ΤΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΧΑΡΕΣ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ...

Είναι η ιστορία 2 φίλων που περπατούν στην έρημο.

Κάποια στιγμή τσακώθηκαν
και ο ένας από τους δύο έδωσε ένα χαστούκι στον άλλο.

Αυτός ο τελευταίος, πονεμένος, αλλά χωρίς να πει τίποτα, έγραψε στην άμμο:

ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΕ ΧΑΣΤΟΥΚΙΣΕ.

Συνέχισαν να περπατούν μέχρι που βρήκαν μια όαση όπου αποφάσισαν να κάνουν μπάνιο.

Αλλά αυτός που είχε φάει το χαστούκι παραλίγο να πνιγεί και ο φίλος του τον έσωσε.

Όταν συνήλθε, έγραψε πάνω σε μια πέτρα:

ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ ΕΣΩΣΕ ΤΗ ΖΩΗ

Αυτός που τον είχε χαστουκίσει και στη συνέχεια του έσωσε τη ζωή, τον ρώτησε :

όταν σε χτύπησα, έγραψες πάνω στην άμμο, και τώρα έγραψες πάνω στην πέτρα.

Γιατί?

Ο άλλος φίλος απάντησε :

«όταν κάποιος μας πληγώνει, πρέπει να το γράφουμε στην άμμο όπου οι άνεμοι της συγνώμης μπορούν να το σβήσουν.

Αλλά όταν κάποιος κάνει κάτι καλό για μας, πρέπει να το χαράζουμε στην πέτρα, όπου κανένας άνεμος δεν μπορεί να το σβήσει».

ΜΑΘΕ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΤΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΡΑΖΕΙΣ ΤΙΣ ΧΑΡΕΣ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ

On Truth and Love in the Writings of St. John the Evangelist By St.Theophan the Recluse

St.Theophan the Recluse

The Holy Apostle and Evangelist John the Theologian, the beloved disciple of the Lord, is above all an example and a teacher of love. Love breathes through his gospel, lessons about love fill his epistles and his life serves as a striking example of love.

He expounded on all the mysteries of love - its source, its movement in deeds, and its culmination - and where it leads all that follow it, to the heights. In this subject of love St. John is especially well known, and no matter who would begin to muse, about love he would immediately bring to mind St. John as the model of love and turn to him as to a teacher of love.

Now let us examine how contemporary wise men have made use of this teaching. They possess a special kind of vain wisdom called "Indifferentism" by which they reason say: believe as you like, it makes no difference - just love everyone like brothers, be charitable to them, and have a good influence on them. They point out that the Evangelist John the Theologian writes only about love. For him love is light and life and all perfection. According to his words the person who does not love walks in darkness, abides in death, and is a murderer. It is well known that when St. John grew old and was unable to walk they carried him to church. There he only admonished, "Brethren! Let us love one another." Thus he so valued love. They tell us that we also should love like that and only love, believing any way we wish.
I myself have had to listen to such "wisdom." Perhaps you have also had to listen to or will hear something similar to this. Let us contrast their false teaching with the true teaching of St. John the Theologian and then protect our thoughts from wavering from the fundamentals of Christian good sense into the vain wisdom of the "indifferent ones." These so-called "wise" people desire to build everything without God - their external welfare and their morality. From this they strive wherever possible to craftily weave a school of thought where there is no need to talk about God. And they beat their drums about love. They tell us to love one another and here there is nothing to think about God. It is especially on this point where the Holy Evangelist routs them.

Although St John continuously, and exactingly reminds us to love one another, he also places love in such a close bound with God, with love for God and the knowledge of God, that it is impossible to separate them. Behold where St. John's love originates, Herein is love, not that we loved God, but that He loved us, and sent His Son to be the propitiation for our sins. And he adds, Beloved, if God so loved us, we ought also to love one another. (I John 4:10, 11). According to his reasoning, our mutual love must be built up by the action of faith in the Lord, Who came to save us, and consequently it is not all right to believe as you want. Further he teaches, Beloved, let us love one another: for love is of God; (John 4:7) If we love one another, God dwelleth in us ... (I John 4:12) God is love; and he that dwelleth in love dwelleth in God and God in him. (I John 4:16).

You see, he does not say a word about love without speaking about God and the Saviour. Love is from God and leads to God. Thus he who says that he loves his brother, and does not know and love God and the Saviour, is a liar and the truth is not in him cf. (John 4:20,2:4). Therefore it is possible to summarize the entire teaching of the Holy Evangelist on love in the following words: in order to love your neighbor you must love God, and in order to love God, you must, of course come to know Him within yourself and especially in His salvific activity on us. We must know and believe. What does the will of God consist of? In faith and love: thus the commandment says: That we should believe on the name of His Son Jesus Christ, and love one another. (I John 3:23). It does not only command us to love but to believe in the Lord, and in such a way that faith is the source of love. If one were to gather into one all the places where St.John the Evangelist speaks only of love, one could still not confirm his teaching by the false reasoning: only love and believe as you want.

Besides his teaching on love he also speaks of faith, independent of the law of love. Behold how he categorically rejects those who say, believe as you want. What does he preach about from the very first verses: That which was from the beginning, which we have heard, which we have seen with our eyes, which we have looketh upon, and our hands have handled, of the Word of life; For the life was manifested, and we have seen it, and bear witness, and show unto you that eternal life, which was with the Father, and was manifested unto us; That which we have seen and heard declare we unto you, that ye also may have fellowship with us: and truly our fellowship is with the Father and with His Son Jesus Christ. (I John 1:1-3). The most important point with St. John and all the apostles is the teaching about communion with God though the Lord Jesus Christ, from which proceeds communion of the faithful with one another. How can we have the one without the other. Further St. John asks the question: who is a liar? and answers thus: Who is a liar but he that denieth that Jesus is the Christ? He is antichrist, that denieth the Father and the Son. Whosoever denieth the Son, the same hath not the Father... Whosoever shall confess that Jesus is the Son o f God, God dwelleth in him, and he in God. (I John 2:22, 23. 4:15). The whole matter is summed up in confessing the Lord Jesus Christ to be the Son of God and to be God. How then could one possibly say, "Believe any way you want"?

Then there follows the warning: Beloved, believe not every spirit, but try the spirits whether they are of God: because many false prophets are gone out into the world. Herein know ye the Spirit of God: Every spirit that confesseth that Jesus Christ is come in the flesh is of God: And every spirit that confesseth not that Jesus Christ is come in the flesh is not of God: and this is that spirit of antichrist. (I John 4:1-3) He who says, "Believe as you want" does not confess Jesus Christ, for if he did confess Christ he would not speak thus. Therefore he cannot be from God. Where then is he from? - truly from the antichrist.

Finally, the Holy Evangelist describes the whole essence of Christianity thus: And this is the record, that God hath given to us eternal life, and this life is in His Son. He that hath the Son hath life; and he that hath not the Son of God hath not life. (I John 5:11-12). Who possesses the Son of God? Those who believe in His name. Therefore he says, and writes: unto you that believe on the name of the Son of God, that ye may know that ye have eternal life ... (I John 5:13). Consequently, he who does not believe in the Son of God, has not eternal life. Could it possibly make no difference how one wants to believe? No. We know that the Son of God is come, and hath given us light and understanding, that we may know the true God, and that we may be in Him that is true, even in His Son Jesus Christ. This is the true God, and eternal life. (I John 5:20).

These excerpts should be enough, I suppose, in order to show the Indifferentists that in vain do they seek to find support for their lie in the teaching of St. John the Theologian. It is more than likely that they make such claims without having ever read St. John's holy and divinely inspired writings, but rather quote him based on rumors about his overflowing love. Let them even now find something else besides the above argument, to defend their teaching to us believers. One word alone from the beloved disciple is sufficient to discredit their teaching and without any doubt to confirm our belief explicitly in that which was given to us by the Lord through the Holy Apostles and preserved by the Church.

I would only add the following consideration to the decisive words of the Apostle and Evangelist John: having estranged themselves in their minds from the Lord, these unbelievers grasp at acts of charity whose source and support are precisely love. They act in this way only to be founded on something without the assurance that they have found a solid basis. If only they had a clear understanding of how it is indeed possible for man to act in a fruitful way, they would never remain fixed on their teaching. The essence of the matter is - that we are not in the proper state. Therefore we cannot act in the right way. In order for us to act in the correct way we must enter into the right state. By our own powers we are not capable of doing this. The Lord, having come to the earth, lifted up man to the right state. He did not lead man into this state for His own sake but rather that man would accept from Him renewed humanness and thus gain the possibility of acting properly. We obtain this state through Holy Baptism, for those who are baptized into Christ have put on Christ. From the time of Baptism we become one with the Lord and begin to live His life and act by His power. Those who would claim love or the right action (for love is the fullness of the law) should first accept all the premises of Christianity in order to be able to walk rightly and deny their own falseness (lie). This is impossible without faith, for faith is the root of Christianity and beginning of everything. The Lord Himself says this: Abide in Me, and I in you. As the branch cannot bear fruit of itself, except ye abide in the vine; no more can ye, except ye abide in Me. I am the vine, ye are the branches: He that abideth in Me, and I in him, the same bringeth forth much fruit: for without Me ye can do nothing. If a man abide not in Me, he is cast forth as a branch, and is withered; and men gather them and cast them into the fire, and they are burned. (John 15: 4-6)

When someone begins to expound to you about love or fruitful action independent of true belief, tell him: Wait, first believe correctly. By faith acquire all the salvific precepts of Christianity. Through them be united with the Lord, make your life and strength depend on Him like you would on an injection for your health and then you will begin to act in a fruitful way. It is a fact that the witness to a righteous life is fruitful activity in love, but in order to attain it and to remain in it one must accept all of God's Truth with faith and pass through all of God's sanctifying actions [on one's self]. Only under these conditions, i.e., by abiding in True Love, m ay we grow up into Him in all things, Who is the head, even Christ (Eph. 4,15). We could summarize thus: he who does not have the right Faith cannot enter into the proper state, and he who does not enter into the right sta te cannot properly act. Now do you see how one cannot say: Believe as you wish, only love"?

Faith is not only the image of the knowledge of God and of our relationship to Him; it also includes all the salvific institutions [not just the Church as establishment but all that is contained within the Church for salvation] given by God. These salvific institutions maintain active faith. Our so-called wise men might not actually be opposed to Christian teaching, but, more than anything else, they are repulsed by Christian institutions. Since these institutions are nothing more than faith in reality and in action, then their main sin is that they do not want to act in the spirit of the Faith. One is only amazed at how these people so persistently expound about deeds and labors but remove themselves from activity in the realm of holy Faith. There is something amiss here. Surely they are acquainted with the laws of logical thought. There is such duplicity here that one must assume that they are not in fact doers, but are acted upon - they are the tools of a foreign spirit, and such a spirit that is itself foreign to Truth.

Brethren, having understood this, let us guard ourselves from the evil reasoning of this world. Only those who have never tasted the Truth can waver in it. Let us fulfill with humility and in the spirit of truth all that our holy Faith demands. Then we will have, and carry within, a witness which will bring to naught all false arguments from without. May the Lord illumine us by His Truth. Amen.

Originally published in "Orthodox Life", No. 6, 1996
Translated from "A God-pleasing Life, General Themes,"
Homilies of Bishop Theophan (the Recluse), pp. 56-62.

ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΔΩ, ΠΑΤΕΡ; - ΚΟΙΤΑΖΩ ΤΟ ΝΕΡΟ

ΑΠΟ ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΣΤΑΡΕΤΣ ΒΑΡΣΑΝΟΥΦΙΟΥ

Το πλύσιμο του ποτηριού

Δόκιμος ακόμα, μια καλοκαιριάτικη νύχτα περπατούσα ανάμεσα στους κήπους της Σκήτης. Μόνος με μόνο τον Θεό. Πλησιάζοντας την μεγάλη λίμνη βλέπω τον μεγαλόσχημο π. Γεννάδιο. Από τότε πού πέρασε τον κατώφλι της Σκήτης είχαν περάσει 62 ολόκληρα χρόνια. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του δεν έβγαινε καθόλου από την Σκήτη. Είχε λησμονήσει εντελώς τον κόσμο. Στεκόταν ακίνητος με τα μάτια καρφωμένα στο νερό. Με τρόπο διακριτικό, για να μην τον τρομάξω, έκαμα αισθητή την παρουσία μου. Τον πλησίασα, και τον ερώτησα:

- Τί κάνεις εδώ, πάτερ;

- Κοιτάζω τον νερό.

- Και τί βλέπεις;

- Εσύ, δεν βλέπεις τίποτα;

- Απολύτως, τίποτα.

- Μέσα από τον νερό βλέπω την σοφία του Θεού. Γνωρίζεις πολύ καλά, πώς είμαι άνθρωπος ολιγογράμματος. Το μόνο πού κατάφερα και έμαθα στην ζωή μου είναι να διαβάζω τον Ψαλτήρι. Ό Κύριος όμως, δεν με αφήνει στο σκοτάδι, αλλά μου φανερώνει τον άγιο θέλημά Του· σε μένα, τον ταπεινό δούλο Του. Πολλές φορές εκπλήσσομαι πού άνθρωποι μορφωμένοι δεν κατανοούν μερικά άπλα θέματα της πίστεως. Βλέπεις; Όπως όλος αυτός ό ουρανός με τα άστρα αντικαθρεφτίζεται μέσα στο νερό, έτσι και ό Κύριος, όχι μόνο αντικαθρεφτίζεται μέσα στην καθαρή καρδιά, αλλά την κάνει και κατοικία Του. Ένα πράγμα σου λέω. Ή χαρά και ή μακαριότητα πού αισθάνεται ή ψυχή του ανθρώπου πού φρόντισε να καθαρίσει την καρδιά του, δεν περιγράφεται. Τα λόγια τού Χριστού «μακάριοι οι καθαροί τη καρδία» δεν είναι τυχαία! Ανάμεσα και γνωρίζω πόσο απαραίτητο είναι στον άνθρωπο να έχει καρδιά καθαρή, όμως, τόσα χρόνια αγωνίζομαι και ακόμη δεν τον έχω κατορθώσει. Μήπως, μπορείς εσύ να μού εξηγήσεις, τί σημαίνει καρδιά καθαρή;

- Πάτερ, τί υψηλά πράγματα ζητάς από εμένα; Τέτοιες εμπειρίες δεν έχω! Το μόνο πού έχω καταλάβει, και αυτός μόνο από διάβασμα, είναι, πώς ή καθαρότητα της καρδιάς ταυτίζεται με την πλήρη απάθεια. Όποιος την έχει κάνει κτήμα του είναι ξένος σε κάθε πάθος.

- Όχι! Αυτός πού λες δεν επαρκεί. Δεν φτάνει να πλύνεις τον ποτήρι. Πρέπει και να τον γεμίσεις με νερό, διαφορετικά δεν έχει καμία άξια. Όταν ό άνθρωπος αγωνιστεί να ξεριζώσει από μέσα του τα πάθη, οφείλει να γεμίσει τον χώρο της καρδιάς του με τις αντίστοιχες αρετές. Μόνο τότε μπορεί να λέει ότι απέκτησε καθαρή καρδιά.

- Πάτερ Γεννάδιε, πιστεύεις ότι θα πας στον παράδεισο;

- Σε ένα μόνο πιστεύω και ελπίζω: στο έλεος του Θεού- είπε με βεβαιότητα ό π. Γεννάδιος.

- Μα σύ λες, πώς μόνο οι καθαροί στην καρδιά θα δουν τον Θεό· και σύ ό ίδιος τον ομολογείς, ότι καθαρή καρδιά δεν έχεις. Τί μου λες τώρα;

- Εγώ καλά σου τα λέω. Σύ δεν κατάλαβες σωστά. Ξεχνάς τον έλεος του Θεού. Το έλεος του Θεού τα αναπληρώνει όλα. Είναι απέραντο και ανεξάντλητο. Πιστεύω ακράδαντα, ότι ό πολυεύσπλαχνος Κύριος δεν θα με απορρίψει και εμένα, πού είμαι και καλόγηρος. Πίστη. Πίστη μας χρειάζεται. Πίστη και ελπίδα σε Εκείνον πού σταυρώθηκε για μας· αντί για μας· στην θέση μας. Ό Θεός Πατέρας πού από απέραντη αγάπη μας έδωσε τον Υιό Του, δεν θα μας δώσει και τον παράδεισο;

Ω, πόσοι αδελφοί, με τέτοια βαθειά πίστη, ζουν ανάμεσα μας, κρυμμένοι από τα μάτια των πολλών χωρίς ποτέ να δίνουν την παραμικρή εντύπωση «χαρισματούχου» γέροντα. Και όμως έχουν τόσο βαθειά πνευματική ζωή. Και μόνο με την συνομιλία μαζί τους, ανακαλύπτεις την ομορφιά της καλλιεργημένης ψυχής τους.

ΒΙΒΛΙΟΓ. ΟΣΙΟΣ ΣΤΑΡΕΤΣ ΒΑΡΣΑΝΟΥΦΙΟΣ ΤΕΥΧΟΣ Γ ΕΚΔΟΣΗ Ι.Μ. ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΠΡΕΒΕΖΗΣ

Πῶς οἱ ἅγιοι ἀκοῦνε τίς προσευχές μας..

Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

Πολύ χαίρομαι που σου άρεσαν όσα σου έγραψα για τον αιθέρα. Δέξου πως υπάρχει και κράτα τον αδιάλειπτα στο νου σου. Θα δεις πόσο θα σε βοηθήσει αυτό. Εξηγεί τόσα πράγματα, δίνει τόση παρηγοριά!

Ίσως έχεις ακούσει κάποιους να ρωτάνε: “Πώς ακούνε οι άγιοι τις προσευχές μας;”. Ίσως κι εσύ να έχεις αναρωτηθεί για το ίδιο πράγμα. Απαντήσεις και απαντήσεις έχουν δοθεί, μα το ερώτημα παραμένει ακόμη αναπάντητο.

Κατά τη γνώμη μου, αν δεχθούμε την ύπαρξη ενός στοιχείου, όπως ο αιθέρας, τότε δεν είναι δυνατό να μην ακούνε οι άγιοι τις προσευχές μας.

Ξέρεις πώς λειτουργεί ο ηλεκτρικός τηλέγραφος; Στην Πετρούπολη, για παράδειγμα, ενεργοποιούν έναν ειδικό μηχανισμό. Την ίδια στιγμή η ενέργεια αυτή αντανακλάται σ’ έναν όμοιο μηχανισμό, που βρίσκεται, ας πούμε, στη Μόσχα. Τότε και ο δεύτερος μηχανισμός ενεργοποιείται όπως ο πρώτος. Γιατί; Επειδή οι δύο μηχανισμοί, πρώτον, είναι του ίδιου τύπου και, δεύτερον, συνδέονται με σύρμα.

Η επικοινωνία μας με τους αγίους γίνεται με όμοιο τρόπο. Εμείς και οι άγιοι είμαστε σαν τις τηλεγραφικές συσκευές, σαν δύο μηχανισμοί του ιδίου τύπου, και ο αιθέρας, το στοιχείο δηλαδή μέσα στο οποίο κινούνται οι άγιοι και το οποίο συνάμα περιβάλλει την ψυχή μας, είναι … το σύρμα!

Όταν μέσα στην ψυχή μας ενεργεί προσευχή αληθινή, προσευχή ειλικρινής και καθαρή, η προσευχή αυτή, διαμέσου του στοιχείου που περιβάλλει την ψυχή, πετάει σαν ακτίνα φωτός προς τους αγίους και τους μεταφέρει τα αιτήματά μας. Δεν μεσολαβεί κανένα χρονικό διάστημα ανάμεσα στη στιγμή που κάνουμε στην προσευχή μας και στη στιγμή που αυτή ακούγεται από τους αγίους. Αμέσως μας ακούνε οι άγιοι, φτάνει μόνο να προσευχόμαστε εγκάρδια. Η εγκάρδια προσευχή είναι η τηλεγραφική γραμμή μας με τους ουρανούς.

Η ίδια ακριβώς προσευχή, όταν δεν βγαίνει από την καρδιά μας αλλά μόνο από τον εγκέφαλο και το στόμα μας, δεν φτάνει στον ουρανό και δεν ακούγεται από τους αγίους. Αυτή, βλέπεις, δεν είναι καν προσευχή, είναι μόνο κάτι σαν προσευχή.

Νομίζω πως είχες ήδη κάποιαν εμπειρία αληθινής προσευχής, μολονότι όλα τούτα δεν τα γνώριζες. Περιγράφεις το πώς, ύστερ’ από θερμή προσευχή, γαλήνεψες, παίρνοντας την εσωτερική πληροφορία ότι θα λυτρωνόσουν από το πρόβλημα που σε βασάνιζε, όπως και πραγματικά έγινε.

Φαίνεται, λοιπόν, πως είναι σωστή η παρομοίωση της εγκάρδιας προσευχής, που ανεβαίνει αόρατα προς τα ουράνια μέσω του αιθέρα, με τον τηλέγραφο. Από την καρδιά σου βγήκε μία αστραπή, μια ακτίνα, και πήγε στον ουρανό. Από κει, πάλι, ήρθε μια άλλη ακτίνα σ’ εσένα. Ήταν η ανταπόκριση στο αίτημά σου. Αυτό συμβαίνει μόνο με την προσευχή που βγαίνει από την καρδιά. Τέτοια προσευχή δεν γίνεται πάντα μέσα σε μια στιγμή, εισακούεται όμως πάντα μέσα σε μια στιγμή .

Μη φουσκώσεις από κενοδοξία γι’ αυτή την επιτυχία σου. Μακάρι, με την χάρη του Κυρίου, να προσεύχεσαι με τον ίδιο τρόπο πιο συχνά. Θυμήσου πώς προσευχήθηκες τότε και προσπάθησε να προσεύχεσαι πάντα έτσι, εγκάρδια, όχι μόνο με τη γλώσσα και το νου.

Αν το κάνεις, θα πάρεις μίαν ικανοποιητική απάντηση στο ερώτημα: Πώς μπορεί να χει κανείς πνευματικά; Γιατί η εγκάρδια προσευχή είναι η αναπνοή και η ζωή του πνεύματος. Με την εγκάρδια προσευχή το πνεύμα μένει «εν τω Θεώ», ενώνεται μαζί Του. Και με την ένωση αυτή αποκτά την πλήρη ζωτικότητά του. Μάθε, λοιπόν, πως η ψυχή ζει μόνο όταν προσεύχεται με τον τρόπο που ήδη γνώρισες. Αλλιώς, βρίσκεται ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, αν δεν έχει ολότελα νεκρωθεί.

Δεν θα σου κρύψω πως, αν και μπόρεσες να προσευχηθείς εγκάρδια μια φορά, πολύ δύσκολα θα μπορέσεις να το ξανακάνεις. Ο Θεός είναι που χαρίζει την αληθινή προσευχή και ο φύλακας άγγελος που την ενισχύει. Έρχεται και φεύγει.

Εμείς, όμως, δεν επιτρέπεται να παραιτούμαστε από τον προσευχητικό αγώνα. Η προσευχή επισκέπτεται πάντα τον άνθρωπο που αγωνίζεται για την απόκτησή της, ποτέ τον οκνηρό και ράθυμο. Οι άγιοι πατέρες κοπίασαν πολύ στην προσευχή και μ’ αυτούς ακριβώς τους κόπους άναψαν μέσα τους ένα προσευχητικό πνεύμα, που την εικόνα του μας άφησαν στα συγγράμματά τους. Όσα σχετικά έγραψαν, συνιστούν, μιαν ολόκληρη επιστήμη, την επιστήμη της προσευχής, που είναι η επιστήμη των επιστημών…

… Μου γράφεις ότι έχεις στο νου ταπεινούς λογισμούς και στην καρδιά ταπεινά συναισθήματα για τον εαυτό σου. Αυτά είναι, θα έλεγα, αγγελικά. Πόσο τέλειοι και φωτεινοί είναι οι άγγελοι!

Και όμως είναι συνάμα τόσο ταπεινοί, περισσότερο κι από τον πιο ταπεινό άνθρωπο. Μια ταπεινή ψυχή είναι πάντα φωτεινή. Σκοτεινή γίνεται όταν υψηλοφρονεί, γιατί η έπαρση προέρχεται από τα σκοτεινά πνεύματα. Ο Θεός να δώσει, ώστε, ποτέ να μη χάσεις αυτά τα ταπεινά συναισθήματα, κι έτσι να είσαι πάντα λουσμένος στο φως…

«Από το βιβλίο: «ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
γράμματα σε μια ψυχή»
ΕΚΔΟΣΗ ΤΕΤΑΡΤΗ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΙΙΚΗΣ

Who is a Saint?By Metropolitan Hierotheos of Nafpaktos

All those who to varying degrees share in the sanctifying and glorifying energies of God are called saints. The category of saints includes the Prophets, Apostles, Fathers and all the friends of Christ down through the centuries, all who share in the illuminating and glorifying energies of God, among whom are the Martyrs and the holy ascetics, clergy and laity, men and women, young and old. All these are called saints.

Who is a Saint?

Saints are not just good people, but those who are united with the unincarnate and incarnate Word, with Christ. Sanctity is the shared characteristic of all the Prophets, Apostles, Fathers, Martyrs and Ascetics. All are saints, because they have God’s sanctifying energy and they are Fathers, because they beget spiritual children.

 “The distinction between saints and Fathers does not exist in the Fathers. For the Fathers of the Church the saints are Fathers and the Fathers are saints.”

 Saints is the name given to those who, through purification and illumination, reach glorification and share in the glorifying energies of God.

 “Are those who have arrived at glorification and become saints a reality or are they not a reality? That is the fundamental issue.”

 The meaning of sanctity is not humanistic or moralistic but theological. Saints are those who have been spiritually cured. Their hearts have been purified and they have reached illumination of the nous and glorification. They are the real — the active — members of the Body of Christ.

 “The current perception is that if someone is a good human being, law-abiding and so on, then he is a good Christian and a prospective saint. In that case, all our grandmothers and grandfathers are prospective saints, according to the criteria of the moralists. Someone with a moralistic perception of sanctity might see things in this way.

In patristic theology, however, there is another perception. Anyone who has been cured is a saint. A saint in the patristic tradition simply means someone who is cured. It means someone who has gone through purification and reached illumination, and from illumination has gone on to glorification. He has been cured and, consequently, he is a saint.

 For this reason, in the early Church they called one another saints, even before they died. Why were the Christians called saints — the saints of Thessaloniki, the saints of Corinth and so on — and why did they call living people saints? Why? Because the members of the Church in early times were in the state of illumination. They had noetic prayer at the very least, and as they had noetic prayer and were in the state of illumination, they were called saints.”

 In fallen human life the noetic faculty (energy) does not function or functions inadequately. When the noetic faculty is released from the rational faculty (energy) and activated, then the nous is illuminated and, by the action of God and his own collaboration, man reaches glorification. He is a saint. A saint, by God’s action and his own co-operation, becomes a temple of the Holy Spirit.

Ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ φέρνει ἐγκράτεια, ἀγάπη πρός τόν πλησίον

Διδαχές της αείμνηστης Γερόντισσας Μακρίνας, Ηγουμένης της Ι.Μ.Παναγίας Οδηγήτριας Πορταριάς.
* ...Απ' τη μια να φωνάζει, να λυπεί τον αδελφό, να κατακρίνει και απ' την άλλη να κοινωνάει είναι φοβερό. Περνάμε και βλέπουμε ένα σκουπιδάκι και το καταφρονούμε. Να συλλάβουμε στη διάνοια μας ότι εδώ πού πατάμε βαδίζει η Παναγία. Το σπίτι της Παναγίας να το ‘χουμε να λάμπει. Ο μοναχός πρέπει να είναι πολυόμματος. Αν δεν κάνουμε ότι θέλει ο Θεός κατακρινόμαστε. Αν εξετάσουμε τον εαυτό μας θα δούμε ένα κόσμο καταφρονήσεως, αργολογίας, κατακρίσεως. Πώς ζητούμε να ‘ρθει η Θεία λαμπρότης, η γλυκύτης, το πυρ της Θεότητος; Πρέπει να τα ζούμε, να τα γευόμαστε εδώ πού είμαστε. Η προσευχή πρέπει να γίνεται με φόβο Θεού. Στην εκκλησία να μην πηγαινοερχόμαστε. Δεν υπάρχει πραγματική αγάπη για το Θεό. Χάνουμε τον χρόνο μας με τις κουβέντες, γι' αυτό αισθανόμαστε άδειες και ανικανοποίητες, γιατί δεν έχουμε προσευχή. Ο φόβος του Θεού φέρνει εγκράτεια, αγάπη προς τον πλησίον.
Δεν έχουμε τίποτε μέσα μας γι' αυτό πρέπει να κλάψουμε, γιατί λέμε ότι είμαστε αφιερωμένες, και αυτό είναι ψέμα. Θα μείνουν μόνο τα καλά έργα. Να κάνουμε προετοιμασία της Θείας Μεταλήψεως. Εάν καταλαβαίνετε κάτι σας βαραίνει δεν πρέπει να πλησιάζετε. Αφού ο άλλος λυπήθηκε μαζί σου πώς εσύ κοινωνάς; Γιατί να μην πάμε να φτερουγίσουμε στο θρόνο του Θεού; και να προτιμάμε τις συζητήσεις;
* Όποια κάνει οικονομία, προσέχει στο φαγητό της δεν θα στερηθεί. Να γίνεται οικονομία για να μας σκεπάσει ο Θεός. Φοβάμαι πολύ την πείνα. Όποιος δεν την έζησε... Είπα, στη ζωή μου δεν θα πετάξω ούτε μια μπουκίτσα. Έβλεπα τις πέτρες κι έλεγα «Χριστέ μου κάνε τις ψωμάκι να φάω, να στηριχθώ στα πόδια μου». Θα 'ρθει εποχή που δεν θα υπάρχουν ούτε ρούχα, ούτε παπούτσια. Εμείς πρέπει να παρακαλούμε την Παναγία να μας σκεπάζει από τις παγίδες του διαβόλου και τους κακούς ανθρώπους.
Να μην αργολογούμε, καιρός μετανοίας. Ολα τα λεπτά θα μας τα ζητήσει ο Θεός και τις μέρες μας που φεύγουν.
Και τα παπούτσια μας και τις κάλτσες μας όλα να τα οικονομούμε. Θα με θυμηθείτε μια μέρα. Πρέπει να τα προσέξουμε όλα για να φωτίσει ανθρώπους να μας φέρνουν....

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ο ΟΣΙΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ 09-12-2003
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΥΨΕΛΗΣ

Το φιλότιμο του Έλληνα δεν θα το πάρουν ποτέ!

Το περιστατικό είναι αληθινό και συνέβη σε μια υπεραγορά της Αγίας Παρασκευής, στην Αθήνα.

Πλησιάζει στο ταμείο ένας γηραιός, ρακένδυτος άνδρας, με 3-4 κονσέρβες κι ένα γκαζάκι στο καλαθάκι του.

Η νεαρή ταμίας κτυπάει τις κονσέρβες και το γκαζάκι στην ταμειακή μηχανή, τον κοιτάει και του λέει: «Φύγετε κύριε, η εταιρεία μας δικαιολογεί κάποια δωρεάν καλάθια».

Αυτός την κοιτάει με καλοσύνη, την ευχαριστεί εκατό φορές και της δίνει χίλιες ευχές.

Μόλις εκείνος απομακρύνεται, ανοίγει την τσάντα της και βάζει τα χρήματα στο ταμείο από το πορτοφόλι της! Όσοι ήταν στην ουρά, 2-3 άτομα, έχουν μείνει κάγκελο. Αμέσως της λένε «κοπελιά, να τα πληρώσουμε εμείς». Η νεαρή κοπέλα τους κοιτάζει αυστηρά και τους απαντά αποφασιστικά: «Ευχαριστώ, εγώ το αποφάσισα, εγώ θα τα πληρώσω. Ελάτε, παρακαλώ, προχωράτε».

Ένα κοριτσάκι τόσο 20 - 22 ετών. Πόσα να παίρνει; 500 ευρώ το μήνα; Ίσως και λιγότερα...

Μάθημα ζωής και ανθρωπιάς για όλους μας. Ελπίδα και προσμονή για ένα καλύτερο αύριο. Έτσι για να μη κατηγορούμε μερικές φορές την νεολαία μας. Υπάρχουν και διαμάντια και είναι πολλά, μα πάρα πολλά. Και τώρα σε αυτή την δύσκολη περίοδο, που περνά η πατρίδα, λάμπουν εκτυφλωτικά και δίδουν ελπίδα, μάθημα αντίστασης, μάθημα ζωής σε όλους μας. Όσο υπάρχουν άνθρωποι, δεν πρέπει να φοβόμαστε τίποτα σε αυτό τον τόπο. Θα τα αντιμετωπίσουμε όλοι μαζί, με μπροστάρη την νεολαία μας.