The Nativity Fast

We have now gone through almost two weeks of the Nativity Lent, my dear friends. This fast, beginning on November 28th(Nov 15,New Calendar), lasts for six weeks - almost as long as the Great Lent. 
However, the Nativity Lent has a different and entirely unique character. Lent in our minds is usually associated with penitence, sorrow, weeping over one’s sins, cleansing the soul in preparation for the forthcoming great event or sacrament. In Christmas Lent, all concepts concerning lent - except for the last one, that is, purification of the soul, - are eclipsed by two dominant characteristics. These are - humbleness and internal joy.

Why does the Church urge us to use this lenten period to bring our souls into a state of complete humility? Because the coming holiday, although so joyous and so great, is completely enveloped in the spirit of humility. The Apostle Paul explains to us that in this holiday “God on high descended upon earth, in order to elevate us into heaven.” But in order to achieve this, the Lord “diminished Himself, taking on the image of a servant, and was likened to man.” We are all servants of God, that is, we have all been created, and in order to become like man, the Lord had to diminish, lessen, exhaust, in other words - humble His Divinity. And all of this the Lord did for us, in order to save us from death and the power of the devil, so that man - the crown of God’s creation - would not perish. In like manner we, too, should honor and thank our Creator and Saviour. We should diminish our pride, lessen our self-extolment, exhaust our selfishness, and only then - through total humility - will we find that ascending road into heaven, into the Heavenly Realm, which the Lord has opened for us in His descent to earth.

Το Καρότο, το Αυγό και το Τσάι...

«Σου έχω πει την ιστορία την παλιά με το τσάι, το καρότο και τ’ αυγό;»
Η Έλλη γνέφει «όχι».

 

«Άκου, λοιπόν!» αρχίζει ο παππούς. «Κάποτε παραπονιόταν ένας άνθρωπος πως είχε βάσανα πολλά. Τον κάλεσε, που λες, στο σπίτι της κάποια σοφή γερόντισσα, έβαλε ένα τσουκάλι με νερό να βράσει κι έριξε μέσα ένα καρότο κι ένα αυγό. Όταν έβρασαν καλά, έφτιαξε λίγο τσάι του βουνού και ρώτησε τον άνθρωπο τι βλέπει. “Ένα καρότο που έχει μαλακώσει από το βράσιμο κι ένα σφιχτό αυγό”, της είπε κείνος. “Και τι μυρίζει;” ρώτησε η γερόντισσα. “Μοσχοβολάει τσάι του βουνού!” της απαντάει. “Ε, λοιπόν, οι λύπες και οι στενοχώριες μοιάζουνε με νερό που βράζει” λέει η γερόντισσα.«Υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν δυνατοί, μα σαν τους βρουν αναποδιές, θαρρείς και πέφτουν στο βραστό νερό σαν το καρότο, που μαλακώνει και διόλου δύναμη δεν έχει πια. Άλλοι πάλι μοιάζουνε με το αυγό. Μέσα τους είναι αδύναμοι και μόνο ένα τσόφλι έχουν απ’ έξω να τους προστατεύει. Όταν έρθουν δύσκολοι καιροί, θαρρείς και πέφτουν στο βραστό νερό σαν το αυγό και, σαν αυτό, γίνονται κι από μέσα τους σκληροί. Μα είναι κι άλλοι που θυμίζουνε το τσάι. Όταν τους βρίσκουν βάσανα, είναι κι εκείνοι σαν να πέφτουν σε βραστό νερό, μα ούτε σκληραίνουν, ούτε μαλακώνουν. Μεταλλάζουν μόνο το νερό σε τσάι του βουνού που ευωδιάζει. Κι ευφραίνονται με τη μοσχοβολιά του όσοι βρίσκονται κοντά. Τις λύπες και τις στενοχώριες, πάει να πει, τις κάνουν γνώση, καλοσύνη και χαρά. Πήγαινε στο καλό λοιπόν” του λέει η γερόντισσα “και φρόντισε να είσαι σαν το τσάι.»»

 

Πηγή: Από το βιβλίο «Στη σκιά της πράσινης βασίλισσας»

 

xristianos.gr

Τά καλά καί συμφέροντα ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν…παρά τοῦ Κυρίου αἰτησώμεθα. Ποιά εἶναι τά «καλά και συμφέροντα»;

Τα συμφέροντα ταις ψυχαίς ημών. Τα καλά και συμφέροντα πού ζητούμε από τον Κύριο, δεν είναι εκείνα που οι κοσμικοί άνθρωποι ονομάζουν «καλά και συμφέροντα». Διότι «για τούς πιστούς είναι άλλος ο χαρακτήρας των συμφερόντων, όχι αυτός πού νομίζει ο πολύς κόσμος». Ο χριστιανός γνωρίζει ότι υπάρχει ψυχή και άλλη ζωή, και βλέπει τα πάντα με το πρίσμα της αιωνιότητος. Ωστόσο, επειδή οι χριστιανοί πολλές φορές δεν γνωρίζουμε το συμφέρον τής ψυχής μας, παρακαλούμε τον Χριστό να μας δίνη ό,τι Εκείνος κρίνει ως συμφέρον. Λέγει ο ιερός Χρυσόστομος:…

«Δεν γνωρίζεις εσύ εκείνα που σε συμφέρουν, όπως τα γνωρίζει ό Θεός πολύ καλά. Πολλές φορές ζητάς βλαβερά και επικίνδυνα πράγματα, ο Θεός όμως που ενδιαφέρεται περισσότερο για την σωτηρία σου δεν προσέχει την αίτηση, αλλά σε κάθε περίπτωση φροντίζει για το συμφέρον σου». Έτσι ο πιστός δεν θλίβεται εάν δεν λάβει εκείνο που ζήτησε, διότι πιστεύει ότι ο Κύριος είναι ο βάθει σοφίας φιλανθρώπως πάντα οικονόμων και το συμφέρον πάσιν απονέμων. Και είτε λάβει απάντηση στο αίτημα του είτε όχι, ευχαριστεί και δοξολογεί την αγάπη Του. Εάν δεν λαμβάνουμε από τον Θεό ό,τι ζητούμε, είναι επειδή ζητούμε λίθο και όχι τον Αρτο της ζωής. «Ας είναι πνευματικά όλα τα αιτήματα σου, και θα λάβεις οπωσδήποτε», τονίζει ο ιερός Χρυσόστομος. Ο ίδιος ο Κύριος μας προτρέπει να μην ζητούμε ασήμαντα πράγματα, διότι, όπως μας διαβεβαίωσε, ενός έστι χρεία. Κι εμείς στην θεία Λειτουργία ζητούμε από τον θεό τον ουράνιο Αρτο, τον Χριστό. Αυτός είναι το Έν το οποίο μας συμφέρει: Μας φέρει όλους μαζί κοντά στον ουράνιο Πατέρα.

 
 Ιερομονάχου Γρηγορίου, «Η Θ.Λειτουργία», Αγιο Όρος, 2006

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ!

Κάποιος κύριος, πνευματικοπαίδι μου, μεγάλος κάπως στην ηλικία, οδηγούσε ένα πρωινό το αυτοκίνητο του και σε κάποιο σημείο του δρόμου είδε ένα προσκυνητάρι. Επειδή λόγω της ηλικίας του οδηγούσε σχετικά αργά, πρόλαβε να δει μέσα στο προσκυνητάρι την εικόνα της Παναγίας. Τότε σκύβοντας ελαφρώς και απευθυνόμενος προς την εικόνα της Παναγίας είπε:

-Καλημέρα, Παναγία μου!

Και αμέσως ή Παναγία βρέθηκε μπροστά του, ολόσωμη, ολοζώντανη, ολόλαμπρη και του απάντησε με γλυκύτητα: – Καλημέρα, παιδί μου!

Όταν συνήλθε, βρισκόταν έξω από το αυτοκίνητο του, στη μέση του δρόμου, γονατιστός και γεμάτος δάκρυα.

Από τότε κάθε φορά πού βλέπει εικόνα της Παναγίας κατανύσσεται και τα μάτια του γεμίζουν δάκρυα.

ΒΙΒΛΙΟΓ. ΓΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ.

ΠΑΤΗΡ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Icon Analysis- "The Entrance of the Theotokos into the Temple"

Today is the prelude of God’s pleasure and the proclamation of man’s salvation. The Virgin is clearly made manifest in the temple of God and foretells Christ to all. Let us also cry out to her with mighty voice, “Hail, fulfillment of the Creator’s dispensation. -Apolytikion for the Feast of the Entrance

One of the Twelve Great Feasts, and the first major feast of the Advent period, is that of the Entrance of the Mother of God into the Temple at Jerusalem. As the hymn for the feast says, the Entrance of the Mother of God into the Temple is the “prelude” of God’s plan for Salvation: the Incarnation.

The details of the feast (Gr: Η είσοδος της Θεοτόκου στον Ναό; Ru: Введение во храмare) are recounted in the 2nd century writing, the Protoevangelion of James, which details the birth and early life of Mary, before the Annunciation of the divine plan for her to be the Mother of God. After God granted a child to the elderly couple Joachim and Anna, it was decided that she would be entirely dedicated to God. And so, when their girl was three, Mary was brought by her parents to the Temple in Jerusalem

The Icon

Although the texts of the event are ancient, the feast didn’t appear in the Church until the 6th century A.D., and then only in the East. The feast was not introduced to the West until after the Great Schism, as late as the 14th century. Neglected in the West, it is one of the Twelve Great Feasts of the Orthodox Church and, as mentioned, the prelude to the Nativity of Christ: Christmas. The relatively late introduction of the feast to the Church means that icons are also relatively late, normally after the 11th century. As a result, the icons show little variation from the 15th Century example given above.

The infant Mary is shown as a small adult, wearing even the same clothing (red-over-green, with the three stars of perpetual virginity) as in icons of her as an adult. She is racing towards St Zacharias at the entrance of the Temple, dressed unmistakably as the High Priest and with halo, who stoops down to greet her. In her wake she leaves her parents Ss Joachim and Anna (also with halos), and the retinue of young maidens who accompanied the holy family to the Temple. All of this is as it’s described in the Protoevangelion. On lifting up the young Theotokos, Zacharias declares:

“It is in you that He has glorified your name in every generation. It is in you that He will reveal the Redemption that He has prepared for His people in the last days.”

Mary was then raised in the temple, with the other maidens, until she reached puberty. At this point, the Gospels take up the narrative: her betrothal to the widower Joseph, the Annunciation, and the birth of Christ. Church tradition further states that during Mary’s time in the Temple, she was lead into the Holy-of-Holies – the most sacred part of the Temple – where she was attended to by angels. This is shown in the icon, where Mary is seemingly at the top of a tall tower; this is figurative, as the Holy-of-Holies was not at the top of a tower, but behind a veil (which is also sometimes shown in icons, flung back).

The Temple is usually shown in the background, often depicted anachronistically as a church building with cupolas and crosses. Depicting the Jewish Temple as a Christian church is done deliberately, rather than in ignorance, in this and other icons: these holy images show the spiritual reality of the Jewish Temple, which prefigured in both form and use the things completed by the Jesus Christ’s birth by the Virgin Mary. Often, a cloth is shown draping over the whole scene, indicating that the icon’s main scene is actually happening inside the Temple. Thus, the outside and the inside of the building is shown simultaneously; a common iconographic technique used in other icons such as the Nativity of the Mother of God and the Presentation of Christ in the Temple.

The icon below, from 14th Century Russia, contains all these features but is rare in also showing Mary’s future fiancée – St Joseph – on the left. His hands are covered, in reverence, anticipating his future betrothal to the future Mother of God, pure virginal vessel of the Son of God.

Today, the most pure temple of the Savior, the precious bridal chamber and Virgin, the sacred treasure of God, enters the house of the Lord, bringing the grace of the Divine Spirit. The Angels of God praise her. She is the heavenly tabernacle.

Source- http://iconreader.wordpress.com

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ...

Ένας γιατρός από την Νέα Υόρκη, με πολλά χρήματα πήγε να περάσει τις διακοπές του σε ένα ξενοδοχείο ενός νησιού της Καραιβικής. Μία Κυριακή πρωί, καθισμένος στην βεράντα είδε από κάτω να περνά μία ομάδα νέγρων, που προφανώς πήγαιναν στην εκκλησία. Είχαν κάτι οι άνθρωποι αυτοί που αυτός δεν το είχε. Ήταν ευτυχισμένοι.

Κατέβηκε και τους πήρε από πίσω. Μπήκε και αυτός στην εκκλησία τους. Ήταν μία καλύβα που είχε ένα παράθυρο και τρύπες στο ταβάνι. Τα πουλιά, την ώρα του κηρύγματος, έμπαιναν από το παράθυρο και έβγαιναν από το ταβάνι. Μα ήταν όλοι τους, οι πιό πολλοί ξυπόλητοι, τόσο ευτυχισμένοι. Το μυστικό ήταν ο ζωντανός Χριστός που πίστευαν. Κατάλαβε το λάθος του και μετάνιωσε.

Η ευτυχία δεν εξαρτάται από τα υπάρχοντά μας αποκάλυψε ο Χριστός.

Η ευτυχία είναι αποτέλεσμα μιάς επιτυχημένης κοινωνίας με τον Θεό.

Η ευτυχία είναι υπόθεση καρδιάς και αγιασμού,που μόνον ο Χριστός χαρίζει.

Metropolitan Hierotheos Vlachos- Suffering is Part of Our Life

The Problem of Suffering

by Metropolitan Hierotheos of Nafpaktos

In today’s turbulent society there is no one who does not face suffering in his life and taste the bitter cup of afflictions. We see people in distress, miserable, tormented, prostrate under the heavy burden of suffering. Their faces are downcast, but their hearts even more so. They are tormented and afflicted. Because of this suffering, or rather, because they handle suffering in the wrong way, they suffer various illnesses of body and soul. We shall therefore look at some aspects of this vast subject of suffering and pain in our lives.

1. Suffering is Part of Our Life

It is well known that suffering is closely linked with human life. Christ declared to His Disciples that they would have much suffering in their lives. “In the world ye shall have tribulation” (John 16:33). We encounter this truth throughout Holy Scripture and the teaching of the holy Fathers, who are successors to the holy Apostles. The Apostles Paul and Barnabas visited Lystra, Iconium and Antioch together, “confirming the souls of the Disciples, and exhorting them to continue in the faith, and that we must through much tribulation enter into the kingdom of God” (Acts 14:22). St Paul testified to the Christians of Corinth, “We are troubled on every side, yet not distressed” (2 Cor. 4:8). The necessary comments on the phrase “yet not distressed” will be made later in the chapter. Here we insist on the fact that the Christian life is closely linked with suffering and pain.

The saints lived through many sufferings, trials and difficulties. St Nikitas Stithatos, a disciple of St Symeon the New Theologian, says, “The present life is full of suffering and pain for the saints. They are afflicted by other people and by demons.” We encounter the same testimony in St Isaac the Syrian: “For it is impossible, when we are travelling along the path of righteousness, for us not to encounter gloom, and for the body not to suffer sickness and pain, and to remain unaltered, if indeed we desire to live in virtue.”

The Apostles and saints insist on this fact, because many Christians, like many of our contemporaries, wrongly think that, provided we live Christian lives, we shall be joyful all the time. To be sure, as we shall see below, we have joy and consolation, but this consolation, joy and comfort come through experiencing the Cross. “Through the Cross joy has come into the whole world.” First come trials, then joy follows, and we rejoice inwardly, in spite of external temptations.

2. The Causes of Suffering