάλι μια κατσαρόλα με φαγητό και είχαν τις ίδιες μακριές κουτάλες. Όλοι όμως ήταν χορτάτοι και χαρούμενοι, γιατί ο καθένας έπαιρνε με την κουτάλα του φαγητό από την κατσαρόλα και τάιζε τον άλλο. Κατάλαβες τώρα κι εσύ πώς μπορείς να ζεις από αυτήν την ζωή τον Παράδεισο;

Αποσπάσματα από το βιβλίο «Πάθη και Αρετές», του γέροντος Παϊσίου του Aγιορείτου.

Να συμβουλεύουμε με δάκρυα..

Θέλεις να διορθώσεις τον αδερφό σου? Δάκρυσε, προσευχήσου στο Θεό γι΄αυτόν, αφού τον πάρεις ιδιαιτέρως, παρακίνησε τον στο καλό, συμβούλεψε τον, παρακάλεσε τον.

Πολλοί πολλές φορές δεν ωφελήθηκαν καθόλου από τις συμβουλές, συγκινήθηκαν όμως από τα δάκρυα και την συμπάθεια.

Με την αγάπη και τα δάκρυα μπορούμε να διορθώσουμε και τους κακούς. Πόνεσε εσύ, ίσως έτσι συνέλθει και πονέσει κι εκείνος. Όπως ακριβώς ο άρρωστος που δεν έχει όρεξη, όταν δει τον γιατρό του να τρώει φαγητό, παρακινείται κι αυτός να φάει, έτσι θα συμβεί κι εδώ, αν ο κακός σε δει να θρηνείς για την κατάσταση του, θα μαλακώσει, θα γίνει καλός και πράος άνθρωπος.

Όταν λοιπόν δεις τον αδελφό σου να είναι σκληρός και αδιάλλακτος και να μην σε προσέχει, λέγε μέσα σου " μήπως με την πάροδο του χρόνου μπορέσω να τον πείσω ". Και ο απόστολος Παύλος το ίδιο έλεγε να κάνουμε " ο δούλος του Κυρίου δεν πρέπει να φιλονικεί αλλά οφείλει να είναι ήπιος και γλυκύς προς όλους και να σωφρονίζει με πραότητα τους αντιφρονούντες, μήπως κάποτε τους δώσει ο Θεός μετάνοια και οδηγηθούν στην ορθή γνώση της αλήθειας."

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

What is this sweetness of love that is sweeter than life?

Saint Isaac The Syrian says;
Joy that is in God is stronger than this present life.Whoever has found this will not only not cast a glance at the passions,but will not even give a thought to his own life,nor will he have awareness of anything else,if in truth he has been accounted worthy of this joy.Love is sweeter than life,and understanding according to God,from which love is begotten,is sweeter than honey and the honeycomb.
What is this sweetness of love that is sweeter than life?It does not
seem grievous to love to undergo a bitter death for her beloved's
sake.Love is the offspring of knowledge,and knowledge is the
offspring of health of soul;health of soul is a strength that comes
from prolonged patience.
Question:What is knowledge?
Answer:The perception of life immortal.
Question:And what is life immortal?
Answer:Consciousness in God;for love springs from understanding.
Knowledge according to God is king of all desires,and every sweetness
of the earth is superfluous to the heart that has received it.For there
is nothing like the sweetness of the knowledge of God.
A Prayer:O Lord,fill my heart with eternal life!
Eternal life is consolation in God;and he who has found consolation
in God considers every worldly consolation to be superfluous.

Excerpt from Saint Isaac the Syrian's Homily 62

Elder Paisios On Compulsory Repentance

-Elder,Abba Isaac writes,No kind of repentance that takes place
after the removal of our free will will be a well-spring of joy,nor
will it be reckoned for the reward of those who possess it.
How can anyone repent without exercising his own free will?
-One may be forced to repent,having fallen in the eyes of others
around him,but such repentance has no humility.This is how I
understand it.
-Do you mean that there is repentance that is not voluntary?
-Yes,it is compulsory repentance.I ask you to forgive me for some harm I have caused to you so that I may be spared the  consequences,but I have not changed inside.A fiendish person will pretend to have repented,and will proceed cunningly,offering prostrations with feigned kindness,to deceive others.
When someone goes to tell his sins to a Spiritual Father merely because he is afraid of going to hell,even this is not true repentance.
He's not repenting for his sins,he's afraid of going to hell!

True repentance means that one is first aware of his sins,is pained
by them,asks God for forgiveness,and then goes and confesses
them.This is why I always recommend Repentance and Confession
together.I never recommend Confession alone.
Notice,for example,what happens when we have an earthquake.
You see those who have a good disposition will be moved deeply,
they will repent and change their way of life.But the majority of
people keep this fear of God only for a short period of time;and
when the danger is past,they resume their former sinful life.
This is why,when someone told me that there had recently been
a very strong earthquake in his hometown,I told him,"It shook you
up,but did it really wake you up?" "It woke us up,"he said.Then I said,
"Sure,but you'll go back to sleep again".

Taken from ,Elder Paisios of Mount Athos Spiritual Counsels Vol.3
"Spiritual Struggle"

ΑΓΙΟΣ ΙΣΑΑΚ Ο ΣΥΡΟΣ-Η κενοδοξία ανοίγει το δρόμο των παθών

ΑΓΙΟΣ ΙΣΑΑΚ Ο ΣΥΡΟΣ...

Η κοσμική δόξα είναι σαν το βράχο στη θάλασσα, που τον σκεπάζουν τα νερά, και ο πλοίαρχος δεν το ξέρει, μέχρι να χτυπήσει η καρίνα του πλοίου και να βυθιστεί. Έτσι κάνει και η κενοδοξία στον άνθρωπο, που παραμένει κρυμμένη μέχρι να τον βυθίσει στα πάθη και να τον καταστρέψει. Είπαν γι’ αυτήν οι άγιοι Πατέρες, ότι στην ψυχή που πέφτει στην κενοδοξία, ξαναγυρίζουν όλα τα πάθη, που νικήθηκαν με τη χάρη του Θεού, και αναχώρησαν.

Γ.ΕΦΡΑΙΜ ΑΡΙΖΟΝΑΣ-Η ΑΜΑΡΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΔΕΙΝΑ

Επισκέπτρια της μονής στην Αριζόνα μεταφέρει τα λόγια του.Διηγείται και δύο θαυμαστά περιστατικά.Ολη η ομιλία βρίσκεται στον κανάλι "apantaortodoxias"

Saint Theophan The Recluse -On The Sinner's Condition

For the most part, the word of God depicts the sinner, who is faced with the necessity of renewal in repentance,as being submerged in deep slumber. The distinguishing characteristic of such people is not always outright depravity, but rather the absence in the strictest sense of inspired, selfless zeal for pleasing God, together with a decided aversion for everything sinful. Devotion is not the main concern of their cares and labors; they are attentive about many other things, but are completely indifferent to their salvation, and do not sense what danger they are in. They neglect the good life and lead a life that is cold in faith, though it be occasionally righteous and outwardly irreproachable.

I. Particulars for a Person Who Lacks Grace.

That is the general characteristic. Here are the particulars for a person who lacks grace: Once he has turned away from God, the person dwells on himself, and makes self the main goal of his life and activity. This is because at this point, after God, there is for him nothing higher than self, especially because, having previously received every abundance from God and having now forgotten Him, he hurries and takes care to fill himself up with something. The emptiness that has formed inside him because of his falling away from God causes an unquenchable thirst inside him that is vague but constant. The person has become a bottomless abyss. He makes every effort to fill this abyss, but he cannot see or feel it getting full. Thus, he spends his entire life in sweat, toil and great labors; he busies himself with various occupations in which he hopes to find a way to quench his unquenchable thirst. These occupations take up all his attention, all his time and all his activity. They are the highest good, in which he lives with his whole heart. Thus, it is clear why a person who makes self his exclusive goal is never himself; instead, everything is outside him, in things either created or acquired by vanity. He has fallen away from God, Who is the fullness of everything. He himself is empty; it remains for him to seemingly pour himself out into an endless variety of things and live in them. Thus, the sinner thirsts, fusses, and troubles himself with occupations and numerous things outside himself and God. This is why a characteristic trait of sinful life is, in its disregard for salvation, the care and trouble about many things (cf. Lk 10:41).

2. The Care and Trouble about Many Things.

The nuances and distinctions of this care and trouble about many things depends on the kinds of emptiness that have formed in the soul. There is the emptiness of the mind that has forgotten the One Who is everything; this gives rise to care and trouble about learnedness, inquisitiveness, questioning and curiosity. There is the emptiness of the will that has been deprived of possession by the One Who is everything; this creates desire for many things, the longing to possess many things, so that everything is in our control, in our hands; this is self-interest. There is the emptiness of the heart that has been deprived of the enjoyment of the One Who is everything; this forms a thirst for the satisfaction of many and various things, or a search for an infinite number of objects in which we hope to find pleasure for our senses, both internal and external. Thus, the sinner is continually troubled about learnedness, the possession of many things, and the desire for many pleasures. He amuses himself, he possesses, he questions. He goes around in circles his entire life. Curiosity beckons, the heart hopes to taste sweet things, and he is enticed by the will. Anyone can convince himself of this if he observes the movements of his soul over the course of only a single day.

If left alone, the sinner will continue going in circles, because this is our nature when it is enslaved to sin. However, when the sinner is in the company of others, the circles he goes around increase in number a thousandfold and become more convoluted. There is an entire world full of people who are continually doing things, questioning, amusing themselves, and scrounging about, whose every way in all of this has led to a system, placed everyone under its laws, and made these laws a necessity for everyone who belongs to this sphere. In this common alliance, they inevitably come into contact, rub up against each other, and in this rubbing succeed in elevating inquisitiveness, self-interest, and self-pleasure to the tenth, hundredth and thousandth degree, thereby placing all happiness, joy and life in this frenzy. This is the world of vanity, in which occupations, ways, rule, connections, language, diversions, amusements, concepts — everything, from the smallest to the greatest thing — are permeated by the spirit of these three fiends of many cares and trouble mentioned above. It is what constitutes the dreary going around in circles by the spirits of worldly people. Being in living communion with this entire world, each sinner is caught up in its thousandfold net, and is so deeply entangled in it that it is invisible to him. Such a heavy burden lies on each worldly person and each of his parts, that he does not have the strength to be stirred in the smallest way by anything that is not worldly, because this would seem like raising a thousand-pound weight to him. Thus, no one undertakes such an unmanageable task, and no one thinks to undertake it; instead, everyone lives on, moving in the rut into which they have fallen.

3. The Seductions of the Prince of this World.

Even worse is the prince of this world who is unparalleled in his cunning, spitefulness and experience in seduction. It is through the flesh and materialism with which the soul became mingled at the fall that he has free access to the soul. In his approach, he kindles curiosity, self-interest, and pleasure-loving self-comfort in various ways. Through various enticements, he holds the soul in these things with no escape; through various suggestions he suggests plans for satisfying them and then either aids in fulfilling them, or thwarts them through instruction of other more ambitious plans. All this is accomplished with one purpose: to prolong and deepen a person's involvement in them. This is what constitutes the change of worldly misfortune and fortune, unblessed by God.

The prince of this world has an entire horde of servile spirits of malice that are subordinate to him. At each instant they scurry along every boundary of the inhabited world to sow various things in different places, deepen entanglement in the net of sin, repair traps that have become weak and broken, and especially to guard against anyone who might take it into his mind to rid himself of his bonds and escape to freedom. In the latter case, they hurriedly gather around the self-willed person. First they come one by one, then by detachments and legions until finally, the entire horde is there. This happens in various ways and forms so as to block all exits and mend the strands and nets, and, using the other analogy, to push back into the abyss any person who has begun to crawl out along its steep slopes.

4. The Invisible Kingdom of Spirits in which Each Sinner Is Immersed.

This invisible kingdom of spirits has special places. There are the throne rooms, where plans are drawn up, instructions arrive and reports are received with the approval or reproaches of the chiefs. These are the inner sanctums of satan, as St. John the Theologian expressed it. On earth, in the middle kingdom of people, there are leagues of evil-doers, profligates, and especially nonbelievers and blasphemers, whose deeds, words and writings pour out sinful gloom everywhere and block out the divine light. The aggregate of worldly ways, pervaded with sinful elements that stupefy and draw one away from God, is the organ through which they express their will and power here.

This is the structure of the sinful sphere! Each sinner is immersed in it, but is kept there largely on account of some particular thing. This thing, perhaps, is in appearance tolerable, even laudable. Satan has a single concern; that is, where a person is completely occupied in his consciousness, attention, and heart, that God not be the sole occupier, but that something outside Him be attached to his mind, will, and heart, so the person has something in place of God and only cares about what he knows and what he enjoys and possesses. Here there are not only carnal and mental passions, but also specious things such as learnedness, artistry, and worldliness that can serve as the bonds of satan for keeping blinded sinners in his power and not allowing them to come to their senses.

5. The Inner Mood and Condition of the Sinner.

If one looks at the sinner in his inner mood and condition, it happens sometimes that he is knowledgeable, but is blind with regard to divine things and the matter of his own salvation. Even if he constantly takes care and troubles over things, he is idle and careless in regard to arranging his own salvation; even if he continually experiences anxieties or pleasures of the heart, he is completely insensitive to everything spiritual. In this regard, all forces of being are afflicted by sin; and there is blindness, negligence and insensitivity in the sinner. He does not see his own condition, and therefore does not sense the danger of his situation. He does not sense his danger and therefore does not take the trouble and care to be delivered from it. The necessity to change and be saved does not even enter his mind. He has complete, unshakable confidence that he is at his proper station in life, wants for nothing and must therefore leave everything the way it is. Therefore, he considers any reminder about another kind of life to be superfluous for himself; he does not listen, and cannot even understand what it is for. He avoids and shuns it.

Excerpts From "The Path To Salvation"

A Manual Of Transformation By

   Saint Theophan The Recluse