Those Present and Those Absent during the Liturgy

A story taken from the book, PAPA-NICHOLAS PLANAS, The simple shepherd of the simple sheep.

 One day after the Liturgy we took a carriage and went somewhere together with Father.In the carriage he said to us,"Today Chrysoula also was in church," "No,my Father," we said to him,"she wasn't." "Why,what are you saying?I censed her." "No,"we repeated,"she wasn't there." "Eh,well,well,"he said without concern,and then with conviction,"it was her spirit."

We wondered at what he told us,because the same thing had occurred at a certain monastery,where the priest censed the stall of an absent deacon and would not cense a monk who was in his stall.The monk wondered about this and complained to the priest-how did he omit to cense him,even though he passed in front of him,and yet censed the empty stall?And thus the priest was given an opportunity to hear the confessions of both-that is,what thoughts they had during the Liturgy.

The monk confessed that his mind ran towards thoughts which were sinful and far removed from his sacred calling.Whereas the poor deacon,even though he had undertaken a duty outside of the church,kept his mind present in church.For this reason we also asked the sister what she had been thinking of on the previous day,and she said(with great simplicity,for she was illiterate)that her mind and soul had been present at the Divine Liturgy.Her hands were weaving,but her mind was wholly in church.This was why Father saw her,and censed her,and without hesitation said it was her spirit.
Let us also take care when we are in church-is our spirit also present along with us? The Church cries out with her compunctionate hymn:"Let us lay aside all earthly care,"etc.Do we hear,or does each one of us bring many thoughts unsuitable for the place in which we are present?It is a sad thing that we cannot become masters of the spirit,to control it,to command it to think upon the Heavenly Mystery; the descent of the Lord during the solemn hour of the Liturgy,etc.Whereas we see a simple soul who,even though in reality she was doing other pressing and earthly chores,mentally was found present in church.

Taken from the book",Papa-Nicholas Planas,The Simple Shepherd of the Simple Sheep
Written by his Disciple,the Nun Martha

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ-ΟΜΙΛΙΑ,"Οι άνθρωποι έγιναν από το Θεό αλλά δεν είναι όλοι του Θεού"

The Fruits of Pain-An Orthodox Approach

 An Excerpt from The Book "The Pain"By Georgia P.Kounavi

1.Sanctification and Salvation

 "Affliction,you are a purgative"
(Gregory the Theologian,Sermon 37:On Patience)

The fruit of pain and of the death of Christ on the tree (wood) of the Cross is the redemption and salvation that was offered to us.Pain is the seed that falls in the plowed soul,and grows and bears fruits "in patience"; the fruits are the sanctification and the salvation. Without plowing and sowing there is no produce,nor harvest.But in order to

arrive at the harvest,we must pass through the sieve of the test of tribulations,slanders,and persecutions(Luke 22:31).

From the fruit,the benefit and blessing of pain shall become evident.Because the fruit displays the quality and the thoughts of the heart.When pain is rejected, and its benefits are not valued,it  may"bear fruit of death",while it should and must "bear fruit to God" (Rom.7:4 ff.).

Then it bears the grapes of salvation and not wild grapes (Isa. 5:1-7),that is,denial and alienation.Our union with Christ through pain should be fruitful and fertile.Perhaps before we were in pain we might not have had fruits of virtue and love,or probably very few.Our Christ is the great Father and unique farmer of our souls,who tests"the hearts and minds",and cultivates us with the plow of pain and purges us as the "vine that bears fruit".This happens so that we also"may bear more fruit"(John 15:2)of love,patience,goodness,,faith,hope,sanctification,and salvation.This purification does not happen only once.It happens continuously,so that we may bring forth fruit  an"hundredfold".                                                                                        Pruning is painful to the tree,but is necessary for its fruition and welfare:Dry and dead branches are cut off.This is the Godly method for our sanctification and our redemption,that is,the overabundance of virtue.But this presupposes our constant catharsis through pain and patience (Luke 8:15).Then there will come"the fruits of righteousness,which are by Jesus Christ to the glory and praise of God"(Phil, 1:11; John 15:8),Because wisdom and the cultivation given by pain become the source of life,that is,the source of love.

Love is life itself,since"God is love"(IJohn4:8)and"the fruit of the righteous is a tree of life"(Prov, 11:30).Thus pain becomes love that is produced by the power of Christ.This love that sanctifies and saves is multiplied,it is the love that evolves into all kinds of virtues(Gal, 5:22 ff.).This love that ripens via suffering is "sweet fruit",but not only to our taste (Song of Songs 2:2), but primarily to the heart; it is the love of salvation,of sanctification,of redemption.
It is an expiated love, cleansed in the fire of pain.And when the soul is purified by tribulation and pain,then it is like a bed of flowers,full of the aroma of the Spirit.Then it is prepared,ready to receive the beloved Lord Jesus.And He,the most beloved One,will come down"to His garden and eat of its choicest fruits"(Song of Songs 4:16).

 
"And seek my face,and in their distress they seek Me saying:
"Come,let us return to the Lord,for..... He may heal us....
He may heal us..."(Hosea 5:15;6:2).

 
Thus in the midst of pain and through the Holy Spirit,the believer shares the divine holiness itself.Because when the soul is purified by tribulation,the Lord Jesus gives it sanctification.And furthermore,He gives it His glory that He received from the Father. "And for their sake I consecrate Myself,that they also may be consecrated in truth"(John 17:19).But also the Lord Himself shall "be glorified in His saints"(II Thess. 1:10; 2;14).Thus a Christian,broken and contrite from pain,yet reinforced by his faith and his love for Christ,enters gradually "into the sanctuary of God"(Ps.72:17).He learns how to accept pain as the revelation of a divine plan that leads to redemption and sanctification,to salvation and deification.
He discovers its purifying value,which is similar to the fire that cleans and purifies the metal from its rust(Jer, 9:7; Ps, 64:10).

Sickness exists sometimes for the cleansing of sins,and sometimes to humble our mind.When our good and all- gracious Lord and Master sees people too lazy in their exercises ,He lays their flesh low with sickness,an exercise that gives them no labour;and this,towards sanctification.And sometimes it also cleanses the soul from evil thoughts or passions" (John Climacus).

In the same manner the soul is cleansed,brightened,and purified in the fire and the furnace of pain."Visible,external pride is cured by grim conditions,such as poverty and sorrow;but invisible inner pride can be healed only by Him who is eternally Invisible.The deer is the destroyer of all visible snakes,but humility destroys the spiritual ones".

Taken from the Book "The Pain"An Orthodox Scriptural and

Patristic Approach,By Georgia P.Kounavi, Apostoliki Diakonia.

ΓΕΡ. ΚΛΕΟΠΑΣ: Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ ΣΤΗ ΛΑΘΕΜΕΝΗ ΕΙΚΟΝΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΟ

Πάτερ Κλεόπα, εδώ καθημερινά καταφθάνουν άνθρωποι απ΄όλο τον κόσμο για να σας δούν. Ποιες είναι οι εμπειρίες κι οι εντυπώσεις σας~
-To ότι εμείς οι Χριστιανοί έχουμε μέσα μας μπερδέψει τα πράγματα. Αν κι είμαστε βαφτισμένοι, ωστόσο συχνά δεν ξέρουμε τι πιστεύουμε.Με πόνο και θλίψη βλέπω καθημερινά ότι εμείς οι άνθρωποι έχουμε φτιάξει για τον Θεό μια εικόνα περίεργη κι απαράδεκτη. Μια εικόνα που δεν συμβιβάζεται με τα Ευαγγέλια και τα βιβλία τα ιερά που τον Θεό τον προσδιορίζουν ως άβυσσο ευσπλαχνίας και αγάπης.Σχεδόν το 99% όσων έρχονται εδώ φαντάζονται τον Θεό σαν ένα ανώτερο όν που επιφυλάσσει στον άνθρωπο μόνο θυμούς, οργές, ποινές αλλά σπάνια καλωσύνες.
Εγώ δεν είμαι γιατρός αλλά τσοπάνος, πιστεύω όμως πως η αιτία του καρκίνου εκεί βρίσκεται: στη λαθεμένη εικόνα που ο άνθρωπος έφτιαξε μέσα του για τον Θεό.

Δηλαδή αν εμείς οι άνθρωποι μετασχηματίσουμε την αντίληψη που έχουμε σήμερα για τον θεό, αν αλλάξουμε την εικόνα που φτιάξαμε μέσα μας για τον Δημιουργό, τότε βρέθηκε το φάρμακο και θεραπεύτηκε ο καρκίνος
- Ναι .Τον καρκίνο τον δημιουργούν οι τύψεις, τα άγχη και οι φοβίες, οι ανησυχίες και οι απσοτασίες , οι αμφιβολίες, οι θλίψεις κι οι στενοχώριες.Ο καρκίνος μπήκε στον άνθρωπο γιατί ο άνθρωπος δεν άφησε μέσα του χωρο για να μπεί ο Θεός.Αν νοιώσεις μέσα στις φλέβες σου τον Θεό, τότε ηρέμησες. Αυτό ειναι το φάρμακο τού καρκίνου.
Αρκει να πιστέψει πως είναι πλασμένος απ τον Θεό με αγάπη κι ότι ο Θεός έχει για τον καθένα μας ένα σχέδιο.Άαραγε ποιος ξέρει τι σχέση να έχουν οι ανθρώπινες πτώσεις μ΄αυτό το σχέδιο του Θεού...Άλλωστε μη ξεχνάμε , όλοι μας είμαστε παραβάτες κι εγκληματίες , αφού δεν υπάρχει άνθρωπος που να τηρεί στ΄αλήθεια τούς όρους τού Νόμου.Αν ο πόρνος, ο μοιχός, ο εγκληματίας πιστέψει και πεί στον Θεό «Θεέ μου, Συ που μ΄έφτιαξες μ΄ένα τόσο φτηνό υλικό.Κάνε με τούτο να το χωνέψω», το πρόβλημα λύθηκε.
Ο άνθρωπος ο αμαρτωλός θα συνειδητοποιήσει ότι είναι πάροικος πάνω στη γη κι ότι γι αλλού είναι ο προορισμός του.
Τό άσχημο είναι ότι δεν μάθαμε να δεχόμαστε τον εαυτό μας έτσι όπως ακριβώς είναι, και το χειρότερο ότι δεν συνηθίσαμε αυτό τον αμαρτωλό εατό να τον διατηρούμε σε επαφή με τον Ουρανό.
Γι αυτό και ο καρκίνος θερίζει

από το βιβλίο του Τάσου Μιχαλά «Η Ορθοδοξία στη χώρα τού Τσαουσέσκου» εκδ.Επτάλοφος , Αθήνα 1982

Περί Μετανοίας- Γέρων Ιωσήφ Βατοπαιδινός

Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς-Η Διακονία Των Αγγέλων

Η διακονία των αγγέλων είναι διττή: στον ουρανό να δοξολογούν το Θεό και στη γη να μεταφέρουν τις εντολές του Θεού στους ανθρώπους. Η λέξη «άγγελος» σημαίνει αγγελιαφόρος. Δε σταματούν μέρα και νύχτα να δοξολογούν το Θεό λέγοντας: «Άγιος, άγιος, άγιος Κύριος ο Θεός ο παντοκράτωρ, ο ην και ο ων και ο ερχόμενος» (Αποκ. δ’ 8). Κι ο απόστολος Παύλος λέει πως είναι «λειτουργικά πνεύματα, εις διακονίαν απο­στελλόμενα διά τους μέλλοντας κληρονομείν σωτηρίαν» (Εβρ. α’ 14).

      Λέει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: «Μερικά από αυτά τα νοερά πνεύματα στέκονται μπροστά στο μεγάλο Θεό και άλλα συνεργάζονται για τη συντήρηση όλου του κόσμου». Και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός αναφέρει: «Είναι δυνατοί, έτοιμοι να εκπληρώσουν το θέλημα του Θεού και, σαν λεπτά πνεύματα που είναι, εμφανίζονται στη στιγμή οπουδήποτε, όπου τους στέλνει ο Θεός».
      Η πρώτη φορά που αναφέρεται άγγελος στην Αγία Γραφή, ένα χερουβίμ, ήταν όταν ο Αδάμ και η Εύα εξορίστηκαν από τον κήπο της Εδέμ (τον επίγειο παράδεισο). Τότε ο Θεός έβαλε τα χερουβίμ με τη φλόγινη ρομφαία «την στρεφομένην φυλάσσειν την όδόν του ξύλου της ζωής» (Γεν. γ΄ 24).
     Στη συνέχεια αναφέρουμε διάφορους τρόπους με τους όποιους διακονούν οι άγγελοι:
     α). Θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε τους αγγέλους κατά πρώτον ως αγγελιαφόρους καλών ειδήσεων. Δύο φορές εμφανίστηκε άγγελος στην Άγαρ, τη δούλα του Αβραάμ, και την παρηγόρησε επειδή η κυρία της η Σάρα της συμπεριφερόταν σκληρά: «ιδού, συ εν γαστρί έχεις και τέξη υιόν και καλέσεις το όνομα αυτού Ισμαήλ, ότι επήκουσε κύριος τη ταπεινώσει σου» (Γεν. ιστ’ 11).
Ο Ισμαήλ έγινε ό γενάρχης των Ισμαηλιτών, των Αράβων, που ονομάζονται και Αγαρηνοί.
     Τρεις άγγελοι εμφανίστηκαν στη δρυ του Μαμβρή μ’ ένα μήνυμα στον άτεκνο Αβραάμ πως θ’ αποκτήσει γιό, κάτι που έγινε την επόμενη χρονιά(πρβλ. Γεν. ιη’ 10). Έτσι γεννήθηκε ο Ισαάκ, ο γενάρχης των Ιουδαίων.
     Όταν ο Αβραάμ ήταν έτοιμος να θυσιάσει το μονογενή του υιό, όπως του είχε δώσει εντολή ο Θεός για να δοκιμάσει την πίστη του, άγγελος κατέβηκε από τον ουρανό και τον εμπόδισε από την πράξη της θυσίας. Είπε ο άγγελος: «νυν γαρ έγνων ότι φοβή συ τον Θεόν» (Γέν. κβ’ 12). Ο ίδιος ο Θεός όμως αργότερα έδωσε το μονογενή Του Υιό, τον Κύριο Ιησού Χριστό, «ως πρόβατον επί σφαγήν» για να μας σώσει (πρβλ. Εφεσ. ε’ 2).
     β). Οι άγγελοι σώζουν τους ανθρώπους του Θεού. Στη διεφθαρμένη πόλη των Σοδόμων ζούσε ένας άνθρωπος του Θεού, ο Λώτ. Όταν τα Σόδομα καταδικάστηκαν για να καταστραφούν, ο Θεός έστειλε δύο αγγέλους για να σώσουν το Λώτ και την οικογένεια του (πρβλ. Γέν. ιθ’ 1 -22).
     Κάποιος άγγελος έσωσε τον Ιακώβ από την εκδίκηση του αδελφού του Ησαύ (πρβλ. Γέν, λβ’ 1). Πριν από το θάνατό του ο Ιακώβ μίλησε για τον άγγελο που τον έσωσε: «ο άγγελος ο ρυόμενός με εκ πάντων των κακών» (Γεν. μη’ 16).
      Ένας άγγελος έσωσε από θάνατο τους τρεις παίδες στη Βαβυλώνα, στη μέση της καιομένης καμίνου όπου τους είχαν ρίξει επειδή αρνήθηκαν να προσκυνήσουν τα είδωλα αντί για τον αληθινό Θεό (πρβλ. Δαν. γ’ 12-30). Σε κάθε ακολουθία του όρθρου οι ειρμοί έβδομος και όγδοος του κανόνα μας θυμίζουν το καταπληκτικό αυτό γεγονός.
      Ένας άγγελος επίσης έσωσε το Δανιήλ μέσα στο λάκκο των λεόντων όπου τον έριξαν λόγω της δυνατής πίστης του στον ένα Θεό. Τα λιοντάρια όμως συμπεριφέρθηκαν σαν αρνιά. Κι ο Δανιήλ είπε στον ξαφνιασμένο βασιλιά Δαρείο: «ο Θεός μου απέστειλε τον άγγελον αυτού, και ενέφραξε τα στόματα των λεόντων, και ουκ ελυμήναντό με, ότι κατέναντι αυτού ευθύτης ευρέθη εμοί» (Δαν. στ’ 22).
      γ). Οι άγγελοι είναι εκτελεστές των εντολών του Θεού. Θ’ αναφέρουμε λίγα μόνο περιστατικά:
Η πόλη των Σοδόμων επιδιδόταν στα χειρότερα κακά (ομοφυλοφιλία, σοδομισμός). Ο Κύριος έστειλε δυό αγγέλους για να σώσουν το μόνο δίκαιο άνθρωπο στα Σόδομα: τον Λωτ. Εκείνοι πήγαν στον Λωτ και τον πίεσαν να φύγει από την πόλη αυτή, γιατί «ημείς απόλλυμεν τον τόπον τούτον». Και κατέστρεψαν τα Σόδομα και τα Γόμορρα με «θείον και πυρ παρά Κυρίου εξ ουρανού» (Γέν. ιθ’ 12-25).
     Ο βασιλιάς Δαβίδ, αν κι ήταν μεγάλος υμνητής του Θεού, αμάρτησε κάποτε ενώπιον του Κυρίου του.
Ο Θεός έστειλε έναν άγγελο με γυμνό ξίφος στο χέρι του «και έπεσον εξ Ισραήλ εβδομήκοντα χιλιάδες ανδρών», ίσαμε να μετανοήσει ο Δαβίδ και να ζητήσει το έλεος του Θεού (Α’ Παραλ, κα’ 1-17).
     Ο βασιλιάς της Ασσυρίας Σενναχηρείμ πολιόρκησε την Ιερουσαλήμ με πολύ ισχυρό στρατό. Τόσο αυτός όσο κι οι στρατηγοί του βλασφήμησαν τον Κύριο και Θεό και κάλεσαν το βασιλιά Εζεκία και το λαό του να παραδοθούν. Ο Εζεκίας όμως προσκύνησε το Θεό και προσευχήθηκε στο ναό και τότε «εξήλθεν άγγελος Κυρίου και ανείλεν εκ της παρεμ­βολής των Ασσυρίων εκατόν ογδοηκονταπέντε χιλιάδας». Αυτά έγιναν τη νύχτα.  Και «το πρωί εύρον πάντα τα σώματα νεκρά» (Ήσ. λζ’ 36). Κι ο βασιλιάς Σενναχηρείμ γύρισε στη Νινευή, όπου τον σκότωσαν οι γιοί του.
     Ο ιερός Ψαλμωδός, που γνώριζε από την ιστορία και από την προσωπική του εμπειρία το ρόλο που παίζουν οι άγγελοι στη ζωή ενός άνθρωπου αλλά κι ενός έθνους, λέει: «παρεμβάλει άγγελος Κυρίου κύκλω των φοβούμενων αυτόν και ρύσεται αυτούς» (Ψαλμ. λγ’ 8). Και σ’ άλλο σημείο αναφέρει: «ου προσελεύσεται προς σε κακά και μάστιγξ ουκ εγγιεί εν τω σκηνώματί σου. Ότι τοις αγγέλοις αυτού εντελείται περί σου του διαφυλάξαι σε εν πάσαις ταις οδοίς σου· επί χειρών αρούσι σε, μήποτε προσκόψης προς λίθον τον πόδα σου» (Ψαλμ. 90, 10-12).
«Ευλογείτε τον Κύριον πάντες οι άγγελοι αυτού δυνατοί ισχύι ποιούντες τον λόγον αυτού του ακούσαι της φωνής των λόγων αυτού» (Ψαλμ. ρβ’ )

 (Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Πάτερ ημών», Αθήνα 2003)

Olive Oil; A Miracle of the Theotokos..

 Taken from The book"Experiences during the Divine Liturgy
-Protopresbyter Stephanos K. Anagnostopoulos

 

Why do we use olive oil?

 So that we would be reminded of the night when Jesus prayed in the garden of olives.
The Lord prayed in the garden of Gethsemane where an oil grove was situated.

The following is a true story that is directly connected to the vigil lamp...

On the 24th of March 1942,the eve of the annunciation,we were in the Northern part of Greece, in my hometown called Drama.
It was then under Bulgarian occupation.Deprivation,disease and famine had reached dreadful proportions and death was decimating both young and old,especially children,on a daily basis.
Amongst my relatives was a distant aunt who was a widow with five children.Her husband had been killed by the conquerors six months previously during the 29th of September 1941 massacre.

As far as food was concerned,there remained a very small amount of olive oil and a handful of corn flour.Hence,that evening she thought that the following day,that of the Annunciation,she had at least very little food for the children, one hundred grams of flour and very little oil.Suddenly,her eyes fell on the snuffed out vigil lamp which hanged in front of the icon stand.
At that point she was faced with a dilemma:Should the oil be given to the hungry children or remain in the icon stand with the icon of the Annunciation?

Nevertheless,with a sense of determination she made the sign of the Cross and told the All-Holy Mother of God:My All-Holy Mother!
I shall light the vigil lamp because the day which is breaking is of great significance to our faith;however,You take care and feed my children" She took the very little amount of oil and lit the oil-candle of the All-Holy One. Its joyous light illuminated the shabby home and her heart was filled with serenity.

This sense of serenity accompanied them in their nightly prayer,their sleep and throughout that unforgettable night.
The next day,after the Divine Liturgy,my aunt opened the kitchen cupboard in order to get the meager flour and she remained speechless.
What does she see?
The" oilcan" filled with oil all the way to the top,as well as two bagfuls of flour and spaghetti!

The woman made the sign of the Cross many times,praising and thanking God and the Theotokos for this great miracle,but did not say a word to anyone.

For two years the oil never emptied from the bottle nor did the flour,although the six-member family used it on a daily basis in order to exchange it with other types of food and for charity which was done in secrecy. However,the vigil lamp since then remained lit day and night,revealing the blessed woman's strong faith with its everlasting light.