Οκνηρία στα πνευματικά έργα(Αγίου Δημητρίου του Ροστώφ)

 

ΦΥΛΑΞΕ την ψυχή σου από τη φοβερή παραλυσία, πού οι Πατέρες ονομάζουν ακηδία. την οκνηρία δηλαδή στα πνευματικά έργα. Να θυμάσαι πάντοτε τα λόγια του απόστολου πού μας συμβουλεύει να είμαστε "τη σπουδή μη οκνηροί, τω πνεύματι ζέοντες, τω Κυρίω δουλεύοντες" (Ρωμ. 12. 11). Μην είσαι ράθυμος και χλιαρός, για να μην ακούσης κάποτε τα λόγια: "Ούτως ότι χλιαρός ει, και ούτε ζεστός ούτε ψυχρός, μέλλω σε εμέσαι εκ του στόματος μου" (Άποκ. 3. 16). Αγωνίζου, άγρυπνα, νήφε, μη χάνης μάταια τον χρόνο της ζωής σου, τον χρόνο πού σου δόθηκε για την καλλιέργεια της ψυχής και την άποκτησι των αιωνίων αγαθών. Φρόντιζε να μην πέραση ούτε μια μέρα σου αργή από πνευματικά έργα.     Ο χρόνος πού περνά δεν γυρίζει πίσω.
    

Η ζωή μας είναι σαν ένας πόλεμος, σαν μια αγορά, σαν ένα σχολείο, σαν ένα μακρύ θαλασσινό ταξίδι. Στις μάχες δεν συγχωρείται ανάπαυσις, στο εμπόριο δεν χωρεί αδράνεια, στο σχολείο δεν επιτρέπεται αμέλεια, στο θαλασσινό ταξίδι δεν έχει θέσι η αμεριμνία. Γι' αυτό μην τεμπελιάζης, μην αμελής στα έργα του Θεού, αλλά ασκήσου και κοπίαζε, ιδού για σένα το πεδίο της μάχης, ιδού η αγορά, ιδού το σχολείο. Το τάλαντο πού κατέχεις μην το κρύψης, αλλά πολλαπλασίασε το, για να μην ακούσης κάποτε: "Πονηρέ δούλε και οκνηρέ! ηδείς Ότι θερίζω όπου ουκ έσπειρα και συνάγω όθεν ου διασκόρπισα! έδει ουν σε βαλείν το αργύριον μου τοις τραπεζίταις, και ελθών εγώ έκομισάμην αν το εμόν συν τόκω" (Ματθ. 25. 26-27). Τι θ' απάντησης τότε, τη φοβερή μέρα της Κρίσεως, πού όχι μόνο δεν πολλαπλασίασες το τάλαντο σου. αλλά ούτε τον τόκο του δεν διαθέτεις;
Η πνευματική επαγρύπνησις και ο αγώνας σου κατά του δαιμονικού κακού θα διαρκέση μέχρι το τέλος της ζωής σου: "Γίνου πιστός άχρι θανάτου, και δώσω σοι τον στέφανον της ζωής" (Άποκ. 2. 10). Κι αυτό. γιατί ο σατανάς συνεχώς επαγρυπνεί και ποτέ δεν ησυχάζει, αλλά σαν άγριο λιοντάρι περιφέρεται παντού ζητώντας να καταπιή όποιον του έχει ξεφύγει. 'Αλλοίμονο σ' εκείνον πού θα τον βρη κοιμισμένο!
    

Πρόσεξε ιδιαίτερα όσα σε συμβουλεύει ο σοφός Σολομών: "Ίθι προς τον μύρμηκα, ω οκνηρέ, και ζήλωσον ιδών τάς οδούς αυτού και γενού εκείνου σοφώτερος· έκείνω γαρ γεωργίου μη υπάρχοντος, μηδέ τον άναγκάζοντα έχων, μηδέ υπό δεσπότην ων, ετοιμάζεται θέρους την τροφήν πολλήν τε εν τω άμητω ποιείται την παράθεσιν. Ή πορεύθητι προς την μέλισσαν και μάθε ως εργάτις εστί την τε εργασίαν ως σεμνήν ποιείται ης τους πόνους βασιλείς και ιδιώται προς υγίειαν προσφέρονται· ποθεινή δε έστι πάσι και επίδοξος· και περ ούσα τη ρώμη ασθενής, την σοφίαν τιμήσασα προήχθη. Έως τίνος, οκνηρέ, κατάκεισαι; πότε δε εξ ύπνου έγερθήση; ολίγον μεν υπνοίς, ολίγον δε κάθησαι, μικρόν δέ νυστάζεις, ολίγον δε εναγκαλίζη χερσί στήθη· εϊτ' εμπαραγίνεταί σοι ώσπερ κακός οδοιπόρος η πενία και η ένδεια ώσπερ αγαθός δρομεύς.
Εάν δε άοκνος ης, ήξει ώσπερ πηγή ο άμητος σου, η δε ένδεια ώσπερ κακός δρομεύς απαυτόμολήσει" (Παροιμ. 6. 6-12).
   

 Να γιατί δεν πρέπει να οκνής, αλλά με προθυμία να εργάζεσαι στο αγαθό. Γιατί τώρα είναι καιρός εργασίας, μετά καιρός ανταποδόσεως. Στη γη πόλεμος, στον ουρανό ανάπαυσις. Και αναγκαστικά ένα από τα δύο θα κάνης, έπε θα νικήσης είτε θα νικηθής· είτε θα μείνης κοντά στον Θεό είτε θα χωρισθής άπ' Αυτόν.     Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει.
    

Μη λυπάσαι να δουλαγωγής τη σάρκα σου για χάρι του Χριστού, γιατί Εκείνος την έπλασε. Μην τρομάζης μπροστά στους πόνους, γιατί Εκείνος έχει τη δύναμι κάθε πληγή να θεραπεύση. Μη λυπάσαι να Του προσφέρης ολόκληρη την ύπαρξι σου, γιατί Εκείνος θα την ανακαινίση, θα την δοξάση και θα σου την προσφέρη πάλι "εν κροσσωτοίς χρυσοίς περιβεβλημένην πεποικιλμένην" (Ψαλμ. 44. 14) στη βασιλεία των ουρανών. Όπως ο Χριστός υπέφερε για χάρι σου, υπόφερε κι εσύ για χάρι τού Χριστού. Ρίξε ένα βλέμμα γύρω σου και δες πόσος πόνος, πόση δυστυχία, πόσες θλίψεις υπάρχουν στους ανθρώπους. Όσο κι αν πονάς, υπάρχουν άλλοι πού πονούν περισσότερο. Όσο κι αν δυστυχής, υπάρχουν άλλοι πού δυστυχούν περισσότερο. Δόξασε κι ευχαρίστησε τον Θεό πού δεν σου στέλνει πιο μεγάλες συμφορές. Πάρε θάρρος, βάλε αρχή και ευαρέστησε Τον με τον πνευματικό αγώνα σου. Με λίγο προσωρινό κόπο θ' απόλαυσης αιώνια και ατελεύτητα αγαθά, "α οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ άνέβη" (Α' Κορ. 2. 9).
    

Ξέρεις γιατί κυριεύεσαι από πνευματική ραθυμία και ακηδία; Επειδή δεν αγαπάς μ' όλη σου την καρδιά τον Κύριο. Και όποιος δεν αγαπά τον Κύριο μ' όλη τη δύναμι της ψυχής του. Βλέπει την οδό πού οδηγεί στη ζωή πολύ στενή και τεθλιμμένη, αισθάνεται τον ζυγό του Κυρίου ασήκωτο και τον νόμο Του ακατόρθωτο. Αγάπησε τον Κύριο "εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της δυνάμεως σου" (Δευτερ. 6. 5), και τότε θα βαδίζης στον δρόμο Του με χαρά και προθυμία, "ηγούμενος πάντα σκύβαλα είναι ίνα Χριστόν κερδήσης" (πρβλ. Φιλιππ. 3. 8). Οι άγιοι της Εκκλησίας μας, πού Βαθιά αγάπησαν τον Θεό, κάθε κόπο για χάρι Του τον θεωρούσαν άκοπο, κάθε πόνο άπονο, κάθε θλίψι ευεργεσία. Μερικοί μάλιστα, φλεγόμενοι από θείο ερωτά, δεν άντεχαν ούτε για λίγο ν' αναχαιτίζουν τον χειμαρρώδη εκείνο πόθο πού τους ωθούσε στην ένωσι με τον Θεό. Περιφρονούσαν ακόμη και τις πιο βασικές ανθρώπινες ανάγκες, την τροφή και τον ύπνο, για να μη στερηθούν την απόλυτη και απρόσκοπτη επικοινωνία τους με τον εκλεκτό Νυμφίο της ψυχής τους. Τόσο φλογισμένες και συνεπαρμένες ήταν οι ψυχές των αγίων από τη θεία αγάπη. Με χαρά, σαν ασώματοι άγγελοι, παραδίδονταν σε υπεράνθρωπες νηστείες, ατελεύτητες αγρυπνίες, αδιάλειπτες προσευχές και δοξολογίες προς τον αγαπώμενο Κύριο, κι έφθαναν για χάρι Του μέχρι τον θάνατο, αντιμετωπίζοντας τον όχι σαν κακό μα σαν λύτρωσι και δυνατότητα απόλυτης και αιωνίας ενώσεως μαζί Του. Όλα αυτά βέβαια πού κατώρθωσαν θα ήταν απραγματοποίητα, αν στην αγάπη τους προς τον Θεό δεν προσετίθετο και η θεία χάρις, "η πάντοτε τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα", πού ενδυναμώνει όσους δείχνουν έμπρακτη αγάπη στον Κύριο. Έτσι, "τοις αγαπώσι τον Θεόν πάντα συνεργεί εις αγαθόν" (Ρωμ. 8. 28), ώστε να επαληθεύεται πάντοτε η αψευδής ρήσις Εκείνου: "Ο ζυγός μου χρηστός και το φορτίον μου ελαφρόν εστίν" (Ματθ. 11. 30).
   

 Ετοιμάσου λοιπόν, αδελφέ μου, ετοιμάσου για την υποδοχή του ουρανίου Νυμφίου, του υπερένδοξου Κυρίου Ιησού Χριστού. Ιδού, "έρχεται εν τω μέσω της νυκτός, και μακάριος ο δούλος ον ευρήσει γρηγορούντα, ανάξιος δε πάλιν ον ευρήσει ραθυμούντα". Ξύπνα, ετοίμασε τη λαμπάδα της καρδιάς σου. "Ανάστα, τι καθεύδεις; το τέλος εγγίζει και μέλλεις θορυβείσθε". Έρχεται Εκείνος πού μαζί Του θα ζης και θα συνευφραίνεσαι αιωνίως. Πρόσεξε να μη σβήση η λαμπάδα σου. Πρόσεξε να μη νυστάξη η ψυχή σου από τη ραθυμία και την ακηδία. Ετοιμάσου να δεχθής μέσα σου τον Κύριο της δόξης. Ήρθε και χτυπά κιόλας τη θύρα της καρδίας σου. Άκουσε Τον: "Ιδού έστηκα επί την θύραν και κρούω· εάν τις ακούση της φωνής μου και άνοιξη την θύραν, και εισελεύσομαι προς αυτόν και δειπνήσω μετ' αυτού και αυτός μετ' εμού. Ο νικών, δώσω αυτώ καθίσαι μετ' εμού εν τω θρόνω μου... Ο έχων ους ακουσάτω..." (Άποκ. 3. 20-22).

Πνευματικό Αλφάβητο

Αγίου Δημητρίου του Ροστώφ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 1996

St. Dimitry of Rostov-On The Holy Angels

Archangel Micheal 

From the Minea of St. Dimitry of Rostov

The nine orders of the angels are divided into three hierarchies, each of which is divided into three orders: the highest, the intermediate, the lower.

The first hierarch, the highest and closest to the Most Holy Trinity, consists of the SERAPHIM, CHERUBIM, and THRONES.

The God-loving six-winged SERAPHIM stand closer than all before their Creator and Maker, as the prophet Isaiah saw, saying: "And the seraphim stood around Him, each having six wings" (Isaiah 6:2). They are fire-like since they stand before That One of Whom it is written: "For our God is a consuming fire." (Heb. 12:29); "His throne was a flame of fire" (Dan 7:9); "the appearance of the Lord was like a blazing fire" (Ex. 24:17). Standing before such glory, the seraphim are fire-like, as it said: "Who maketh his angels spirits; his ministers a flaming fire" (Ps. 103:4). They are aflame with love for God and kindle others to such love, as I shown by their very name, for "seraphim" in the Hebrew language means: "flaming".

After the seraphim, before the All-knowing God, Who resides in inaccessible light, stand the many-eyed CHERUBIM in ineffable radiance. More than the other lower orders of angels, they are always radiant with the light of the knowledge of God, with the knowledge of the mysteries of God and the depths of His Wisdom; being themselves enlightened, they enlighten others. Their name "cherubim" in translation from the Hebrew language, means: "great understanding" or "effusion of wisdom", because through the cherubim wisdom is sent down to others and enlightenment of the spiritual eyes is given for the seeing of God and knowledge of God.

Thereafter stand the God-bearing THRONES (as St. Dionysius the Areopagite calls them) before Him Who sits on the high and exulted throne, being named "thrones" since on them, as on intellectual thrones (as writes St Maximus the Confessor) God intellectually resides. They are not called "God bearing" according to essence but according to grace and according to their office, as the flesh of Jesus Christ (as St. Basil the Great writes) is called "God-bearing" according to essence since it was indivisibly united with God the Word Himself. The thrones are then called "God-bearing" not according to essence but according to grace, given for their service, which is mystically and incomprehensible to bear God in themselves. Residing on them in an incomprehensible manner, God makes His righteous judgment, according to the word of David: "Thou hast sat upon a throne, O Thou that judgest righteousness." (Ps 9:4). Therefore through them the justice of God is preeminently manifested; they serve His justice, glorifying it and pour out the power of justice onto the thrones of earthly judges, helping kings and masters to bring forth right judgment.

The middle hierarchy also consists of three orders of holy angels: the DOMINIONS, the VIRTUES, and the POWERS.

The DOMINIONS are so named because, being themselves free, they dominate over the rest of the angels which follow behind them. Having abandoned servile fear, as St. Dionysius the Aeropagite says, they voluntarily and with joy serve God unceasingly. Also they send down power for prudent governing and wise management to authorities on the earth set up by God. Further they teach how to control the senses, how to subdue in oneself dissolute desires and passions, how to enslave the flesh to the spirit, and how to rule over one's will and be above all temptations.

The VIRTUES, [the usual translation of the name of this order of angels as "virtues" is readily misleading if the old meaning of the word "virtue" as "power" or "force", especially as regards to divine beings (cf Oxford English Dictionary), is not remembered. Note of translator.] filled with divine strength, quickly fulfill the will of the All-High and Omnipotent Lord, strong and powerful. They both work very great miracles and send down the grace of miracle-working to God's saints, who are worthy of such grace, in order that these may work miracles, such as heal every sickness and foretell the future.

The holy virtues also help people laboring and those overburdened by the bearing of an obedience placed on them by someone.

The POWERS are so called because they have power over the devil, in order to restrain the power of the demons, to repulse the temptations brought upon people by them, and to prevent the demons from harming anyone to the degree that they would wish. The powers strengthen the good ascetics in spiritual struggles and labors, protecting them so that they may not be deprived of the spiritual kingdom. They help those wrestling with passions and vices to cast out evil thoughts and slanders of the enemy and to conquer the devil.

In the lowest hierarchy there are also three orders: the PRINCIPALITIES, the ARCHANGELS, and the ANGELS.

The PRINCIPALITIES are named thus because they have command over the lower angels, directing them to the fulfillment of divine orders. The management of the universe and the keeping of all the kingdoms and princedoms, of lands and all peoples, races and nations, is also entrusted to them since each kingdom, race and people have for themselves a special deeper and manager from the heavenly order called the principalities, for all their country. Further, the service of this angelic order (according to the explanation of St. Gregory the Dialogist) consists in teaching the people to requite each person in authority according to his calling. Finally, the angels of this order raise worthy people to various honorable offices and direct them so that they take power not for the sake of their own gain and benefit, nor for the sake of love of honor and vain renown, but for the sake of honor from God, for the sake of spreading and augmenting of His holy glory, and for the sake of the benefit of their neighbors - as s erving the general needs of all their subordinates.

The ARCHANGELS are called the great heralds of good news, announcing the great and most glorious. Their service (as the great Dionysius the Aeropagite says) consists in revealing prophecies, knowledge, and understanding of God's will which they receive from the higher orders of angels and announce to the lower order, i.e. the angels, and through them, to men. St Gregory the Dialogist says that the archangels strengthen people in the holy faith, enlightening their mind with the light of knowledge of the holy Gospel and revealing the mysteries of devout faith.

The ANGELS are the lowest of all the orders in the heavenly hierarchy and the closest to man. They announce the lesser mysteries and intentions of God and teach people to live virtuously and righteously before God. They are appointed to guard each of us who believe: they sustain virtuous people from fallen, and never leave us though we have sinned, but are always ready to help us, if only we ourselves want it. All of the heavenly orders are also called by the common name " angels". Although they have different names according to their situation and grace given by God (as seraphim, cherubim, thrones and the rest of the orders), yet all in general are called angels, because the word "angel" is not a denomination of essence, but of service, as it is written: "Are they not all ministering spirits, sent forth to minister" (Heb. 1:14). But their service is different and not identical: each order has its own service; for the All-Wise Creator does not reveal the mystery of His design to all to the same degree, but from the one to the others, through the higher He enlightens the lower, revealing to them His will and commanding it to be as in the book of the Prophet Zachariah. There it is said that one angel, after conversing with the prophet, met another angel who ordered him to go again to the prophet and reveal the future fate of Jerusalem: "And behold, the angel that talked with me went forth and another angel went out to meet him, and said unto him, Run, speak to this young man (that is, the prophet Zachariah), saying, Jerusalem shall be inhabited as towns without walls for the multitude of men and cattle therein: For I, saith the Lord will be unto her a wall of fire round about" (Zach. 2:3-5).

Deliberating about this, St. Gregory the Dialogist says, "When one angel says to the other: 'Run speak to this young man' there is no doubt that certain angels send others, that the lower ones are sent, that the higher send" (St. Gregory the Dialogist, Interpretation of the Gospels, #4).

We find exactly the same thing in the prophecy of Daniel, that one angel orders another to interpret the vision to the prophet. From this it is evident that angels of higher orders reveal the divine will and intention of their Creator to angels of the lower orders, that they enlighten them and send them to people. The Orthodox Church militant, being in need of the help of the angels, celebrates the Assembly of all the nine angelic orders with a special supplication, as is fitting, on the eighth day of the month of November (Nov. 21,OS) i.e. the ninth month, since all these nine orders of angels will gather on the day of the Terrible Judgment of the Lord, which the divine teachers of the Church call the eighth day. For they say, at the end of seven thousand years will begin as if an eighth day, "When the Son of man shall in His glory, and all the holy angels with Him" (as the Lord Himself foretold in the Gospel.)

From the November/December 1968 issue of Orthodox Life

Ἅγιος Δημήτριος Ροστοβίας- ̔Ο πόλεμος τῶν λογισμῶν

 

           ̔Αγίου Δημητρίου, Μητροπολίτου     Ροστοβίας καὶ Γιαροσλαβίας

 

ΑΠΟ τοὺς πονηροὺς λογισμούς, οἱ ὁποῖοι πολεμοῦν τὸν ἄνθρωπο, τρεῖς εἶναι οἱ πλέον σκληροί: τῆς ἀπιστίας,τῆς βλασφημίας καὶ τῆς πορνείας.

1.

Γιὰ νὰ κοπάση αὐτὸς ὁ πόλεμος τῶν πονηρῶν λογισμῶν,πρέπει πρῶτα νὰ γνωρίζης πότε ἁμαρτάνεις καὶ πότε ὄχι.

Ψ

Δὲν ἁμαρτάνεις, ὅταν ὁ νοῦς,ἡ βούλησις, δὲν συγκατατίθεται στοὺς λογισμούς, πολὺ περισσότερο ὅταν τοὺς ἀποστρέφεται ἢ τοὺς περιφρονῆ.

Ψ

̔Αμαρτάνεις, κάποτε καὶ θανάσιμα, ὅταν ὁ νοῦς αὐτοπροαίρετα συγκρατῆ τοὺς λογισμοὺς καὶ ἡ καρδιὰ ἡδύνεται καὶ εὐχαριστῆται μὲ αὐτούς.

Ψ

Οποιος πολεμεῖται ἀπὸ πονηροὺς λογισμοὺς καὶ δὲν τοὺς ἀπο-δέχεται, ταράσσεται ὅμως, νομίζοντας ὅτι ἁμάρτησε, αὐτὸς εἶναι μικρόψυχος, ἐμπαίζεται ἀπὸ τὸν διάβολο καὶ δὲν γνωρίζει νὰ διακρίνη μεταξὺ προσβολῆς καὶ συγκαταθέσεως.

2.

Μὴν παραξενεύεσαι ποὺ οἱ ἴδιοι λογισμοὶ φέρνουν μαζί τους καὶ θάνατο καὶ ζωή, αἰώνιο θάνατο ἢ αἰώνια ζωή.

Ψ

Σὲ ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος τοὺς ἀποδέχεται προκαλοῦν θάνατο.

Ψ

Σὲ ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος τοὺς ἀποστρέφεται καὶ τοὺς πολεμᾶ χαρίζουν ζωὴ καὶ αὐξάνουν τὸν μισθό του στὸν Οὐρανό

–

3.

Συμβαίνει κάποτε νὰ ἔρχωνται λογισμοὶ ἀπιστίας ἢ βλασφημίας κατὰ τοῦ Θεοῦ, τῆς ̔Υπεραγίας Θεοτόκου ἢ τῶν ̔Αγίων· καμμιὰ φορά, ἀντικρύζεις τὰ ἄχραντα καὶ θεῖα Μυστήρια ἢ τὶς ἅγιες Εἰκόνες καὶ πέφτουν ἐπάνω σου, σὰν μαῦρο σύννεφο, βλάσφημες σκέψεις.

Ψ

Περιφρόνησε αὐτοὺς τοὺς λογισμούς ! ̓Αδιαφόρησε. Μὴν ἀνησυχῆς καὶ μὴ θλίβεσαι, γιατὶ ἔτσι χαροποιεῖς τὸν διάβολο.

Ψ

̓Αρκεῖ στὸν διάβολο νὰ σὲ βλέπη θλιμμένο καὶ συγχυσμένο, ἂν δὲν κατορθώση κάτι χειρότερο· θὰ ἐπαυξήση τότε τοὺς λογισμούς σου, γιὰ νὰ ἐξουθενώση τελείως τὴν συνείδησί σου.

Ψ

῞Οταν ὅμως ὁ διάβολος σὲ ἰδῆ νὰ περιφρονῆς τοὺς βλάσφημους λογισμούς, θὰ ἀπομακρυνθῆ ντροπιασμένος.

4.

Πρόσεξε,καὶ θὰ διαπιστώσης ὅτι καὶ τὰ τρία εἴδη τῶν λογισμῶν, ἀπιστίας — βλασφημίας— πορνείας,γεννιοῦνται συχνὰ ἀπὸ τὴν κατάκρισι.

Ψ

Μὴν κατακρίνης τὸν ἀδελφό σου καὶ τότε θὰ καταφέρης γενναῖο πλῆγμα στοὺς πονηροὺς λογισμούς.

Ψ

̓Επειδὴ ὅμως ὁ πόλεμος τῶν λογισμῶν ταλαιπωρεῖ συνήθως τοὺς ὑπερηφάνους καὶ φθονερούς, ὁ πλέον βέβαιος τρόπος γιὰ νὰ ἀπαλλαγῆς ἀπὸ αὐτόν, εἶναι νὰ καλλιεργήσης μέσα σου τὴν ταπείνωσι καὶ τὴν ἀκακία.

5.

Οἱ ῞Αγιοι Πατέρες διδάσκουν καὶ ὑποδεικνύουν τὰ μέσα καὶ τοὺς τρόπους ποὺ θὰ χρησιμοποιήσης, προκειμένου νὰ νικήσης τοὺς λογισμοὺς καὶ νὰ καταισχύνης τοὺς δαίμονες, οἱ ὁποῖοι τοὺς σπέρνουν μέσα σου:

Ψ

Νὰ τοὺς φανερώνης στὸν Πνευματικό σου μὲ τὴν ̓Εξομολόγησι.

Ψ

Νὰ προσεύχεσαι στὸν Κύριο μὲ θέρμη, ἀναθέτοντας σὲ ̓Εκεῖνον τὴν ἀσθένειά σου καὶ ὁμολογώντας τὴν ἀδυναμία σου.

Ψ

Νὰ καλλιεργῆς μέσα σου τὴν συντριβὴ τοῦ νοῦ, τὴν αὐτομεμψία καὶ γενικά, τὸ ταπεινὸ φρόνημα.

Ψ

Νὰ ἀγαπήσης τὴν νηστεία, ἡ ὁποία θανατώνει πρὸ παντὸς τοὺς σαρκικοὺς λογισμούς.

Ψ

Νὰ ἀγαπήσης τοὺς σωματικοὺς κόπους καὶ μόχθους, οἱ ὁποῖοι ταπεινώνουν τὸ σῶμα καὶ πνίγουν μέσα στὸν ἱδρῶτα σου τὶς πανουργίες τῶν δαιμόνων.

Ψ

Νὰ ζῆς συνέχεια μὲ τὴν μνήμη τοῦ θανάτου καὶ τῆς φοβερᾶς Κρίσεως τοῦ Θεοῦ.

 

Ψ

Νὰ ἀντιπαραθέτης στοὺς ρυπαροὺς λογισμοὺς ἄλλους λογισμούς, ὑγιεῖς καὶ θεαρέστους.

Ψ

Τέλος,ἂν εἶσαι δυνατός, περιφρόνησε καὶ περιγέλασε τοὺς λογισμούς, καὶ ὕστερα προσπέρασέ τους ἀδιάφορα· ὁ τελευταῖος αὐτὸς τρόπος ἐξευτελίζει τελείως τοὺς δαίμονες.

 

 

̔Αγίου Δημητρίου τοῦ Ροστώφ,

Πνευματικὸ ̓Αλφάβητο, σελ. 15-17, ἔκδοσις ̔Ιερᾶς

Μονῆς Παρακλήτου, ̓Ωρωπὸς ̓Αττικῆς 1995, ἐπιμελ. ἡμετ.

Αγιος Δημήτριος του Ροστώφ – Ανάπαυσις της ψυχής κοντά στον Κύριο

 Αγιος Δημήτριος του Ροστώφ 

  Όσο και ν΄ αναζητάς ανάπαυσι και παρηγοριά σ’ αυτόν τον πρόσκαιρο κόσμο δεν θα την βρης. Την ειρήνη και την παρηγοριά μπορεί να τη δώση στην ψυχή μόνον ο Κύριος, με τη χάρι Του. Όπως ο ίδιος είπε: «Ειρήνην αφίημι υμίν, ειρήνη την εμήν δίδωμι υμίν· ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν, εγώ δίδωμι υμίν» (Ιω. 14. 27).
 Σκέψου, πού και σε ποιά γήινη απόλαυσι θα βρης την ειρήνη και την ανάπαυσι; Πού θα βρης την εσωτερική γαλήνη και τη μόνιμη χαρά; Μήπως στη δόξα; Αλλά σήμερα είσαι τιμημένος και αύριο ατιμασμένος. «Πάσα δόξα ανθρώπου ως άνθος χόρτου· εξηράνθη ο χόρτος, και το άνθος εξέπεσε» (Ησ. 40. 6-7). Αλλά μήπως στον πλούτο; Όχι μόνο ειρήνη και ανάπαυσι δεν σου χαρίζει, αλλ’ αντίθετα πολλή μέριμνα και ανησυχία και ανασφάλεια, μέρα και νύχτα. Οι άνθρωποι σε φθονούν και σε αντιπαθούν, κι εσύ πάλι δεν είσαι ποτέ ικανοποιημένος με όσα έχεις. Θέλεις ν’ αποκτάς όλο και περισσότερα, ξεχνώντας πως τίποτε απ’ τον πλούτο σου δεν θα σου μείνη. Λέει ο πλούσιος: «”Εύρον ανάπαυσιν και νυν φάγομαι εκ των αγαθών μου”, και ουκ οίδε τίς καιρός παρελεύσεται και καταλείψει αυτά ετέροις και αποθανείται» (Σοφ. Σειρ. 11. 19). «Καθώς εξήλθεν από γαστρός μητρός αυτού γυμνός, επιστρέψει του πορευθήναι ως ήκει, και ουδέν ου λήψεται εν μόχθω αυτού, ίνα πορευθή εν χειρί αυτού… ώσπερ γαρ παρεγένετο, ούτω και απελεύσεται, και τις η περισσεία αυτού, ή μοχθεί εις άνεμον;» (Εκκλ. 5. 14-15). Μην ξεχνάς ακόμη πως ο πλούτος γίνεται αφορμή για πολλές αμαρτίες και θανάσιμες πτώσεις, όπως διαπιστώνει και ο απόστολος: «Οι βουλόμενοι πλουτείν εμπίπτουσιν εις πειρασμόν και παγίδα και επιθυμίας πολλάς ανοήτους και βλαβεράς, αίτινες βυθίζουσι τους ανθρώπους εις όλεθρον και απώλειαν» (Α’ Τιμ. 6. 9). Γι’ αυτό τον λόγο και ο Κύριος αναφώνησε κάποτε με πόνο: «Πώς δυσκόλως οι τα χρήματα έχοντες εις την βασιλείαν του Θεού εισελεύσονται!… Ευκοπώτερόν εστι κάμηλον δια τρυμαλιάς ραφίδος εισελθείν ή πλούσιον εις την βασιλείαν του Θεού εισελθείν!» (Μαρκ. 10. 23, 25). Τί θα προτιμήσης, λοιπόν; Τον πρόσκαιρο πλούτο ή τη βασιλεία του Θεού;

Αλλά μήπως θα βρης γαλήνη και ανάπαυσι στη σαρκική ηδονή; Ούτε εκεί υπάρχει. Η σαρκική αμαρτία – το ξέρεις καλά, αν τη δοκίμασες – συνοδεύεται από εσωτερική πικρία, ψυχικό βάρος, συνειδησιακό έλεγχο. Και όταν η ψυχή πωρωθή, τότε επέρχεται η τελεία εγκατάλειψις από τον Θεό και η τελεία υποδούλωσις στη φιληδονία. Κανένα άλλο πάθος δεν υποδουλώνει τον άνθρωπο τόσο σκληρά και αναπόδραστα όσο αυτό. Κι αφού τον υποδουλώση, γεννά μέσα του άπειρα άλλα κακά: τη σκληροκαρδία, την αναισθησία, την αποχαύνωσι, τη βλασφημία, την οργή, τέλος δε και την τελεία απιστία. Ο λόγος του Θεού δεν συγκινεί τις καρδιές των φιληδόνων, Γιατί τ’ αγκάθια του πάθους πνίγουν κάθε καλό σπόρο που πέφτει μέσα τους: «…το δε εις τας ακάνθας πεσόν, ούτοί εισιν οι ακούσαντες και υπό… ηδονών του βίου πορευόμενοι συμπνίγονται και ου τελεσφορούσι» (Λουκ. 8. 14), εξηγεί ο Κύριος στην παραβολή του σπορέως.
Λοιπόν; Αν στη δόξα δεν υπάρχη ανάπαυσις· αν στον πλούτο δεν υπάρχη ανάπαυσις· αν στην ηδονή δεν υπάρχη ανάπαυσις· τότε πού θ’ αναπαυθούμε; Ας ακούσουμε τον ψαλμωδό: «Εν εικόνι διαπορεύεται πας άνθρωπος, πλην μάτην ταράσσεται… Και νυν τις η υπομονή μου; Ουχί ο Κύριος;» (Ψαλμ. 38. 7-8).
Η ελπίδα σου, η προσδοκία σου, η χαρά σου, η ανάπαυσίς σου η παντοτινή είναι ο Κύριος. Ο ελεήμων και οικτίρμων και μακρόθυμος, ο πανάγαθος και φιλάνθρωπος, ο Θεός της ειρήνης, ο Θεός πάσης παρακλήσεως, ο Νυμφίος της ψυχής σου, που της κράζει με πόθο: «Ιδού ει καλή, η πλησίον μου, ιδού ει καλή… ελεύση και διελεύση από αρχής πίστεως…» (Ασμα 4.1, 8).

Κράτησε, αδελφέ μου, μέσα στην καρδιά σου και τα λόγια του Κυρίου προς την πολυμέριμνη Μάρθα: «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζη περί πολλά· ενός δέ εστι χρεία· Μαρία δε την αγαθή μερίδα εξελέξατο, ήτις ουκ αφαιρεθήσεται απ’ αυτής» (Λουκ. 10. 41-42). Άφησε κι εσύ τις βιοτικές μέριμνες. Κάθησε ταπεινά «παρά τους πόδας του Ιησού» και ανάπαυσε την ψυχή σου με τη θαλπωρή της θείας παρουσίας Του. Σου φτάνει αυτό. Υπάρχει μεγαλύτερος πλούτος; Υπάρχει μεγαλύτερη δόξα; Υπάρχει και μεγαλύτερη ηδονή;
 (Από το βιβλίο “Πνευματικό Αλφάβητο” του Αγίου Δημητρίου Ροστώφ, ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ, 1996)