HOW DOES A PRIEST DISCOURAGE THE FAITHFUL FROM ATTENDING CHURCH THROUGH PRIESTLY INDIFFERENCE?

The tragedy of being a priest without Divine Grace

by Nikita Kafkiou

SAINT PORPHYRIOS A PRIEST’S PRIEST

            Mr. Kafkiou tells us: “The personal relationship of man with God is not a given, nor is it guaranteed to be stable, progressive or constant.  A priest may start off in life with spiritual enthusiasm for his priestly calling.  But after a few years, it is possible for him to feel completely removed from the Grace of God.  Human weaknesses, the difficulties of married life, the uncertainties of daily life are able to knuckle under the most dedicated faithful priest.  The only possible way for a priest to live a spiritual life is for him to accept his unworthiness and to submit his feelings to the love of Jesus Christ.  If a priest cannot bring himself to bring before Jesus his pain and defeat, he will end up being completely lost.  For a priest to find spiritual maturity he must realize that this journey is a one way street.  If a priest does not progress spiritually he will be ripped to shreds.  If the priest falls away from God because of his spiritual failures, he will become worldly.  Instead of a liturgist he will end up being simply an actor.

            A priest who is burdened by the darkness of his spiritual downfall no longer has the disposition or the burning desire to deal with liturgical details of Church life.  In many of our Orthodox Churches on Sunday mornings and feast days the gathering of the faithful feels like they are attending a theatrical performance.  During the celebration of Church services the faithful do not feel a sense of peace.  Instead of charging up their spiritual batteries they experience psychosomatic turmoil.  His emotional life is tortured and his spiritual being is scandalized.  

ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΔΟΘΕΙ ΤΕΤΟΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ!

Ο μεγάλος Γερμανός συγγραφέας Έρχαρτ Κέστνερ έκανε την εξής εξομολόγηση:

- «Στα 1952 πήγα για πρώτη φορά μετά το πόλεμο, στην Αθήνα. Η γερμανική πρεσβεία, όταν άκουσε πως είχα πρόθεση να πάω στη Κρήτη, μου συνέστησε, επειδή ήταν πολύ νωρίς ακόμα και οι πληγές από τη γερμανική κατοχή ανεπούλωτες, να λέω πως είμαι Ελβετός. Αλλά εγώ τους ήξερα τους Κρήτες. Από την πρώτη στιγμή είπα πως ήμουν Γερμανός και όχι μόνο δεν κακόπαθα, αλλά ξανάζησα παντού όπου πέρασα τη θρυλική κρητική φιλοξενία.

»Ένα σούρουπο, καθώς ο ήλιος βασίλευε, πλησίασα το γερμανικό νεκροταφείο, έρημο με μόνο σύντροφο τις τελευταίες ηλιαχτίδες. Έκανα όμως λάθος. Υπήρχε εκεί και μια ζωντανή ψυχή, ήταν μια μαυροφορεμένη γυναίκα. Με μεγάλη μου έκπληξη την είδα ν' ανάβει κεριά στους τάφους των Γερμανών νεκρών του πολέμου και να πηγαίνει μεθοδικά από μνήμα σε μνήμα.

Την πλησίασα και τη ρώτησα.

Είστε από εδώ;

-Μάλιστα.

-Και τότε γιατί το κάνετε αυτό; Οι άνθρωποι αυτοί σκότωσαν τους Κρητικούς».

Και γράφει ο Κέστνερ: «Η απάντηση, μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί». Απαντά η γυναίκα:

-«Παιδί μου, από τη προφορά σου φαίνεσαι ξένος και δεν θα γνωρίζεις τι συνέβη εδώ στα 41 με 44. Ο άντρας μου σκοτώθηκε στη μάχη της Κρήτης κι έμεινα με το μονάκριβο γιο μου. Μου τον πήραν οι Γερμανοί όμηρο στα 1943 και πέθανε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, στο Σαξενχάουζεν. Δεν ξέρω πού είναι θαμμένο το παιδί μου. Ξέρω όμως πως όλα τούτα ήταν τα παιδιά μιας κάποιας μάνας, σαν κι εμένα. Και ανάβω στη μνήμη τους, επειδή οι μάνες τους δεν μπορούν να 'ρθουν εδώ κάτω. Σίγουρα μια άλλη μάνα θα ανάβει το καντήλι στη μνήμη του γιού μου»...

Σωστά έγραψε ο Γερμανός, ότι «Μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί η απάντηση αυτή». Λέμε εμείς. Ναι, στην Ελλάδα την ταλαιπωρημένη και απ' όλους αδικημένη.

Elder Joseph of Vatopaidi-On Humility and the Humble Outlook

The title of this speech in Greek is ‘Περί ταπεινώσεως και ταπεινοφροσύνης’. An Elder has explained the difference as being that ‘ταπεινοφροσύνη’ is an attitude of mind (hence ‘humble outlook’), while ‘ταπείνωσις’ (‘humility’) is from the heart. In practice, however, the terms are often used interchangeably.

Without question, the Scriptures as a whole, as well as Patristic philosophy, are ‘seasoned with salt’, as it were, garlanded with the good mother of the virtues, the humble outlook. This is particularly noticeable at the points related to the behavior and comportment of people living by the direct instructions to reach their destination and striving to put these into practice through repentance.

In another homily, we referred to obedience as a virtue. Now we’re obliged to describe humility as an attribute, the character and form of the soul and of the personality.

If duty is an inviolable rule of life for rational beings, how much superior to it must be the personal attributes, the form and the character? And if, again, humility were only a human skill and achievement, which adorns and perfects rational beings, without it also being divine, human boldness would be able to describe it. But from the moment that it was revealed to us that it reaches as far as the Incarnate Word of God Himself, humility became something beyond that which human thought can conceive, and which can be understood only with admiration and astonishment. He Himself says: ‘Learn from my example, for I am meek and humble in heart’.

Ψυχίατρος ἤ Πνευματικός;

ΤΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΓΕΡΟΝΤΕΣ π.ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΑΙ π. ΠΑΪΣΙΟΣ. 

Γιά νά θεραπευθοῦν τά διάφορα ψυχικά-ψυχολογικά νοσήματα, θά πρέπει νά ἀπομακρυνθοῦν τά πνευματικά τους αἴτια, πού εἶναι τά πάθη (μέ κυρίαρχο τόν ἐγωισμό) καθώς καί οἱ δαίμονες μέ τίς ἐνέργειές τους.  

« Τί θά πεῖ ἄγχος, νεῦρα, ψυχασθένειες;» ἐρωτοῦσε ὁ π. Πορφύριος. Καί ἀπαντοῦσε: «Ἐγώ πιστεύω ὅτι ὑπάρχει διάβολος σ’ ὅλα αὐτά. Δέν ὑποτασσόμεθα στόν Χριστό μέ ἀγάπη. Μπαίνει ὁ διάβολος καί μᾶς ἀνακατεύει»[1].

Αὐτά βέβαια (τά πάθη καί οἱ δαίμονες) δέν ἀπομακρύνονται μέ χάπια οὔτε μέ ἡλεκτροσόκ, ἀλλά μέ τό μυστήριο τῆς Γενικῆς Ἐξομολόγησης. Ὁ ἄνθρωπος θά πρέπει νά ἐξομολογηθεῖ μέ εἰλικρίνεια τά ἁμαρτήματα ὅλης του τῆς ζωῆς, τά κύρια γεγονότα πού τήν σημάδεψαν, καθώς καί τό πῶς ἐκεῖνος τά ἀντιμετώπισε, ὅπως δίδασκε ὁ θεοφώτιστος Γέροντας Πορφύριος[2].

Ὁ Γέροντας Παΐσιος, ἐπίσης, «ἐνῶ συνιστοῦσε στοὺς ἀσθενεῖς νὰ συμβουλεύονται χριστιανοὺς ἰατροὺς –«διότι τοὺς φωτίζει ὁ Θεὸς» κατὰ τὸ λόγιό του– εἶχε ἐκφράσει ἐπανειλημμένως τὴν ἀπαρέσκειά του πρὸς τὰ «ψυχολογικὰ» βιβλία, ἀλλὰ καὶ πρὸς αὐτὴν τὴν ἴδια τὴν «ψυχολογία» καὶ τὴν «ψυχιατρικὴ», ἡ ὁποία ἀσκεῖται ἀπὸ ἐπιστήμονες καὶ ἰατρούς, οἱ ὁποῖοι δὲν πιστεύουν στὴν ὕπαρξη τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς, ὅπως τὴν δέχεται ἡ θεολογία τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας. Ὄντας ὁ ἴδιος βαθὺς γνώστης, Χάριτι Θεοῦ, τοῦ μυστηρίου τῆς ἐνοικούσης στὸν ἄνθρωπο λογικῆς καὶ νοερᾶς ψυχῆς, τῶν φυσιολογικῶν ἀλλὰ καὶ τῶν παθολογικῶν ἐκδηλώσεών της, στενοχωριόταν καὶ ὑπέφερε πολύ, ὅταν ἔβλεπε τὶς βαριὲς ἀστοχίες καὶ τὰ λάθη στὴν ἀντιμετώπιση τῶν ἀσθενῶν αὐτῶν, τὰ ὁποία εἶχαν σοβαρότατες συνέπειες γιὰ τὸν ἀσθενῆ καὶ τὸ περιβάλλον του.

Δεδομένου δὲ ὅτι οἱ πλεῖστοι ἀκαδημαϊκοὶ δάσκαλοι τῆς ψυχιατρικῆς θεωροῦν ὅτι τὰ «ψυχικὰ φαινόμενα» ἔχουν μόνον βιολογικὸ ὑπόβαθρο –θεώρηση, ἡ ὁποία συνιστᾶ ἄρνηση τῆς ὕπαρξης ἄυλης, νοερῆς καὶ λογικῆς ψυχῆς στὸν ἄνθρωπο– ἦταν πολὺ ἐπιφυλακτικὸς ἢ ἀρνητικὸς γιὰ πολλὲς «θεραπεῖες» ποὺ ἐφάρμοζαν οἱ προαναφερθέντες ψυχίατροι.

Η Μεγαλομάρτυς Αγία Κυριακή

Η ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΑΓΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ 
Θεολόγου Καθηγητού

Οι Μάρτυρες κατέχουν τη σημαντικότερη θέση στην Εκκλησία μας, διότι Αυτή είναι θεμελιωμένη στη μαρτυρία, στα βασανιστήρια, στο αίμα και στην ίδια τη ζωή εκείνων. Τα λεγόμενα «Μαρτυρολόγια» είναι οι βιογραφίες των Μαρτύρων της Εκκλησίας μας, τα οποία διηγούνται τις ηρωικές τους ομολογίες στο Χριστό και τα αφάνταστα δεινοπαθήματά τους από τους διαχρονικούς χριστιανομάχους.

Οι Μάρτυρες γυναίκες υπήρξαν το ίδιο ηρωικές με τους άνδρες, και σε πολλές περιπτώσεις τους ξεπερνούσαν σε θάρρος, ηρωισμό και παρρησία, μπροστά στους δημίους βασανιστές τους! Μια από αυτές είναι και η μεγαλομάρτυς Κυριακή, ένα εύοσμο άνθος πίστεως, ευσέβειας, αγνότητας, ηρωισμού και καρτερίας της αρχαίας Εκκλησίας.

Τα Καλλυντικά...

Εἶναι γνωστό πόσο ἀνθεῖ διεθνῶς ἡ βιομηχανία καλλυντικῶν καί πόσα ξοδεύει ὁ γυναικεῖος κόσμος στά λεγόμενα 'ἰνστιτοῦτα αἰσθητικῆς'. Καί ὅλα αὐτά, γιά νά καταπολεμηθῆ ὁ μεγάλος «ἐχθρός»: ...οἱ ρυτίδες καί ἡ φυσική φθορά τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος!
Ἡ ἁγία ὁσιομάρτυς Παρασκευή, τῆς ὁποίας τήν μνήμη γιορτάζουμε στίς 26 Ἰουλίου, ἦταν μιά νέα κοπέλα· καί θά ἦταν πολύ φυσικό νά ἐνδιαφερόταν γιά τήν ὀμορφιά της. Ἐπειδή ὅμως εἶχε χωνέψει καλά ὅτι ἡ ὀμορφιά τοῦ σώματος ἔχει... ἡμερομηνία λήξεως, γι' αὐτό φρόντιζε - πρῶτα ἀπό ὅλα - γιά τήν ὀμορφιά, πού δέν μαραίνεται: τἠν ὀμορφιά πού χαρίζουν οἱ ἀρετές καί ἡ ὁλόψυχη ἀγάπη πρός τόν Χριστό. Ἡ καρδιά της εἶχε «τρωθῆ» ἀπό τό κάλλος καί τόν πόθο τοῦ Χριστοῦ.
Γι' αὐτό ἀκριβῶς εἶχε... ἀδυναμία στόν «καθρέφτη» τοῦ Προσώπου τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ ἁγίου Θελήματός Του! Συνήθιζε κάθε μέρα νά κοιτάζεται μέ τίς ὧρες σ' αύτόν τόν «Καθρέφτη» καί νά κάνει αὐτοέλεγχο, γιά νά ἐντοπίζει ἐγκαίρως καί τήν πιό μικρή ὑποψία ρύπου ἤ ρυτίδας στό πρόσωπό της· καί ἔτσι νά φροντίζει νά τό κρατάει - ὅσο μποροῦσε - καθαρό καί ἀρυτίδωτο. Μᾶς τό βεβαιώνει καί ἕνα τροπάριό της, πού λέει: «Ρυτίδα ὄντως καί σπῖλον σώματος μηδόλως ἔσχες, καλλιπάρθενε...».
Ὅταν, ἐξ αἰτίας τῆς πίστης της, τήν συνέλαβαν καί τήν πέταξαν στήν φυλακή, ὁ Χριστός τήν ἐστήριξε καί τήν παρηγόρησε μέ ἕνα συγκλονιστικό τρόπο, πού ἀποκάλυψε ὁλοκάθαρα ποιός ἦταν ὁ «Καθρέφτης» καί ποιά ἦταν τά «Καλλυντικά», πού χρησιμοποιοῦσε ἡ Παρασκευή γιά τόν καθημερινό καλλωπισμό της: Ἐμφανίστηκε μέσα στήν φυλακή Ἄγγελος Κυρίου κρατώντας τά ὄργανα τοῦ Πάθους τοῦ Χριστοῦ! Ἕνα φωτεινό Σταυρό, τόν Κάλαμο, τόν Σπόγγο καί τόν Ἀκάνθινο Στέφανο!
- Νά λοιπόν! τῆς εἶπε ὁ ἄγγελος. Μήν ἔχεις παράπονο! Σοῦ ἔφερα ἐδῶ τόν «Καθρέφτη» καί τά «Καλλυντικά» σου! Ἐδῶ τά ἔχεις πιό πολύ ἀνάγκη!
* * *
- Τώρα πού ἑτοιμάζεσαι νά συναντήσεις τόν Νυμφίο σου, στολίσου ὅσο πιό καλά μπορεῖς!
• Στῆσε ἀπέναντί σου τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ σάν «Καθρέφτη»! Θυμήσου ὅτι ὁ Νυμφίος σου Χριστός ὑπάκουσε στό θέλημα τοῦ Πατέρα Του ἕως θανάτου.
• Κοίταξε τόν Κάλαμο, πού Τόν κτυποῦσαν περιπαίζοντάς Τον, καί βάλε βαθειά μέσα σου πόση δόξα φέρνει κάθε ὀνειδισμός καί ταπείνωση χάριν τοῦ Χριστοῦ!
• Ἀκούμπησε στά χείλη σου τόν Σπόγγο, πού Τόν πότισαν ξύδι καί χολή, γιά νά σβήσεις κάθε φιλόσαρκη διάθεση, καί γιά νά ἀποστραφεῖς ὁριστικά ὅλα τά ἡδέα αὐτοῦ τοῦ κόσμου.
• Φόρεσε, τέλος, τό Ἀκάνθινο Στεφάνι, γιά νά μπορέσεις -σάν «Βασίλισσα» πλέον - νά κυβερνᾶς τέλεια τούς λογισμούς σου! Καί γιά νά «καρφώσεις» ὁριστικά τόν νοῦ σου στά ἀθέατα κάλλη τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ!
* * *
Μέ τέτοια «καλλυντικά» ἑτοιμάστηκε μέσα στήν φυλακή ἡ ἁγία Παρασκευή. Καί ἔτσι ἀξιώθηκε νά προσθέσει στό πανέμορφο πρόσωπό της καί τό ἀξεπέραστο κάλλος τοῦ μαρτυρίου, «τῷ κάλλει τῆς ἀθλήσεως ἑαυτήν ὡραΐσασα»!
Μακάριος ὅποιος ἁπλόχερα «ξοδεύει» χρόνο γιά τόν καθημερινό καλλωπισμό τῆς ψυχῆς του, ἀξιοποιώντας τήν καθαρτική, ἁγιαστική καί λυτρωτική δύναμη τῆς Σταυρικῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ!

The Whole Human Person: Body, Spirit and Soul

by Metropolitan  Anthony  of  Sourozh

I am going to speak about the human person as a whole, and I want to introduce my talk by making some important remarks. We have been using the phrase 'human person' because nowadays to say 'man' is offensive to the ears of many, and we do not have in English a word that would correspond to the Greek 'anthropos' or the Russian 'chelovek'. So we take it that in a given case the word 'person' means the human being considered as a whole, although there are a number of important distinctions to note.

Vladimir Lossky in particular, as well as other theologians, insists on the fact that there is an important difference between the words 'person' and 'individual' in theological usage. The individual, as the word indicates, is the last term of division. One can speak of mankind, one can speak of nations, one can speak of races, of families, and then what is left is a unit, because if one were to go on dividing it, it would no longer be a living person, but a corpse and a departed soul.

So the individual is the result of fragmentation. We are all individuals to the extent to which we are alienated one from another, separated from God, and broken up within ourselves. We are not a whole, either as humanity or as individual persons, and this we must take into account when we think of ourselves, as well as when we think of the Church and mankind in general. We cannot have an optimistic vision of the Church without remembering that the Church is also a fragmented body. In each of us the mind, the heart, the body, the passions, our elan to God, do not all concur to form one powerful stream of life and of spiritual life in particular.