Τι είναι σημαντικότερο το νερό ή η δίψα ; Χριστός και Σαμαρείτιδα.

Τι είναι σημαντικότερο το νερό ή η δίψα? Γιατί στην συνάντηση της με τον Χριστό η Σαμαρείτισσα παρατάει την στάμνα που θα γέμιζε νερό, δίπλα στο πηγάδι, και φεύγει πίσω στο μέρος που έμενε? Τι σημαίνει αυτή η εγκατάλειψη του νερού? Τι είναι αυτό που έγινε πιο πριν και που τώρα ούτε αυτή διψάει πια, αλλά ούτε και ο Χριστός που πεινούσε δεν πεινάει πια?Κάποτε οι άνθρωποι συνεπαρμένοι από κάποιο μεγάλο σκοπό πολύ σημαντικό για την ζωή τους, μπορούν να στερηθούν κάποια πολύ σημαντικά και απαραίτητα γι’ αυτούς, το νερό ,την τροφή, την υγεία τους, κάποτε ίσως και την ίδια τους τη ζωή………..Χιλιάδες τέτοιοι άνθρωποι ζήσανε με ένα όραμα-αληθείας πάνω στην γη, κάνοντας άλλοι από αυτούς τον πλανήτη μας ομορφότερο κι άλλοι όχι……..Άραγε και εδώ τώρα πρόκειται περί αυτού?Όχι, εδώ η εγκατάλειψη του νερού και του φαγητού δεν είναι άρνηση του νερού και του φαγητού ,αλλά είναι άρνηση του κλειστού- εγωιστικού τρόπου ζωής ..είναι μια ορμή για βαθύτερη κοινωνία του Χριστού με την Σαμαρείτισσα και όχι μια περιφρονητική αποφυγή του νερού και του φαγητού δηλαδή αποφυγή του κόσμου χάριν μιας ‘υψηλότερης’ ζωής.Ο κόσμος, η φύση, οι τροφές, ο πολιτισμός, η μουσική, ο έρωτας μπορούν όλα να πάρουν μέρος στην απειρότητα του Θεού, άλλωστε γι’ αυτό έδωσα την ζωή του ο Χριστός ‘υπέρ της του κόσμου ζωής’…

Αυτό που συμβαίνει είναι ότι τώρα γι’ αυτούς σημαντικότερος από την επιβίωση τους είναι αυτός με τον οποίον συνομιλούν… Αυτός που μοιράζεται τώρα μαζί τους τον λόγο… Η άρνηση της τροφής συμβαίνει γιατί είναι τώρα ο άλλος πιο σημαντικός από την δίψα κ την πείνα τους.Ο άλλος είναι που έχει τώρα την απόλυτη προτεραιότητα ακόμη πάνω και από την επιβίωση!Το νερό και το ψωμί της Σαμαρείτισσας τώρα είναι ο Χριστός που σαν λόγος μπήκε μέσα της, και το νερό και το φαγητό του Χριστού είναι η Σαμαρείτισσα που σαν λόγος μπήκε μέσα του!

Εδώ λόγος δεν είναι η χρήσιμη μορφή επικοινωνίας όπως συμβαίνει και στα ζώα, ούτε είναι μια πληροφόρηση που μας μαθαίνει κάτι, ούτε βεβαία είναι μια θρησκευτική ομιλία, αλλά λόγος είναι η αποκάλυψη του άλλου μέσα μας, μέσα από ένα καινούριο μοναδικό τρόπο!

Τον Θεό όπως και τους ανθρώπους τους γνωρίζουμε με την σχέση κι όχι κατανοώντας ένα νόημα.. Ο λόγος δεν είναι αποτέλεσμα ούτε και μέσον νοησιαρχίας, αλλά ούτε και ψυχολογισμού, ο λόγος δεν στοχεύει τον εαυτό αλλά τον άλλον, με τον οποίον και κοινωνείται. Ο λόγος δημιουργείται από εκείνη την προσπάθεια που είναι έξοδος από τον εαυτό μας για να συναντήσουμε τον άλλον.

Εμείς δεν θέλουμε να συναντήσουμε, να αγαπήσουμε, καλές ιδέες [νοησιαρχία] ή τα ωραία μας συναισθήματα για τους άλλους[ψυχολογισμός]...

Εμείς θέλουμε, αν γίνεται-στιγμές έστω- να λιγοστέψουμε, ει δυνατόν να σταματήσουμε να υπάρχουμε για να υπάρχουν έτσι οι άλλοι, ο Άλλος.. Ο Λόγος κοινωνείται και δεν πληροφορεί. Τον ενδιαφέρει ο άνθρωπος κι όχι το γεγονός………… Γι’ αυτό και στην εκκλησία ο Λόγος γράφεται με κεφαλαία και για να τον συναντήσεις πρέπει να τον φας.

<Όταν γεννήθηκε ένας λόγος [αληθινό γεγονός]>

…μπροστά μας η γυναίκα μου… λίγο προτού μπούμε με την άλλη στο ξενοδοχείο..

‘…το βλέμμα της κοιτούσε εμένα… την άλλη δεν την κοιτούσε, μην την μειώσει…

Το βλέμμα της… όχι σας τσάκωσα, με απατάς, θα δεις και εγώ.. Βλέμμα χωρίς κριτική, αλλά με πόνο…

…μετά είπε : ’ που κάναμε λάθος?’

Από τότε άρχισα να ζω γι’ αυτήν…

[έτσι τότε γεννήθηκε ένας λόγος]

του π. Σιλουανού Β.

(http://alhthia.blogspot.com/2009/05/blog-post_5637.html )

Overcoming Egoism: On the Sunday of the Paralytic Man

Protopresbyter Alexander Schmemann

That is the gospel record, and having heard it, many will respond that it's just another miracle, another unbelievable event that has nothing whatsoever in common with our life, interests, needs, questions ... But we listen carefully and reflect: the gospel is so childishly simple, and its stories so short, that a person of today is easily fooled by this brevity and simplicity

Let Us Look at Each Other with Compassion: On the Sunday of the Paralytic

On the third Sunday after Easter, the reading from the gospel of John recounts Christ’s healing of a paralytic. “There was a feast,” writes the Evangelist John, and Jesus went up to Jerusalem. Now there is in Jerusalem by the Sheep Gate a pool, in Hebrew called Bethsaida, which has five porticoes. In these lay a multitude of invalids, blind, lame, paralyzed waiting for the moving of the water; for an angel of the Lord went down at certain seasons into the pool, and troubled the water: whoever stepped in first after the troubling of the water was healed of whatever disease he had. One man was there, who had been ill for thirty-eight years. When Jesus saw him and knew that he had been lying there a long time, he said to him, “Do you want to be healed?” The sick man answered him, “Sir, I have no man to put me into the pool when the water is troubled, and while I am going another steps down before me.” Jesus said to him, “Rise, take up your pallet, and walk.” And at once the man was healed, and he took up his pallet and walked. (Jn 5:1-9)



That is the gospel record, and having heard it, many will respond that it’s just another miracle, another unbelievable event that has nothing whatsoever in common with our life, interests, needs, questions … But we listen carefully and reflect: the gospel is so childishly simple, and its stories so short, that a person of today is easily fooled by this brevity and simplicity. It seems to him or her that the truth about themselves and about their life must be complicated and cumbersome, because they themselves are complicated. But perhaps the gospel’s ageless power resides in its reduction of everything to the most essential, elementary, fundamental: good and evil, darkness and light, man and God, life and death. And indeed, any focused and deep thought that involves not merely the mind, but one’s entire being, in the end always concerns what is most essential. For all of life’s complexity balances on the simplicity of eternal questions: good and evil, life and death, God and man.



So, in this particular gospel story, what is eternal and enduring? At its center, very clearly, are the paralytic’s words to Christ, “I have no man.” This truly is the cry of someone who has come to know the terrible power of human selfishness, narcissism. Every man for himself. Looking out for number one. All of them, all that great multitude of blind, sick, paralyzed, are all “waiting for the troubling of the waters,” in other words, waiting for help, concern, healing, comfort. But…each waits by himself, for himself. And when the waters are troubled, each throws himself forward and forgets about the others… From the gospel’s point of view, this pool is of course an image of the world, an image of human society, a symbol of the very organization of human consciousness.



Oh, of course, within the world one can find many examples of people who overcome egoism, examples of goodness and self-sacrifice. But even when someone has apparently overcome personal selfishness, he is still held prisoner by the category “his.” He may have overcome bondage to himself as an individual, but then it is “his” family, and for “his” family, since “charity begins at home.” If not family, then “his” ethnic group or country. If not this, then “his” social class, “his” political party. His, always his! And this “his” is invariably opposed to someone else’s, which by definition becomes alien and hostile. We’re told that this is how the world works, what can you do? But is this really true, is this really the ultimate, objective, and scientific truth about the person and human life?



Is it really true that everything in this world boils down to personal or collective self-interest, and that everyone lives by this? We are told that capitalism is wrong because it is self-serving and must, therefore, be destroyed in the name of communism. But self-serving is exactly what communism has been, constantly trumpeting its own worldview, its own class, its own party and so forth: its own against not-its-own, the other. .. And there is no escape whatsoever from this vicious cycle.



Unknown to us, however, we no longer feel suffocated by this world so totally drunk on all-consuming ego. We have become accustomed to blood, hatred, violence and, at best, indifference. Sometime in the 1920’s, a young man, practically a boy, left a note and then committed suicide: “I do not want to live in a world where everyone is playing a con game … ” All of this was suffocating him, he could not stand it any longer. But we are gradually harassed into accepting this as normal, and the horror of self-centeredness we cease experiencing as horrible … This is what the gospel story of the paralytic is about. All these sick, helpless, paralyzed people are sick first and foremost with incurable narcissism. This is what brings a person to cry: “I have no man!” There is no one! And this means that a person comes into being when narcissism is overcome; it means that human beings, above all, are a face turned toward the other person, eyes looking intently with concern and love into the eyes of the other person. It is love, co-suffering and care. The gospel also tells us that this new and authentic human being has been revealed to us, has come to us in Christ. In him, the One who comes to the lonely and long-suffering paralytic is no stranger, but “his own”; He comes in order to take up the sick man’s sufferings as his own, his life as his own, to help and to heal.



“Do you want to be healed?” This is not the question of someone intent on forcing, convincing or subduing others. It is the question of genuine love, and therefore, genuine concern. Religion, alas, can also become narcissism, exclusively busy with itself and its own. But it is important to understand that this kind of religion, in spite of whatever Christian cloak it might be wearing, is in reality not Christianity … For the whole of Christianity consists of breaking through the terrible walls of self-centeredness, breaking through to that love which, in the words of St Paul, God has “poured into our hearts” (Rom 5:5). That is Christianity’s new, eternal commandment, and the content of the entire gospel and all our faith …

 

Source-pravmir.com

Ρώτησαν τι είναι ταπείνωση!

Ρώτησαν τον αββά Ησαία τι είναι ταπείνωση, κι εκείνος είπε:

-Ταπείνωση είναι να θεωρούμε τον εαυτό μας πιο αμαρτωλό απ΄ όλους τους ανθρώπους και να εξουθενώνουμε τον εαυτό μας ότι τίποτε καλό δεν κάναμε ενώπιον του Θεού.
Και η εργασία της ταπείνωσης είναι η εξής: Να σιωπούμε, να μη ψηφίζουμε τον εαυτό μας σε καμιά περίπτωση, να μην είμαστε φιλόνικοι, να είμαστε έτοιμοι για υποταγή, με το βλέμμα χαμηλωμένο, τον θάνατο να έχουμε πρό οφθαλμών, να μην χρησιμοποιούμε το ψέμα και τον αργό λόγο.

Να μην αντιμιλούμε στον μεγαλύτερο, να μη θέλουμε να περάσει ο λόγος μας, να υπομένουμε τις περιφρονήσεις, να μισήσουμε την ανάπαυση, να βιάζουμε τον εαυτό μας σε κάθε περίπτωση, να είμαστε νηφάλιοι, να κόψουμε το θέλημά μας, να μην προκαλούμε κανέναν και να μη φθονούμε κανένα».
«Ας μη μιλάει η γλώσσα σου, αλλά η πράξη. Ο λόγος σου να΄ ναι ταπεινός περισσότερο απ΄ ό,τι η πράξη.
Μην μιλήσεις ερήμην της συνειδήσεώς σου και μη διδάξεις χωρίς ταπείνωση, για να δεχθεί η γη τον σπόρο σου».

ΓΕΡΟΝΤΙΚΌ

St. Gregory Palamas-Sermon on the Myrrhbearing Women

The resurrection of the Lord is the regeneration of human nature.  It is the resuscitation and re-creation of the first Adam, whom sin led to death, and who because of death, again was made to retrace his steps on the earth from which he was made.  The resurrection is the return to immortal life.  Whereas no one saw that first man when he was created and given life—because no man existed yet at that time—woman was the first person to see him after he had received the breath of life by divine inbreathing. 

For after him, Eve was the first human being.  Likewise no one saw the second Adam, who is the Lord, rise from the dead, for none of his followers were near by and the soldiers guarding the tomb were so shaken that they were like dead men.  Following the resurrection, however, it was a woman who saw Him first before the others, as we have heard from Saint Mark’s Gospel today.

After his resurrection Jesus appeared on the morning of the Lord’s Day [Sunday] to Mary Magdalene first.

It seems that the Evangelist is speaking clearly about the time of the Lord’s resurrection – that it was morning – that he appeared to Mary Magdalene, and that he appeared to her at the time of the resurrection.  But, if we pay some attention it will become clear that this is not what he says.

Earlier in this passage, in agreement with the other Evangelists, Saint Mark says that Mary Magdalene had come to the tomb earlier with the other Myrrhbearing women, and that she went away when she saw it empty.

Τα αποτελέσματα της αμετανοησίας και σκληροκαρδίας - Συγκλονιστική Αληθινή Ιστορία

Είναι φοβερό το γεγονός, αλλά αληθινό. Κάποιοι χριστιανοί φοιτητές του Πανεπιστημίου το διηγήθηκαν πολύ εντυπωσιασμένοι, όταν ήρθαν στην Παναγιά για να προσκυνήσουν. Είπαν συμπληρώνοντας ο ένας τον άλλον:

“- Είχαμε έναν καθηγητή, που φαινόταν πολύ καλός και μελιστάλακτος. Επειδή μας φερόταν ήπια, τον συμπαθούσαμε. Τον βλέπαμε δε μερικές φορές να έρχεται και στην Εκκλησία και να κοινωνάει. Μετά από αυτά, πιστεύαμε πως ήταν καλός χριστιανός. Όμως μας περίμενε μεγάλη έκπληξη , για να μην πούμε φρίκη!

Κάποια μέρα μάθαμε ότι αρρώστησε βαριά. Αποφασίσαμε να τον επισκεφτούμε. Πήγαμε σπίτι του σε μια μοναχική βίλλα σε αριστοκρατικό προάστιο, αλλά η γυναίκα του σχεδόν μας έδιωξε , ταραγμένη και ενοχλημένη. Ενώ δε μας μιλούσε από την πόρτα, ακούγονταν μέσα στο σπίτι γαυγίσματα και ουρλιαχτά. Μερικοί το σχολίασαν και είπαν:

- Αυτοί οι πλούσιοι και τρανοί, πολλές φορές τα σκυλιά τους τα βάζουν μέσα στο σπίτι και ζουν μαζί τους. Δεν έχουν καταλάβει ότι τα ζώα πρέπει να ζουν στους κήπους ή στα κτήματα. Αυτός είναι ο προορισμός τους.

St. John Chrysostom: Let us not then make ourselves unworthy of entrance into the bride-chamber . . .

Let us not then make ourselves unworthy of entrance into the bride-chamber: for as long as we are in this world, even if we commit countless sins it is possible to wash them all away by manifesting repentance for our offenses: but when once we have departed to the other world, even if we display the most earnest repentance it will be of no avail, not even if we gnash our teeth, beat our breasts, and utter innumerable calls for succor, no one with the tip of his finger will apply a drop to our burning bodies, but we shall only hear those words which the rich man heard in the parable ‘Between us and you a great gulf has been fixed.’ [Luke xvi. 26]

Let us then, I beseech you, recover our senses here and let us recognize our Master as He ought to be recognized. For only when we are in Hades should we abandon the hope derived from repentance: for there only is this remedy weak and unprofitable: but while we are here even if it is applied in old age itself it exhibits much strength. Wherefore also the devil sets everything in motion in order to root in us the reasoning which comes of despair: for he knows that if we repent even a little we shall not do this without some reward. But just as he who gives a cup of cold water has his recompense reserved for him, so also the man who has repented of the evils which he has done, even if he cannot exhibit the repentance which his offenses deserve, will have a commensurate reward. For not a single item of good, however small it may be, will be overlooked by the righteous judge. For if He makes such an exact scrutiny of our sins, as to require punishment for both our words and thoughts, much more will our good deeds, whether they be great or small, be reckoned to our credit at that day.

Wherefore, even if thou art not able to return again to the most exact state of discipline, yet if thou withdraw thyself in a slight degree at least from thy present disorder and excess, even this will not be impossible: only set thyself to the task at once, and open the entrance into the place of contest; but as long as thou tarriest outside this naturally seems difficult and impracticable to thee. [Matt. xxv. 34; 249 Luke xvi. 26]. For before making the trial even if things are easy and manageable they are wont to present an appearance of much difficulty to us: but when we are actually engaged in the trial, and making the venture the greater part of our distress is removed, and confidence taking the place of tremor and despair lessens the fear and increases the facility of operation, and makes our good hopes stronger.

For this reason also the wicked one dragged Judas out of this world lest he should make a fair beginning, and so return by means of repentance to the point from which he fell. For although it may seem a strange thing to say, I will not admit even that sin to be too great for the succor which is brought to us from repentance. Wherefore I pray and beseech you to banish all this Satanic mode of thinking from your soul, and to return to this state of salvation.

+ St. John Chrysostom, An Exhortation to Theodore After His Fall, Letter 1

Κόλαση είναι το μαρτύριο του να μην "αγαπάς"...

Ο Θεός ως πατέρας όλων των ανθρώπων δέχεται κάθε αμαρτωλό πίσω στην αγκαλιά Του.

Δεν υπάρχει ανθρώπινη αμαρτία που ο Θεός να μην τη συγχωρεί όταν ο άνθρωπος το θελήσει και το ζητήσει. Για την Εκκλησία μεγαλύτερη αμαρτία είναι η απελπισία, η αντίληψη ότι ο άνθρωπος μπορεί να κάνει κάτι που ο Θεός δεν μπορεί να συγχωρήσει.

Όμοια με τον Θεό, που ποτέ δεν παύει να αγαπά και να συγχωρεί τον αμαρτωλό, πρέπει και οι άνθρωποι να συμπεριφέρονται με ανάλογο τρόπο.

Η ανταπόκριση ή όχι του ανθρώπου στην αγάπη του Θεού δημιουργεί την κόλαση ή τον παράδεισο. Κόλαση είναι η ανικανότητά μου να αγαπήσω τον συνάνθρωπο, η αδυναμία μου να τον θεωρήσω ως αδελφό και φίλο.

Η αυτοκαταδίκη μου στην απομόνωση και τον ατομικισμό εισάγει την εμπειρία της κόλασης. Ο Θεός δεν είναι τιμωρός. Τιμωρός γίνεται ο εγωκεντρισμός μου, που μου στερεί την αίσθηση της οικειότητας με τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Μήπως ο πατέρας δεν κάλεσε και τον μεγάλο γιο για να εισέλθει στη γιορτή και να ευφρανθεί; Ο ίδιος ο μεγαλύτερος γιος δεν ήθελε και γι’ αυτό προγεύεται το μαρτύριο της κόλασης: να μην μπορεί να συμμετάσχει στη χαρά, να ζει στον τόπο της αγάπης και να αρνείται να αγαπήσει.

Κόλαση είναι ο αυτοακρωτηριασμός των υπαρκτικών μου δυνατοτήτων. Ενώ είμαι δημιουργημένος για να αγαπώ και να αγαπιέμαι, αρνιέμαι την αγάπη ως γνώμονα ζωής και έτσι η ζωή μου ολόκληρη μετατρέπεται σε βάσανο και ταλαιπωρία. Όπως αριστοτεχνικά το συνόψισε ο Θεόδωρος Ντοστογιέφσκι στο αριτούργημά του «Αδελφοί Καραμάζοφ», «κόλαση είναι το μαρτύριο του να μην αγαπάς».

Την κόλαση αυτή γεύεται καθημερινά ο έγκλειστος στη φιλαυτία πεπτωκώς άνθρωπος. Εθελούσια αποκομμένος από κάθε βαθύ υπαρξιακό δεσμό, βιώνει συνεχώς τη μοναξιά, την αποξένωση, την ανωνυμία.Κόλαση είναι η ελεύθερη εκλογή του ανθρώπου να απομακρύνεται από τον Θεό, την πηγή και το πλήρωμα της αγάπης.

Αντίθετα, παράδεισος είναι η ανταπόκριση στην αγάπη του Θεού, η εμπειρία της ένωσης μαζί Του. Τελικά, παράδεισος και κόλαση είναι η στάση μας απέναντι στην αγάπη. Η αποδοχή της είναι παράδεισος και ζωή. Η άρνησή της είναι κόλαση και θάνατος. Η εκλογή επαφίεται στον άνθρωπο.

Σταύρος Σ. Φωτίου
Ορθόδοξα μηνύματα «Ερμηνεία ευαγγελικών περικοπών»

agioritikovima