Ο Γέρων Νίκων στον Άγιο Νικόλαο Φιλοπάππου

Ο Γέρων Νίκων της Νέας Σκήτης ομιλεί στον Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Φιλοπάππου

Our relationships with our neighbour and on the meaning of sorrows..

An admonishing epistle on our relationships with our neighbour and on the meaning of sorrows.

By monk Markellos Karakallinos

Nothing makes the way for the approach of God easier as does the mercy that is offered from the depth of the soul for those who are in need. The Lord said: "Inasmuch you did it to one of the least of my brothers, you did it to me" (Matt 25:40).

The one who heals the needs of the others like God, imitates God, through philanthropy and demonstrates that he bears within himself in analogy with God, the power of providence for the salvation of his brother.

Who therefore is so indifferent that does not wish to be like God, in other words, wishing to approach that which is in His likeness while the manner of doing good and of sympathy towards his neighbor is so easy? Without compassion and love towards the neighbor, no virtue can remain undefiled.

Let us learn the habit of observing and examining only ourselves, and never bother ourselves with the actions of the others. We should recognize only one judge, wise and just, the Holy God, who judges with wisdom and justice, everything that happened and even for the reason they happened.

Let us limit ourselves by severing every connection to the external and not allow our eye to see, nor our ear to hear, not even the tongue to talk about the things of others. Let us use more sympathy than empathy towards others.

Let us listen to the divine preacher Paul who advises us: "I beg you to behave with all humility and meekness, and longsuffering, forbearing one another in love" (Eph 4:2). "If therefore different and varied gifts and not the same were given to others, there should be absolutely no reason that this distribution should be the cause of enmity between you. For this distribution was not done by chance but was done by Christ Himself. "But for every one of us is given grace according to the measure of the gift of Christ" (Eph 4:7).
"Put away the old man of your earlier way of life who is corrupted by the deceitful lusts and be renewed in the spirit of your mind and put on the new man who is created according to God in the holiness of truth" (Eph 4:22-24). For if we endeavour this with ourselves then we shall succeed "that we walk worthy of God who calls us to His Kingdom and glory" (1Thess 2:12)
Holy God grants us His grace, but we have to recognize that whatever good we may do it is not done by us but by God. We must sympathize with the one who lacks and do not believe that he is a sinner, such as lazy, evil, chatterer, thief, liar. If we acquire this awareness, we shall never criticize anyone even when we see him sinning mortally.
We shall think thus: "He does not have Your grace my Christ that is why he sins. If you leave me, I too will do the same and even worse. You help me and I can stand on my feet. The brother sees that much and he does that much".
You ask from your brother what God has not given him. If you'll understand well what I tell you, everybody will not be responsible but only you. If you therefore wish your neighbour to be always good as it pleases you, remove his offenses with the grace (gifts) you have.....".


"It is just to pray for God to remove his offences so that he may see and act correctly. If however you will ask differently to receive your justice, you will appear unjust and would be necessary therefore for the gift (grace) to keep going back and forth until it finds comfort in your soul. For that much grace one is entitled to have as he agreeably endures the offense. As much weight your neighbor patiently bears (Elder Joseph the Spiliote).
Other faster way does not exist for one to persist in the offences that visit us whatever they may be.

The spiritual condition of a person and the grace he possesses is demonstrated by the patience he has. The proof of the existence of this virtue is the tolerance, longsuffering, patience. These are the jewels of every struggling Christian.

For this, my dear soul, during periods you struggle and get burnt by the fire of sin, do not fall asleep, do not neglect to struggle and hope on the non-combative power of God with which you will put out the fire of sin, overcoming thus the devil. Sing with joy and contentment together with the melodic Theodore Studite: "With Your right hand oh Word protect me, that the fire of sin not burn me" (5th antiphone, 1st tone).

You should know that the devil is useful to all of us, if we use him appropriately. He owes us a lot and we succeed from him not with small profit, as happened with the just Job.
If you do not become negligent and if you do not betray yourself, neither could the devil harm you. The weak becomes harmed everywhere while the strong benefits everywhere. For the spiritual inclination is always very important and man's intention always succeeds.

Let us therefore not blame the responsibilities of our sins on the devil nor on others. What is appropriate for us to do? To do just this. To introspect ourselves and our wounds for then we shall be able to apply the medicine necessary for our healing, for he who ignores his disease will not tend to his healing.
Holy Chrysostom prompts us to bless those that disturb us and to consider them benefactors and not curse them as enemies. "This we should always consider that the one who blesses his enemy blesses himself and he who curses the enemy curses himself and the one who prays for the enemy prays for himself and not him".
Elianos praised the tax collectors of Sparta because they did not revenge the Klazomenes who dishonoured them. They had gone to Sparta and painted the thrones of the tax inspectors where they sat while in judgment. The inspectors when they learned this, they did not become angry nor did they delve evil for evil. They ordered however the speaker to declare the following famous words: "It is allowed for the Klazomenes to act ugly".
These tax collectors we should imitate, us Christians, And if they curse us or do us evil or swear at us, we should not revenge but let us hear what Chrysostom advises us in his sermon on repentance: "He who does not treat himself unjustly, no one else can make him suffer loss... and if you do everything you can do, the help of God will surely follow....., however if one suffers loss and is wronged, it certainly derives from himself, not from the others, even if they were innumerable all those that wronged and harmed him. For if he did not suffer this by himself, all those living on the whole earth, even if they hit him, they could not in the least harm him who walks and is attentive in the Lord....."
The sorrows and the diverse temptations always are spiritually beneficial. Holy Adelphotheos Jacob considers the sorrows as a cause for spiritual joy, and for this he observes: "Count it all joy my brothers, when you fall into various temptations, knowing that the test of your faith works patience" (Jam 1:2-3). You will rejoice in your sorrows and temptations knowing that the test of your faith through the sorrows will certainly result in a safe and completely steady patience. This patience then being unshakeable will produce the fruit of your perfection, that you may be perfect and complete, that you will thus lack nothing.
Apart from the temptations that God permits, there are temptations that are produced by our sinful passions. No man who suffers from sin, say that God is the reason he is tempted and pushed into sin. Everyone becomes disturbed and pushed into sin by his own bad intentions, which bring him down and with the bait of pleasure draws him in.
Most happy is the man that maintains himself with patience and looks forward to the test of sorrows. And he is most blessed for when through this test he becomes unshakeable, tested and fit, he will receive the bright and glorious crown of eternal life, which the Lord promised to those who love Him. 

By monk Markellos Karakallinos
Publication Orthodox Kypseli

Ἡ ζήλεια καί ἡ θεραπεία της

ΑΠ.: Η ζήλια είναι μια από τις μεγαλύτερες κακίες για τους εξής λόγους:

Πρώτον, η Γραφή μας παραγγέλλει να χαιρόμαστε μαζί μ’ εκείνους που χαίρονται και να κλαίμε μαζί μ’ εκείνους που κλαίνε (Ρωμ. 12:15). Ο ζηλότυπος, όμως, τί κάνει; Χαίρεται για τη δυστυχία του άλλου και κλαίει για την ευτυχία του!

Δεύτερον, ο Κύριος μας προστάζει ν’ αγαπάμε όλους τους ανθρώπους, ακόμα και τους εχθρούς μας (Ματθ. 5:44).Ο ζηλότυπος, όμως, όχι μόνο τους εχθρούς του δεν αγαπάει, μα και τους συγγενείς και τους φίλους του και τους ευεργέτες του, όταν τους ζηλεύει, τους βλέπει σαν εχθρούς και θέλει να τους βλάψει, όπως ο Κάιν τον αδερφό του Άβελ και οι Ιουδαίοι τον Ιησού.

Τρίτον, η χαρά για τη δυστυχία του άλλου και η λύπη για την ευτυχία του είναι αισθήματα κατεξοχήν διαβολικά. Ο σατανάς, ο ξεπεσμένος Εωσφόρος, έφερε στον κόσμο τη ζήλια, την πρώτη και κύρια κακία που χαρακτηρίζει τον ίδιο ως πονηρό πνεύμα.Από ζήλια, άλλωστε, παρέσυρε στην πτώση τους προπάτορές μας. Ο ζηλότυπος άνθρωπος, λοιπόν, αποτελεί την πιο πιστή απομίμηση του διαβόλου και των δαιμόνων. Είναι, μάλιστα, χειρότερος τους σε τούτο: Τα πονηρά πνεύματα ποτέ δεν ζηλεύουν το ένα το άλλο. Αντικείμενα της ζήλιας τους είναι οι άνθρωποι. Ο ζηλότυπος άνθρωπος, όμως, ξεχύνει το φαρμάκι του ενάντια στον όμοιό του άνθρωπο, ο οποίος συχνά, όπως είπα, είναι αδερφός του, φίλος του ή ευεργέτης του!

Πώς θεραπεύεται κανείς από το πάθος  της ζήλιας;

ΑΠ.: Η θεραπεία είναι απλή, φτάνει να τη θέλει ο άνθρωπος με την καρδιά του.

Πρώτα-πρώτα, πρέπει να σκέφτεται πόσο μικρός αλλά και πόσο αμαρτωλός είναι· «χώμα και στάχτη» (Ιώβ 42:6). Το πιο μικρό φύσημα της οργής του Θεού είναι αρκετό για να τον εξαφανίσει. Ποτέ να μην ξεχνάει πως όλα τα καλά που έχει είναι του Θεού, στον οποίο αυτός τόση λύπη προξενεί με τις καθημερινές του αμαρτίες. Με τέτοιες σκέψεις θα ταπεινώνεται. Και ο ταπεινός άνθρωπος ποτέ δεν κυριεύεται από τη ζήλια. Γιατί η ζήλια είναι θυγατέρα της υπερηφάνειας.

Δεύτερον, πρέπει αδιάλειπτα ν’ αγωνίζεται ο άνθρωπος για την απόκτηση της αγάπης. Να θυμάται πως η αγάπη του Θεού μας έπλασε, η αγάπη του Θεού μας λύτρωσε, η αγάπη του Θεού μας όρισε να γευόμαστε την αγάπη και σ’ ετούτη και στην άλλη ζωή. «Η αγάπη είναι η τέλεια εκπλήρωση των εντολών του Θεού. Όποιος αγαπάει τον άλλο, έχει τηρήσει όλον το θείο νόμο» (Ρωμ. 13:10, 8). Όπου, λοιπόν, υπάρχει αγάπη, δεν έχει θέση η ζήλια, όπως και καμιά άλλη κακία. «Εκείνος που αγαπάει, δεν ζηλεύει» (Α’ Κορ. 13:4).

Τέλος, τρίτον, ας έχει ο καθένας μας την επίγνωση της ματαιότητας του επίγειου βίου και των βιοτικών πραγμάτων. Όλα στον κόσμο τούτο είναι μάταια: πλούτη, μεγαλεία, δόξα, τιμές. Και δεν είναι μόνο μάταια, αλλά και ψυχό­λεθρα. Εμείς, αναγεννημένοι από το Άγιο Πνεύμα και γαλουχημένοι με την ελπίδα της απολαύσεως των μελλοντικών αγαθών, που «μάτι δεν τα είδε και αυτί δεν τ’ άκουσε και νους άνθρωπου δεν τα φαντάστηκε» (Α’ Κορ. 2:9), ας οικειωθούμε τη διδασκαλία της ουράνιας Σοφίας. Ας πάρουμε τα μάτια μας από τη γη και ας τα υψώσουμε στον ουρανό, «εκεί που κάθεται ο Χριστός στα δεξιά του Θεού· η σκέψη μας ας είναι στραμμένη στα ουράνια αγαθά, όχι στα γήινα» (Κολ. 3:1-2). Έτσι θα κατανοήσουμε πόσο τυφλό και ανόητο πάθος είναι η ζήλια, έτσι θα συνειδητοποιήσουμε πόσο άδικα μας ταλαιπωρεί, έτσι θα τη διώξουμε μια για πάντα από την καρδιά μας!

(Γεροντος Ευστρατίου,«Απαντήσεις σε ερωτήματα χριστιανών», εκδ. Ι.Μ.Παρακλήτου)

Άγ.Νικόδημος ο Αγιορείτης-ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ, ΟΤΑΝ ΜΑΘΗ, ΠΩΣ Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ ΕΣΦΑΛΕ

Του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου

Γι’ αυτό, αδελφοί μου Χριστιανοί, μη σκανδαλίζεσθε αμέσως, μόλις ακούσετε κανένα λόγο που δεν σας αρέσει. Ούτε και να ταράζεσθε, όταν δήτε κανένα πράγμα, το οποίο εκ πρώτης όψεως φαίνεται πως είναι άπρε­πο.

Όχι, αλλά κάνετε υπομονή και σκεφθήτε καλά, μήπως ο λόγος εκείνος είναι ωφέλιμος και καλός και εκείνος που τον λέει έχει σκοπό και διάθεσι να σας ωφελήση και να σας διορθώση· εσείς όμως από το πάθος που έχετε σκανδαλίζεσθε και, πιστεύοντας στις υποψίες σας, νομίζετε ότι είναι σκληρός ο λόγος εκείνος και ονομάζετε αυτόν που τον λέει σκανδαλοποιό και φιλοτάραχο.
Όμοια και όταν δήτε και μάθετε πως, ας υποθέσουμε, ένας άδελφός σας έκανε κακό, μη σκανδαλίζεσθε και ταράζεσθε και αρχίζετε αμέσως τις κατηγορίες, αλλά να εξετάζετε πρώτα, αν είναι αληθινό εκείνο που μάθα­τε. Διότι όχι μόνο η ακοή του ανθρώπου ψεύδεται και κάνει λάθη, αλλά πολλές φορές και τα ίδια του τα μάτια τον απατούν και του δείχνουν αλ­λο αντί άλλου· το κουπί το δείχνουν τσακισμένο μέσα στο νερό, και την γη, που είναι ακίνητη την δείχνουν ότι κινείται, όταν βρίσκεται σε καρά­βι.

Γι’ αυτό ο θεοφόρος Μάξιμος παραγγέλλει τα εξής· «Να μην ανέχεσαι τις υπόνοιές σου η και άλλων ανθρώπων για σκάνδαλα σε βάρος ωρισμένων άλλων. Διότι εκείνοι που παραδέχονται σκάνδαλα, που συμβαίνουν με οποιονδήποτε τρόπο η με την διάθεσι της ψυχής η χωρίς αυτήν, δεν γνωρίζουν την οδό της ειρήνης, που οδηγεί με την άγάπη τους εραστές της στην γνώσι του Θεού».

Αφού δε βεβαιωθήτε πως το κακό εκείνο και η αμαρτία, που έκανε ο αδελφός, είναι αληθινό, τότε πρέπει να θυμηθήτε την εντολή του Θεού, που λέει· «Μην κρίνετε, για να μην κριθήτε» ( Ματθ. 7,1). Έχετε χρέος δηλαδή να μη κατακρίνετε τον αδελφό εκείνο ως αμαρτωλό και φταίχτη, αλλά να πήτε εκείνο το λόγο, που είπε ένας Αββάς· «Σήμερα έσφαλε εκείνος ο αδελφός και αύριο σφάλλω εγώ. Εκείνος έκα­νε μικρό σφάλμα, εγώ όμως κάνω μεγάλα σφάλματα».

Αλλά και αν είναι Πατριάρχης η Αρχιερέας η ιερέας η μοναχός η κα­ποιος άλλος μεγάλος και αξιωματούχος, αυτός που διέπραξε εκείνη την αμαρτία, μη σκανδαλισθήτε ούτε αυτό να γίνη εμπόδιο στον ευθύ δρόμο της αρετής και γκρεμισθήτε στην ίδια αμαρτία για το κακό παράδειγμα εκείνου, αλλά σκεφθήτε ως φρόνιμοι και συνετοί άνθρωποι και πείτε· «Τι σημασία έχει, που είναι Πατριάρχης και Αρχιερέας και ιερέας και μοναχός; Τι σημασία έχει που είναι Άρχοντας και Συγκλητικός και Βασιλιάς; και αυτός άνθρωπος είναι και τα ίδια πάθη, που έχουν όλοι οι άνθρωποι, έχει και αυτός.

Επομένως, ως άνθρωπος είναι ομοιοπαθής και έχει την ίδια φύσι, για­τι να είναι παράξενο που νικήθηκε από το πάθος και έσφαλε; Μήπως ει­ναι άγγελος η άϋλος η μήπως το αξίωμα και το επάγγελμα, που έχει, τον έκανε ανώτερο από την ανθρώπινη φύσι; Όχι. Λοιπόν, γιατί να σκανδαλισθώ εγώ και να ταραχθώ; Γιατί να παρακινηθώ και εγώ να αμαρτήσω, επειδή αμάρτησε εκείνος; η γιατί να παρακινηθώ να τον κατηγορήσω;

Πρέπει μάλιστα να τον σκεπάσω, όσο μπορώ και να καλύψω την αμαρτία του: α΄) για να μην ακούη και ο άλλος Χριστιανός και σκανδαλίζεται και αμαρτάνει, β΄) για να μη την ακούσουν και οι Εθνικοί και οι Αιρετικοί και χαροϋν και κατηγορήσουν την Ορθόδοξη πίστι μας και βλασφημήσουν τον Χριστό, όπως και ο Δαβίδ παρήγγειλε στους Εβραίους να μη γνωστοποιήσουν τον φόνο του Σαούλ και του Ιωνάθαν, για να μην τον ακούσουν οι αλλόφυλοι και χαρούν· «Μη το αναγγείλετε στην Γεθ και μη το διαλαλήσετε στους δρόμους της Ασκάλωνος, για να μη χα­ρούν οι θυγατέρες των απερίτμητων» (Β΄ Βασ. 1,20). γ΄) Διότι, αν εγώ σκεπάσω το αμάρτημα του αδελφού μου και ο Θεός θα σκεπάση και τα δικά μου αμαρτήματα, όπως έλεγε και ο Αββάς Ποιμήν· «Εάν καλύψουμε του αδελφού το αμάρτημα, θα καλύψη ο Θεός και τα δικά μας». Καί δ΄) γιατί εκείνος, που δεν φανερώνει, αλλά σκεπάζει τα σφάλματα των πνευματικών του Πατέρων, που είναι οι Πατριάρχες και οι Αρχιερείς και ιερείς και Πνευματικοί ιεροδιδάσκαλοι, αυτός μοιάζει με τους δύο εκείνους καλούς γυιούς του Νώε, τον Σημ και τον Ιάφεθ, οι οποίοι δεν θέλη­σαν να φανερώσουν στους άλλους, αλλά ούτε να δούν μόνοι τους την γύμνωσι του πατέρα τους του Νώε και τον σκέπασαν με ρούχα πηγαίνοντας πίσω - πίσω, για να μη την δούν ούτε αυτοί ούτε οι άλλοι·

«Τότε ο Σημ και ο Ιάφεθ αφού πήραν έναν μανδύα τον έβαλαν στον ώμο τους και με τα πρόσωπα γυρισμένα αλλού πήγαν πισωπατώντας και δεν είδαν την γύμνωσι του πατέρα τους» ( Γεν. 9,23). Γι’ αυτό, όπως αυτοί πήραν την ευλογία από τον σαρκικό τους πατέρα Νώε· «Ευλογημένος να είναι ο Κυ­ριος ο Θεός του Σημ... να αυξήση ο Θεός τον λαό του Ιάφεθ» (Γεν. 9,26), έτσι και εκείνος, που σκεπάζει τα σφάλματα των πνευματικών του Πατέ­ρων, παίρνει ευλογία άπό αυτούς και από τον ίδιο τον Θεό. Αντίθετα πα­λι, όποιος φανερώνει και διαπομπεύει και θεατρίζει στους άλλους τα σφάλματα των πνευματικών του Πατέρων, αυτός είναι ίδιος με τον Χαμ, τον διεστραμμένο εκείνο γυιό του Νώε, ο οποίος όχι μόνο στάθηκε και είδε την γύμνωσι του πατέρα του Νώε, αλλά την φανέρωσε και στους αλ­λους αδελφούς· γι’ αυτό πήρε και την κατάρα από τον πατέρα του να είναι δούλος στους αδελφούς του· αυτή την κατάρα κληρονομεί πνευματικά και εκείνος, που θεατρίζει το σφάλμα των πνευματικών του Πατέρων.

Τι λέω; Όχι μόνο κατάρα παίρνει αυτός που διαπομπεύει τα σφάλματα των πνευματικών του Πατέρων, αλλά και άξιος θανάτου είναι. Διότι, αν εκείνος, που βρίζει και κακολογεί τον σαρκικό του πατέρα, είναι άξιος θανάτου, όπως ορίζει ο Θεός· «Όποιος κακολογεί τον πατέρα η την μητέ­ρα του είναι άξιος θανάτου» (Έξοδ. 21,17), πόσο περισσότερο είναι α­ξιος θανάτου αυτός που κατηγορεί και θεατρίζει τους πνευματικούς του πατέρες; Διότι όσο ανώτερο είναι το πνεύμα από την φύσι και η ψυχή α­πο το σώμα, τόσο και οι πνευματικοί Πατέρες είναι ανώτεροι από τους φυσικούς και σαρκικούς Πατέρες. Καί αν ο Θεός απαγορεύη να κατηγορή κάποιος τους πολιτικούς άρχοντες του λαού, διότι λέει· «Δεν θα κατηγορήσης τον άρχοντα του λαού σου» (Έξοδ. 22 28), πόσο περισσότερο άπαγορεύει να κατηγορή κανείς τους εκκλησιαστικούς άρχοντες του λαού, όπως είναι οι Πατριάρχες, οι Αρχιερείς, οι ιερείς και όλοι οι πνευματικοί ποιμένες και δάσκαλοι; Λέει και ο άγιος Μάξιμος· «Μην άνέχεσαι να άκούς κακόλογα εναντίον του πνευαμτικού σου πατέρα, ούτε να κάνης περισσότερο πρόθυμο εκείνον που ομιλεί προσβλητικά γι’ αυτόν, για να μη οργισθή ο Κύριος για τα έργα σου και σε εξαφανίση από την γη των ζώντων» (κεφ. νθ΄ της α΄ εκατοντάδος περί Αγάπης).

*Από το βιβλίο: Χρηστοήθεια των χριστιανών

π. Ανδρέας Κονάνος-"Άσε τον άνεμο, θα σε πάει αυτός"

Αξίζεις. Αξίζεις, επειδή είσαι πλάσμα του Θεού, δημιούργημά Του. Επειδή ο Θεός σ' αγαπάει και όλος ο ουρανός ασχολείται μαζί σου, σε φροντίζει και σου δίνει σημασία. Ακόμα και αν δε σε πάρει κανένας τηλέφωνο για μια μέρα, ακόμα και αν δε σου μιλήσει κανείς, έχεις μια φοβερή δυναμική μέσα σου. Είσαι ένα πλάσμα που όμοιό του δεν υπάρχει σ' όλη τη γη. Κανείς δεν είναι σαν κι εσένα, δεν έχει τα γνωρίσματά σου, τα χαρίσματά σου μα και τα προβλήματά σου. Ο Χριστός σ' αγαπάει και σου δίνει σημασία. Θέλει να σε δυναμώσει.

Πώς θα γίνει αυτό; Με τα σκαμπανεβάσματα. Τη μιά στιγμή νιώθεις πως έχεις τον Χριστό και την άλλη Τον χάνεις. Τη μια έρχεται και την άλλη φεύγει. Όπως ακριβώς ένιωσαν και οι μαθητές Του μετά την Ανάσταση, όταν περπάταγαν περίλυποι και χαμένοι στις σκέψεις τους προς Εμμαούς. Μόλις άρχισαν να νιώθουν την καρδιά τους να φλέγεται κι άρχισαν να καταλαβαίνουν τον Κύριο, Εκείνος έφυγε πάλι μακριά τους. Γιατί; Για να τους κάνει πιο δυνατούς. Τους άφησε μόνο τη γλυκιά γεύση στην ψυχή τους, τη θερμότητα, την πίστη και τη δύναμη. Να πιστεύουν, ν' αγγίζουν και να νιώθουν παρόντα τον αόρατο. Να νιώθουν ότι κρατούν Αυτόν που όλο τους φεύγει, αφήνοντας όμως πίσω Του την ευωδία Του, τη γλυκύτητά Του, το ζήλο και τον πόθο.

Ο Χριστός θέλει να Τον αγαπάμε, χωρίς όμως να νιώθουμε τη βεβαιότητα ότι Τον κρατούμε. Δε θέλει να μας δώσει σιγουριά, αλλά να μας αφήσει σ' ένα μετέωρο κενό, στο οποίο μπορούμε να κάνουμε τις ωραιότερες πτήσεις, τα ομορφότερα σχέδια στον ουρανό της αγάπης Του, στο πέλαγος της ζωής, αφημένοι στους κυματισμούς Του. Μπορεί να νομίζεις ότι δεν ξέρεις που πας μέσα στο πέλαγος. Τότε, Εκείνος σου λέει: "Άσε τον άνεμο, θα σε πάει αυτός", "Μα δεν έχω πυξίδα. Νιώθω ότι δεν ξέρω τίποτα", "Αφέσου και θα βγει κάτι καλό".

 Από το βιβλίο « Δυνάμωσε την ψυχή σου» - του π. Ανδρέα Κονάνου

Saint Theophylact of Ochrid-Twenty-third Sunday after Pentecost "The Legion of Demons and Herd of Swine"

Luke 8:26-39

From The Explanation of the Gospel of St. Luke

by Blessed Theophylact, Archbishop of Ochrid and Bulgaria

26-33. And they arrived at the country of the Gadarenes, which is across from Galilee. And when He went forth to land, there met Him out of the city a certain man, possessed by demons for a long time, who wore no clothes, neither abode in any house, but in the tombs. When he saw Jesus, he cried out, and fell down before Him, and with a loud voice said, What have I to do with Thee, Jesus, Son of God most high? I beseech Thee, torment me not. (For He had commanded the unclean spirit to come out of the man. For oftentimes it had caught him: and he was kept bound with chains and in fetters; and he broke the bands, and was driven by the demon into the wilderness.) And Jesus asked him, saying, What is thy name? And he said, Legion: because many demons were entered into him. And he besought Him that He would not command them to go out into the abyss. And there was there an herd of many swine feeding on the mountain: and they besought Him that He would suffer them to enter into them. And He suffered them. Then went the demons out of the man, and entered into the swine: and the herd ran violently down a steep place into the lake, and were drowned. See how the demon is torn between two wicked passions: impudence and fear. When he says, What have I to do with Thee? he shows the impudence of a shameless slave; when he says, I beseech Thee, he shows his fear. He was dwelling among the tombs because he wanted to instill in men the false suspicion that the souls of those who have died become demons. The demons ask not to be cast into the abyss, but that they be permitted to remain a while longer upon the earth. The Lord permits them to remain upon the earth so that they might fight and contend with men, and thus render men tested veterans. If man had no adversaries, there would be no struggles and contests; and if there were no contests, there would be no crowns of victory. There is a more spiritual sense which you should learn as well: the man who has demons within him and wears no garment and makes his home outside the house, is anyone who does evil and demonic deeds, who has stripped himself of his baptismal robe, and dwells outside the Church. Such a man is not worthy to enter into the Church, but instead he lives in the tombs of dead and rotting deeds, for example, in brothels and in the chambers of publicans and graft. These are indeed tombs of iniquity.

34-39. When they that fed them saw what was done, they fled, and went and told it in the city and in the country. Then they went out to see what was done; and came to Jesus, and found the man, out of whom the demons were departed, sitting at the feet of Jesus, clothed, and in his right mind: and they were afraid. They also which saw it told them by what means he that was possessed of the demons was healed. Then the whole multitude of the country of the Gadarenes round about besought Him to depart from them; for they were taken with great fear: and He went up into the boat, and returned back again. Now the man out of whom the demons were departed besought Him that he might be with Him: but Jesus sent him away, saying, Return to thine own house, and tell what great things God hath done unto thee. And he went his way, and proclaimed throughout the whole city what great things Jesus had done unto him. When those who had been feeding the swine fled into the city, it became an opportunity for salvation for the Gadarenes, but they did not understand. They ought to have marvelled at the Saviour's power and believed in Him. The Evangelist says that they besought Him to depart from them, instead of calling upon Him in supplication. They did this out of fear of suffering another loss like that of the swine. But the man who had been healed shows indisputable proof of his healing. That he had been healed in his mind is shown by the fact that he now both recognizes Jesus and begs His permission to be with Him. For he was afraid, it would seem, that the demons would again easily assault him when he was separated from Jesus. But the Lord shows him that even if he is not with Jesus, the Lord's grace can shelter him from demonic attack. The Lord says to him, Return to thine own house, and tell what great things God hath done unto thee. By not saying, "what great things I have done unto thee," the Lord gives us an example of humility and teaches us that we should attribute all our accomplishments to God. But though the Lord had commanded him to tell what things God had done for him, he told instead what things Jesus had done for him, so great was his gratitude. Therefore when you do something good for someone, do not desire it to become public knowledge; but he who is the beneficiary of that good deed ought to be moved by gratitude to tell it to others, even though you do not want him to do so.

St.Vladimir, Metropolitan of Kiev & New Martyr- On The Truth of our Faith

 St.Vladimir, Metropolitan of Kiev & New Martyr

The great misfortune of our times is that people consider it to be a virtue to have a liberal attitude toward matters of faith and morality…To justify themselves, they present arguments that seem to merit our attention. They say: every man can judge religious matters from his own point of view and freely express his convictions, whatever they may be, according to his conscience, and he must respect the religious convictions of others. No one will object to freedom of religion and of the conscience. One must not, however, forget that Christian faith is not a human invention, but rather the word of God, and it cannot be changed to suit people’s concepts. If people’s convictions stand in opposition to the Divine truth, is it reasonable to recognize these convictions, to consider them correct and to guide one’s life by them? We must, of course, be tolerant of those who do not agree with us, and bear with even those who have clearly gone astray, but we must turn away from their errors, and prove that they are unfounded. The pastors of the Christian Church and all sincere followers of Christ’s teachings should consider this their duty.

 St. Vladimir, Metropolitan of Kiev & New Martyr