Seven meanings of the Cross

 Saint Anthony's Greek Orthodox Monastery - garden fountain - Florence, Arizona.

The symbol of the cross is ubiquitous in society. It is printed on bumper stickers and tattooed on forearms; it is spray painted on concrete walls and stitched onto denim jackets; it adorns the necks of gangsta rappers as well as scantily clad models. Is the cross merely a fashion statement, a cultural icon, a religious trademark, or is it something more?

             The cross is the third most celebrated subject in the Orthodox Church calender—the first two being the life of our Lord and the life of the Theotokos. The cross is commemorated on the feast day of the Exaltation of the Holy Cross (14 September), on the feast day of the Veneration of the Holy Cross (the third Sunday in Lent), and in the Thursday evening into Great Friday services during Holy Week. The cross receives so much attention because it is crucial for your understanding of the Christian faith. The word “crucial”—meaning decisive, critical, essential—comes from the Latin crux, from which we derive our English word “cross.”  In other words, the most important event in history is what happened on the cross where Jesus Christ was executed. That act is at the root of salvation and is the basis for Christian theology.  “Take therefore first, as an indestructible foundation, the cross, and build upon it the other articles of the faith” (St. Cyril of Jerusalem).

Reconciliation

            There are many events in the Old Testament that foreshadow the cross: the blood of a lamb placed on lintels and doorposts during Passover (Exodus 12:23); Moses lifting his staff and parting the Red Sea (Exodus14:16); Moses’ outstretched arms in prayer for victory over Israel’s enemies (Exodus 17:8-15); and Israel being saved from poisoning by looking at a bronze serpent on a pole (Numbers 21:6-9). There are also prophetic allusions to the cross: the curse of being hung on a tree (Deuteronomy 21:23); the predicted passion of the Messiah (Psalm 22); the saving mark on the forehead (Exekiel 9:3-6, LXX; cf. Revelations 7:2-4; 22:4); and the blood that drips from wood (2 Esdras 5:5). These references attest that the cross was always part of God’s plan for salvation.

            God reconciles His people by delivering us from the consequences of sin, and the means God uses to rescue us is the cross. Isaiah stated that the Messiah, “poured out his life unto death and was numbered with the transgressors. For he bore the sin of many, and made intercession for the transgressors” (Isaiah 53:12). The Apostle Paul confirmed this prophecy when he wrote, “For God was pleased to have all his fullness dwell in [Christ], and through him to reconcile to himself all things, whether things on earth or things in heaven, by making peace through his blood, shed on the cross” (Colossians 1:19-20; see also 2:13-15). Therefore the cross represents God’s victory over sin:

“For the cross destroyed the enmity of God towards man, brought about reconciliation, made the earth heaven, associated men with angels, pulled down the citadel of death, unstrung the force of the devil, extinguished the power of sin, delivered the world from error, brought back the truth, expelled the demons, destroyed temples, implanted virtue, [and] rounded the churches” (St. John Chrysostom).

Τί είναι και τί δεν είναι Σταυρός στην οικογένεια;

Ερώτηση: Πιστεύετε ότι χρειάζεται κά­ποιος να σταυρωθεί, να σταυρώνεται καθημερινά μέσα στο γάμο, μέσα στην κοινωνία, μέσα στην ιστορία περιμένοντας την ανάστασή του ή προς το τέλος της ζωής, στη μετά θάνατον ζωή;

 

Απάντηση: Εγώ θα ήθελα να μεταθέσω λίγο το κέντρο βάρους της ενδιαφέρουσας ερωτήσεώς σας, από το πότε έρχεται η ανάσταση στο πώς νοούμε τη Σταύρωση.

Θα πάω πιο πριν, διότι η εμπειρία μου είναι ότι γίνεται πολύ κακή χρήση της έννοιας και του όρου της Σταυρώσεως και του Σταυρού μέσα στις οικογένειες.

Ας μη ξεχνάμε από που δανειστήκαμε αυτή τη λέξη, τή δανειστήκαμε άπό τό Σταυρό τοϋ Χριστοϋ, ό όποίος άποτελεί τό πρότυπο τοϋ πάθους και τοϋ πόνου ενός άπολύτως άναμάρτη του, δηλαδή άπολύτως άναίτιου γι” αύτό πού τοϋ συνέβαινε.

Θεωρώ λοιπόν ότι μπορεί νά χρησι­μοποιεί τόν δρο Σταυρός κάποιος γιά μιά κατά­σταση και νά πεί «είναι ό Σταυρός μου» όταν ό ίδιος είναι άπολύτως άμέτοχος και άναίτιος σ” αύτό πού τοϋ συμβαίνει. Τό νά πεθάνει ξαφνικά ό σύντροφος είναι σταυρός, ή όταν άρρωστήσει βαριά, πράγμα πού θά έπιβαρύνει και τόν άλλο έπίσης, είναι σταυρός γιά τόν άλλον ή άντίστοιχες καταστάσεις μέ τά παιδιά κ.τ.λ. ή μέ τήν προσωπική μας υγεία ή ενα άλλο θέμα σοβαρό τής ζωής μας. Τό νά ονομάζουμε όμως σταυρό, όπως συμβαίνει συνήθως, μιά κατάσταση κακής συμπεριφοράς τοϋ συζύγου ή τής συζύγου στήν όποία έγώ έχω τό 50 ή 60 ή 70%, συμμετέχω σ” αύτή και υποδαυλίζω αύτή τήν κατάσταση, αύτό όχι απλώς είναι λάθος άλλά είναι και βεβήλωση τής έννοιας τοϋ Σταυροϋ.

Ή πείρα στις σχέσεις τών ζευγαριών δεί­χνει ότι είμαστε σέ πολύ μεγάλο βαθμό υπαίτιοι γιά τήν κακή συμπεριφορά τοϋ άλλου, χωρις νά τό καταλαβαίνουμε. Είναι αύτό πού είπα πριν γιά τήν κρίση στό γάμο, όπου ό άλλος γίνε­ται ό έχθρός μας και τοϋ τά φορτώνουμε όλα. «Αύτός είναι έτσι, καλά έχω κι έγώ κάτι λίγο, άλλά αύτός ό άνθρωπος είναι προβληματικός, είναι και άπό τό χαρακτήρα του» και μπορεί ή δική μου τάση νά είναι τέτοια πού νά τόν έξοργίζει τόν άλλο, νά τόν πνίγει, νά τόν φέρνει σέ άδιέξοδα και άντιδρά μέ τόν τρόπο πού έμαθε νά άντιδρά, μέ φωνές, μέ θυμό, μέ βρισιές κ.τ.λ.

Λοιπόν, είναι μεγάλο τό θέμα γιά νά τό άναλύσουμε τώρα μέ παραδείγματα, πώς μπορεί έμείς νά συντελοϋμε στήν κατάσταση τοϋ άλλου, άλλά απλώς τό λέω γιά νά τό κρατήσουμε. Μήν είμαστε εύκολοι νά ονομάζουμε κάτι Σταυρό. Από τή στιγμή πού θά άφαιρέσουμε μερικές τέ­τοιες περιπτώσεις, δέν μιλάμε συνακόλουθα γιά Ανάσταση, ή μιλάμε άλλά, άν μεταθέσουμε έκεί τήν έννοια τοϋ Σταυρού, τότε ξέρετε ποιός είναι ό Σταυρός μας; Ό Σταυρός μας είναι νά μπορέ­σουμε νά άνακαλύψουμε έμείς τί μάς συμβαίνει, ό Σταυρός είναι νά διορθώσουμε έμείς τό χα­ρακτήρα μας. Έκεί ταιριάζει μέ τήν έννοια τοϋ Σταυροϋ περισσότερο γιατί τόν χαρακτήρα μας δέν τόν δημιουργήσαμε έμείς, άλλά τότε όμως άλλάζει τό κέντρο βάρους και δέν λέμε «ό Σταυ­ρός μου είναι ό σύντροφός μου», λέμε «ό Σταυρός μου είμαι έγώ, μ” αύτά πού έχω, τά κουσούρια πού έχω».

Οι άγιοι αύτό τό φρόνημα είχαν. Oι άγιοι είχαν τή νοοτροπία ότι ζουν μέσα στόν παράδει­σο και ότι μόνο αύτοι είναι τό πρόβλημα, μόνο αύτοι έχουνε πάνω τους αμαρτίες και πάθη. Απέχουμε έμείς άπ” αύτό, άλλά τουλάχιστον άς μήν χρησιμοποιοϋμε τή λέξη Σταυρός σ” αύτές τις περιπτώσεις. Έάν δούμε σάν Σταυρό αύτά τά ζητήματα τότε θά άκολουθήσει Ανάσταση όπωσδήποτε και ή Ανάσταση μπορεί νά μήν έχει τή μορφή μιάς θεαματικής άλλαγής στό χαρακτή­ρα ή στις σχέσεις του ζευγαριοϋ, πού καμιά φορά τήν έχει κι αύτή τή μορφή, άλλά μπορεί νά είναι αύτή ή ήρεμη και διαρκής γλυκιά παρηγοριά και βοήθεια και στήριξη πού ή χάρη τοϋ Θεοϋ στέλνει.

Περιοδικό Αγία Ζώνη, Τεύχος Αυγούστου 2012 – Του π. Βασιλείου Θερμού

agioritikovima.gr

A Miracle of the True Cross On Mount Athos!(Video)

The video above shows a monk from Mount Athos displaying a miracle of the True Cross. He places the splinter of the Holy Wood in a glass of water, which naturally floats, and following some prayers he places it in the water again and it sinks to the bottom.

He also displays a fragrant relic of St. Haralambos towards the end for veneration.

Ζωντανό Θαύμα στο Άγιον όρος με το Τίμιο ξύλο που βυθίζεται, κατόπιν προσευχής, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Ένα Θαύμα που αξιζει όλοι να το δούν! 

Ο δικός σου Σταυρός !

Κάποτε, κάποιος νεαρός έφτασε στα όρια της απελπισίας. Πολλά τα προβλήματα. Ήταν πελαγωμένος. Αντικρίζοντας μόνο αδιέξοδο, έπεσε στα γόνατα προσευχής, λέγοντας: «Κύριε, δεν μπορώ να συνεχίσω, δεν αντέχω άλλο. Ο σταυρός που κουβαλώ είναι πολύ βαρύς, ασήκωτος “.
.
Ο Κύριος αποκρίθηκε: “Παιδί μου, εάν δεν μπορείς να βαστάξεις το βάρος του σταυρού σου, τότε πήγαινε και τοποθέτησέ τον μέσα σε αυτό το δωμάτιο. Ύστερα, άνοιξε πάλι την πόρτα και διάλεξε όποιον σταυρό επιθυμείς. “
.
Σ ‘ευχαριστώ Κύριε μου “Ο άνθρωπος φανερά ανακουφισμένος απάντησε,”.
Και στη συνέχεια, έκανε ό, τι του είπε ο Θεός.Καθώς μπήκε στο δωμάτιο, είδε πολλούς σταυρούς: μερικοί ήταν τόσο μεγάλοι ώστε να μην φαίνονται οι κορυφές τους. Άλλοι ήταν μέτριοι. Αυτός ανακάλυψε έναν μικροσκοπικό σταυρό που έγερνε πάνω σε έναν μακρινό τοίχο.
.
“Θα ήθελα αυτόν τον σταυρό, Κύριε”, ψιθύρισε ο νεαρός. Τότε ο Κύριος του απάντησε:

“Παιδί μου, ξέρεις, αυτός είναι ο δικός σου σταυρός που μόλις έφερες εδώ μέσα!”

Όταν τα προβλήματα της ζωής φαίνονται ακατανίκητα και απροσπέλαστα και δεν μπορούν ν ‘αντιμετωπιστούν. Όταν ο σταυρός που σηκώνεις είναι βαρύς. Μην τα χάνεις, μη ολιγοψυχήσεις και αποθαρρυνθείς. Θα βοηθηθείς πραγματικά αν κοιτάξεις τριγύρω σου. Τότε θα δεις καταστάσεις, σταυρούς τεράστιους, που άλλοι άνθρωποι καλούνται να σηκώσουν. Τότε θα ανακαλύψεις ότι ο δικός σου σταυρός πολλές φορές είναι πολύ ελαφρύς σε σύγκριση με τους σταυρούς των άλλων συνανθρώπων σου. Και μόνο τότε, μπορείς να θεωρήσεις τον εαυτό σου πολύ πιο «τυχερό» από ό, τι φανταζόσουν ποτέ. Θυμάσαι, για εκείνον, λέγεται, που παραπονιόταν πως δεν είχε παπούτσια, ως ότου συνάντησε κάποιον που δεν είχε πόδια. Ευχαρίστησε τον Θεό γι ‘αυτά που έχεις και όχι αυτά που στερείσαι.Όποιος και αν είναι ο σταυρός σου, όποιος και αν είναι ο πόνος σου, μη ξεχνάς, θα υπάρχει πάντοτε λιακάδα ύστερα από τη βροχή.Μπορεί να παραπατάς, μπορεί ακόμα και να πέφτεις, όμως ο Θεός είναι πάντοτε εκεί για να σε βοηθήσει να τα ξεπεράσεις.
. (Μετάφραση:. Ροζαλί Χαρ Παπαδοπούλου,
Πτυχιούχος Αγγλικής Φιλολογίας)

Γι αυτό: …
“Όταν ΤΟΝ Γολγοθά ΔΕΝ υποφέρεις
ΚΑΙ ο σταυρός ΣΤΗΝ Πλάτη είναι βαρύς,
μάθε “γιατί”, να μην προφέρεις,
να τον σηκώσεις, άνθρωπε, μπορείς! “

 

Μετά από μια όμορφη συζήτηση που είχα το απόγευμα με μια αγαπημένη, γλυκειά, ευγενική ψυχούλα, ήρθα σπίτι και αναζήτησα την παρούσα ανάρτηση .. .
Τα πιο πάνω αγαπημένη μου συνοδοιπόρε πρέπει να σκεφτόμαστε κάθε φορά, που ο πειρασμός έρχεται στο δρόμο μας και μας παρουσιάζει σαν βουνό ενώπιών μας τα προβλήματα.
Τίποτα δεν είναι αξεπέρατο μπροστά στην δύναμη Του Πλάστη και Δημιουργού μας.
Ό, τιδήποτε επιτρέπει στου βίου την πορεία ο Κύριος είναι για της ψυχής μας το συμφέρον.
Ας εμπιστευόμαστε τη ζωή μας Στα Πανάγια χέρια Του, και μ εμπιστοσύνη ας Τον αφήσουμε να κυβερνήσει το καράβι της ζωής μας.
Καλοδεχούμενα όλα … και τα δύσκολα και τα εύκολα της ζωής!
Σ ευχαριστώ για την αγάπη σου πολυαγαπημένη μου αδελφή ψυχή.
Σ ευχαριστώ για την συμπαράστασή σου, την υπομονή σου και τις συμβουλές σου.
Καλή δύναμη, ο Κύριος είναι πάντα δίπλα μας.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος-Σαν έρθει η στιγμή της Θείας Κοινωνίας...

Και σαν έρθει η στιγμή της θείας Κοινωνίας και πρόκειται να πλησιάσεις την αγία Tράπεζα, πίστευε ακλόνητα πως εκεί είναι παρών ο Xριστός, ο Bασιλιάς των όλων. Όταν δεις τον ιερέα να σου προσφέρει το σώμα και το αίμα του Κυρίου, μη νομίσεις ότι ο ιερέας το κάνει αυτό, αλλά πίστευε ότι το χέρι που απλώνεται είναι του Xριστού. Aυτός που λάμπρυνε με την παρουσία Tου την τράπεζα του Mυστικού Δείπνου, Aυτός και τώρα διακοσμεί την Tράπεζα της θείας Λειτουργίας. Παραβρίσκεται πραγματικά και εξετάζει του καθενός την προαίρεση και παρατηρεί ποιός πλησιάζει με ευλάβεια ταιριαστή στο άγιο Mυστήριο, ποιός με πονηρή συνείδηση, με σκέψεις βρωμερές και ακάθαρτες, με πράξεις μολυσμένες. Αναλογίσου, λοιπόν, κι εσύ ποιό ελάττωμά σου διόρθωσες, ποιάν αρετή κατόρθωσες, ποιάν αμαρτία έσβησες με την εξομολόγηση, σε τι έγινες καλύτερος. Αν η συνείδησή σου σε πληροφορεί ότι φρόντισες αρκετά για την επούλωση των ψυχικών σου τραυμάτων, αν έκανες κάτι περισσότερο από τη νηστεία, κοινώνησε με φόβο Θεού. Αλλιώς, μείνε μακριά από τα άχραντα Mυστήρια. Και όταν καθαριστείς απ’ όλες τις αμαρτίες σου, τότε να πλησιάσεις.

Nά προσέρχεστε, λοιπόν, στη θεία Κοινωνία με φόβο και τρόμο, με συνείδηση καθαρή, με νηστεία και προσευχή. Xωρίς να θορυβείτε, χωρίς να ποδοπατάτε και να σπρώχνετε τους διπλανούς σας. Γιατί αυτό αποτελεί τη μεγαλύτερη τρέλα και τη χειρότερη περιφρόνηση των θείων Mυστηρίων. Πες μου, άνθρωπε, γιατί κάνεις θόρυβο; Γιατί βιάζεσαι; Σε πιέζει τάχα η ανάγκη να κάνεις τις δουλειές σου; Και σου περνάει άραγε, την ώρα που πας να κοινωνήσεις, η σκέψη ότι έχεις δουλειές; Έχεις μήπως την αίσθηση ότι είσαι πάνω στη γη; Nομίζεις ότι βρίσκεσαι μαζί με ανθρώπους και όχι με τους χορούς των αγγέλων; Mά κάτι τέτοιο είναι δείγμα πέτρινης καρδιάς…

Πηγή: imverias.

St. Nikodemos the Hagiorite On The Attributes of the Soul and the Body

St. Nikodemos the Hagiorite

Why the Senses Were Created and Why Man Is a Macrocosmos in a Microcosmos

You must remember, dear reader, that God first created the invisible world and then the visible, “in order to reveal a greater wisdom and the manifold purposes of nature,” as St. Gregory the Theologian noted.1 God also created last of all man with an invisible soul and a visible body. He, therefore, has created man to be a cosmos, a world unto himself, but not a microcosmos within the greater one, as the philosopher Democritos declared and as other philosophers have upheld. Such philosophers considered man to be a microcosmos, minimizing and restricting his value and perfection within this visible world. God, on the contrary, has placed man to be a sort of macrocosmos—a “greater world” within the small one. He is indeed a greater world by virtue of the multitude of powers that he possesses, especially the powers of reason, of spirit, and of will, which this great and visible world does not have. This is why St. Gregory the Theologian again stated that “God has placed this second cosmos (i.e., man) to be upon earth as a great world within the small one. Even when man is compared with the invisible world of the angels, again he is and is called a “great world,” while the invisible world is by comparison small. Man includes in his world both the visible and the invisible, while the angelic world does not include the elements of the visible world. St. Gregory Palamas2 has noted that this cosmos (i.e., man) adorns both of these worlds, the visible and the invisible. Nemesios has also concluded that man as cosmos draws the two ends of the upper and the lower world together and thus reveals that the Creator of both is one. 

The Body Is Like a Royal Palace and the Soul as a King Who Dwells Therein

In order to have greater understanding of this matter, let me use the following example: The body is likened to a royal palace built by the superb architectural skill of an omniscient Creator. This palace includes the “upper room” which is the head, the innermost chamber which is the heart; the messengers which are the thoughts; the passageways which are the tubelike nerves; and the doors of this palace are the five senses. The soul (or rather the Soul, for a soul that is purified becomes all Soul, according to St. Kallistos), must be understood as a sort of king who is upheld by the three more general powers, that of the spirit, of the Soul, and of the will. This “king” is found in all the parts of the body. St. John Damascene stated that the soul is found in the whole body as fire is found in the whole of a red-hot iron. He wrote that “the whole soul is joined to the whole body and not a part to a part; nor is the soul contained by the body, but rather it contains the body as fire contains iron.”3 Now, in an extraordinary manner, this king has the brain as the organ of his mental activity; his power to reason and to will and in fact his very essence is found in the heart, as we shall see in the chapters ahead. This king also possesses a map, the compass of his imagination, to write down all that enters his Soul from outside through the portals of the senses. 

The Soul Before and After Holy Baptism

ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΛΟΙΠΟΝ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΥ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΟΙ ΜΕΤΑ ΤΗ Θ. ΚΟΙΝΩΝΙΑ!!

Έχουμε βάλει μέσα μας το Χριστό! Σκεφθείτε να υβρίζουμε τον πλησίον μας, να τον αδικούμε, να τον κλέβουμε!

«Ενώ έχουμε φάει «αμνό», να γινόμαστε «λύκοι»! Ενώ έχουμε φάει «πρόβατο», να αρπάζουμε σαν τα λιοντάρια! Πώς θα απολογηθούμε, όταν κάνουμε τέτοιες αμαρτίες , έχοντας προηγουμένως κοινωνήσει;» ( Άγιος Ι. P.G. 58: 508 ).

Μια τέτοια αμαρτία (μετά τη Θ. Κοινωνία ) ζυγίζει πολύ βαριά! Ο Άγιος Ι. καυτηριάζει ακόμα και όσους μετά τη Θ. Κοινωνία το ρίχνουν στο κρασί και στο φαγοπότι, διώχνοντας έτσι από πάνω τους τα χαρίσματα της Θ. Κοινωνίας! «Μη ρίψης χαράν τοσαύτην, μη εκχέης, τον θησαυρόν, μη επεισαγάγης μέθην την της αθυμίας μητέρα, την του διαβόλου χαράν, την μυρία τίκτουσαν κακά. Τον δε Χριστόν ένδον έχων τολμάς ,ειπέ μοι, τοσαύτην επεμβαλείν μέθην;» ( P.G. 61: 232 ) .

Και αν από μόνη της η τρυφή προκαλεί τον πνευματικό θάνατο ( Α΄ Τιμ. 5:6 ) πόσο μάλλον μετά τη Θ. Κοινωνία! «Και ει εν άλλω καιρώ τούτο γινόμενον απόλλυσι, πολλώ μάλλον μετά την των μυστηρίων κοινωνίαν». ( P.G. 61: 231 ). Έλαβες «άρτον ζωής», και κάνεις πράγματα που επιφέρουν τον θάνατο; Δεν φρίττεις, «Συ δε άρτον ζωής λαβών, πράγμα θανάτου ποιείς, και ου φρίττεις;». ( P.G. 61:231 ) . Γι’ αυτό και ο Άγιος Ι. συνιστά ακόμα και νηστεία και μετά την Θ. Κοινωνία! Γράφει: «Πριν κοινωνήσεις , νηστεύεις για να κοινωνήσεις άξια. Αφότου όμως μεταλάβεις, θα πρέπει να αυξήσεις την εγκράτεια, για να μην φανείς ανάξιος γι’ αυτό που έλαβες. Τί λοιπόν; Πρέπει να νηστεύουμε και μετά τη Θεία Κοινωνία; Καλό είναι αυτό, αλλά δεν θα σας υποχρεώνω να το κάνετε. Απλά σας συμβουλεύω να μην το ρίχνετε στο φαγοπότι και στην απληστία» ( PG 61:231) .

Ελεημοσύνη!

Ο Άγιος Ι. το θεωρεί αδιανόητο , να έχεις κοινωνήσει, και να αδιαφορείς για τον πλησίον σου! Να βλέπεις μπροστά σου το Χριστό γυμνό και πεινασμένο στο πρόσωπο του άλλου, και συ να μην του δίδεις σημασία! «Τι λέγεις; Ανάμνησιν Χριστού ποιείς, και πένητας παροράς και ου φρίττεις;» ( P.G. 61:229 ) . «Αν έκανες μνημόσυνο του παιδιού σου ή του αδερφού σου, και δεν έκανες, όπως λέει το έθιμο, «τραπέζι» στους φτωχούς, δεν θα σε έτυπτε η συνείδησή σου; Όμως τώρα που γίνεται «ανάμνηση» του Δεσπότου σου και δεν κάνεις το παραμικρό!» (P.G. 229- 230 ) . «Θρέψωμεν τον Χριστόν, ποτίσωμεν, ενδύσωμεν∙ ταύτα της τραπέζης εκείνης άξια» ( P.G. 61: 232 ). Συνιστούσε μάλιστα στους πιστούς να φέρνουν τους αρρώστους στο Ναό, ώστε έχοντας (οι πιστοί) προηγουμένως κοινωνήσει, να δείχνουν αμέσως και εμπράκτως την κοινωνία τους με τον πλησίον, βοηθώντας τους αρρώστους!

Ο Άγιος Ι. έφθασε μάλιστα στο σημείο να ειπεί, πως όποιος έχει κοινωνήσει και δεν βοηθά τον πλησίον του, κάνει μεγαλύτερο έγκλημα από τον άσπλαχνο δούλο της παραβολής! ( Μτ. 18: 23-43 ). Ενώ δηλαδή ο κύριός του του χάρισε δέκα χιλιάδες τάλαντα, αυτός ( ο δούλος ) δεν ήθελε να χαρίσει στον σύνδουλό του ούτε εκατό δηνάρια! «Και ο Κύριος οργίσθηκε και τον παρέδωσε στους βασανιστές» ( Μτ. 18:34 ) . Και ο Άγιος Ι. σχολιάζει: «Γεύθηκες το Αίμα Δεσποτικόν, και δεν δίδεις σημασία στον αδερφό σου; ! Δεν άκουσες τι έπαθε αυτός που απαιτούσε τα εκατό δηνάρια; ! Ακύρωσε τη «δωρεά» που του έκανε ο κύριός του! Δεν καταλαβαίνεις πως τέτοιος είσαι και συ ακόμα και χειρότερος! Ήσουν πάμφτωχος (από αρετές) «μυρίων γέμων αμαρτημάτων», και όμως ο Θεός σου συγχώρησε τις αμαρτίες σου, και σε δέχθηκε στην «Τράπεζά» Του. Και συ ούτε καν συγκινήθηκες , ώστε να γίνεις πιο φιλάνθρωπος προς τον πλησίον! Λοιπόν τίποτε άλλο δεν απομένει και για σένα, παρά να σε παραδώσουν στους βασανιστές!» ( P.G.61, 230 , ελεύθερη απόδοση ) .

Ο «δίσκος» στις εκκλησίες

Ήδη στην πρώτη Εκκλησία μετά τη μετάληψη των αχράντων μυστηρίων έβγαινε «δίσκος» υπέρ των πτωχών. Και ο «προεστώς» «διαμοίραζε» τα χρήματα, είτε στις χήρες, ή στα ορφανά, ή στους φτωχούς, ή στους φυλακισμένους, ή στους ξένους, ή στους αρρώστους». ( Άγιος Ιουστίνος , P.G. 6:429, & A΄Κορ. 16:2 -8 & Ρωμ. 15:23- 30 ) . Θα θυμούνται οι παλαιότεροι πως ο δίσκος στην εκκλησία έβγαινε αμέσως μετά τον «καθαγιασμό» , στο «Ἄξιον Ἐστί», λίγο δηλαδή προ της Θ. Κοινωνίας. Είχε και αυτό τη σημασία του: Τώρα που ο Χριστός θα σου «δώσει» το Σώμα Του, δώσε και συ «κάτι»!

Πηγή: «ΝΑΟΣ, ΙΕΡΕΑΣ
Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ, Θ. ΚΟΙΝΩΝΙΑ»
ΑΡΧΙΜ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ