Η αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου.

Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Λεμεσού κ. Αθανασίου

Είτε το θέλει ο άνθρωπος είτε όχι, όσο περνά ο καιρός και μεγαλώνει σε ηλικία, βλέπει ότι ο χρόνος κυλά και τα χρόνια προστίθενται από την άλλη πλευρά, δηλαδή αυξάνεται το παρελθόν και μειώνεται το μέλλον. Και μόνη της αυτή η γνώση, μπορεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε πολλά πράγματα και να τα κρίνουμε σωστά. Να αξιοποιήσουμε πνευματικά τον χρόνο μας. Ένα από τα στοιχεία για το οποίο θα κριθούμε θα είναι το γεγονός του χρόνου. Αυτό το ζει κανείς στους αγίους ανθρώπους. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν μια τεράστια ευαισθησία στο θέμα του χρόνου, στο να μην χαθεί καθόλου χρόνος. Οι μεγάλοι άγιοι είναι αυτοί που μπόρεσαν να αξιοποιήσουν και το τελευταίο δευτερόλεπτο του χρόνου τους.

Πολύ συχνά οι άνθρωποι λένε «να μου δώσει ο Θεός χρόνια να μεγαλώσω τα παιδιά μου, να τα παντρέψω, να τελειώσω τις δουλειές μου, να κάμω καλά έργα, έχω έργα ατέλειωτα»… όμως διερωτάται κανείς αν αυτό το αίτημα είναι δικαιολογημένο, γιατί φαίνεται ότι και χίλια χρόνια να ζήσουμε, πάντοτε θα έχουμε δουλειές ατέλειωτες. Ανοίγουμε συνέχεια θέματα και δεν τα τελειώνουμε, αγχωνόμαστε και δεν ξεκουραζόμαστε.

Τι εννοούμε όμως όταν λέμε ξεκούραση; Πότε ξεκουράζεται αληθινά ο άνθρωπος; Πραγματική ξεκούραση είναι το να αφιερώνει ο άνθρωπος έστω και λίγο χρόνο από τη ζωή του για να προσευχηθεί. Μετά από μια πιεστική μέρα, αν λίγος χρόνος αφιερωθεί και αν ο άνθρωπος αφήσει τον εαυτό του να επικοινωνήσει με τον Θεό, με το Άγιο Πνεύμα που υπάρχει πλούσιο, άφθονο, στην Εκκλησία, πραγματικά λαμβάνει πολλή ξεκούραση διότι ξεκούραση δεν είναι μόνο να κοιμόμαστε πολλές ώρες ή να κάνουμε πολλά ταξίδια. Είναι και αυτό βέβαια ένα είδος σωματικής ξεκούρασης, αλλά η ψυχική ξεκούραση, η πνευματική ξεκούραση είναι πολύ πιο σημαντική και σπουδαία και ο άνθρωπος ξεκουράζεται πραγματικά όταν μάθει να έχει μια ζωντανή σχέση με τον Θεό. Βλέπει κανείς πόσο αναπαύεται το πνεύμα του ανθρώπου μέσα στις ιερές ακολουθίες της Εκκλησίας μας, όπως είναι ο παρακλητικός κανόνας της Παναγίας μας την περίοδο του Δεκαπενταυγούστου και πόσο αυτά τα ιερά τροπάρια βοηθούν ώστε το πνεύμα του ανθρώπου να ανεβεί προς τον Θεό και να κοινωνήσει με το Πνεύμα το Άγιο το οποίο δίδεται από το Θεό σε αυτούς οι οποίοι θέλουν και το επιζητούν. Τα τροπάρια αυτά γράφτηκαν από τους αγίους οι οποίοι είχαν την εμπειρία του Αγίου Πνεύματος, την παρουσία του Θεού μέσα στην καρδιά τους και εξέφρασαν ακριβώς αυτή την εμπειρία μέσα από τη μουσική της Εκκλησίας και τους ύμνους.

Έτσι έχουμε τη σωστή αίσθηση της ξεκούρασης, τη σωστή αίσθηση της ψυχαγωγίας, της διασκεδάσης, διότι πιστεύω ότι όσο κανείς ξεκουράζεται με μια προσευχή, μια ακολουθία, μια μυσταγωγία με τη σημασία του όρου στον εκκλησιαστικό χώρο, δεν ξεκουράζεται ούτε στα καλύτερα ξενοδοχεία ή κέντρα ψυχαγωγίας όπου εκεί πάνε οι άνθρωποι και φεύγουν πολλές φορές πιο κουρασμένοι ή πιο αγχωμένοι απ’ ότι πήγαν. Είναι παράδοξο το γεγονός ότι σήμερα που νυχτοξημερωνόμαστε μέσα στα κέντρα ψυχαγωγίας, που γεμίζουμε τα ξενοδοχεία και τις καφετέριες, αντί να είναι όλοι ήρεμοι, χαρούμενοι και χαμογελαστοί κάθε μέρα, τελικά είναι όλοι γεμάτοι νεύρα. Από το πρωί που θα ξυπνήσουν, φωνάζουν, βρίζουν, έτοιμοι να κάνουν καβγά. Στην Εκκλησία δεν συμβαίνει αυτό. Λέγει έναν ωραίο λόγο ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Θέλεις να δεις τι είναι η Εκκλησία και ποιο είναι το θαύμα της Εκκλησίας; Είναι πολύ απλό. Μπες μέσα στην Εκκλησία και θα δεις ότι είναι ένας τόπος όπου μπαίνεις λύκος και βγαίνεις πρόβατο, μπαίνεις ληστής και βγαίνεις όσιος, μπαίνεις θυμώδης και βγαίνεις πράος, μπαίνεις άνθρωπος και βγαίνεις άγγελος». Και συνεχίζει ο άγιος, «Τι λέω άγγελος; Μπαίνεις άνθρωπος και βγαίνεις Θεός κατά χάριν».

Αυτή είναι η Εκκλησία. Είναι κάτι το οποίο δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς, το γεγονός ότι ο άνθρωπος μέσα στον εκκλησιαστικό χώρο, στην ατμόσφαιρα των ύμνων, των προσευχών, βρίσκει πολλή ηρεμία και γι’ αυτό η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει πολλές ακολουθίες. Είναι μια Εκκλησία κατεξοχήν λειτουργική και όλη η θεραπευτική αγωγή που ασκεί στον άνθρωπο και στη ψυχή του είναι αγωγή λειτουργική.

Είναι ευλογία λοιπόν να αξιοποιεί σωστά ο άνθρωπος το χρόνο του, να βρίσκει λίγο χρόνο να ξεκουράζεται πραγματικά αλλά κυρίως, να αφιερώνει λίγη ώρα στο Θεό και να μάθει να προσεύχεται. Μέσα στην καθημερινή μας ζωή συναντούμε πολλές δυσκολίες κι απογοητεύσεις, πολλά νέα παιδιά βρίσκονται σε αδιέξοδο, πολλά ερωτηματικά και προβλήματα υπάρχουν στις ψυχές των ανθρώπων και πολύ άγχος. Ακόμα και αυτό το σκότος που μπαίνει στη νεανική ψυχή και ο άνθρωπος δεν ξέρει ποιος είναι ο ίδιος, τι κάνει και πού πηγαίνει, δεν ξέρει τι θέλει. Όλα αυτά τα πράγματα θεραπεύονται όταν ο άνθρωπος αρχίσει να αξιοποιεί σωστά το χρόνο του, να προσεύχεται γιατί λαμβάνει δύναμη από την προσευχή και φως, γιατί ο ίδιος ο Θεός είναι φως και το φως του Θεού αρχίζει σιγά σιγά να διαλύει τα πνευματικά σκοτάδια.

Aπομαγνητοφωνημένη ομιλία Ν.Κ.

Πηγή:  isagiastriados.com

Εκτροχιασμός της οικογένειας (Α΄μέρος)

Μητροπολίτη Λεμεσού π. Αθανασίου 

 

Ο γάμος είναι σαν ένα λουλούδι. Χρειάζεται το κατάλληλο έδαφος, χρειάζεται το νερό του, το λίπασμά του, να το περιποιείσαι. Αν δεν το περιποιηθείς, μπορεί στην αρχή να είναι ωραίο και να μυρίζει, μετά θα ξεραθεί και θα χαλάσει. Έτσι λοιπόν κι ο γάμος θέλει τέχνη, χρειάζεται να ανανεώνεις αυτή την αγάπη, αφού προηγουμένως την στηρίξεις πάνω σε στερεά θεμέλια, για να μπορέσει να σταθεί. Διότι κάποια στιγμή είναι φυσικό να υπερβείς τα σαρκικά, την εξωτερική ομορφιά και θα μείνει αυτή η ουσιώδης σχέση σου με τον άλλο άνθρωπο. Πλέον αυτή θα είναι η σύζυγός σου, αυτός θα είναι ο σύζυγός σου, θα είναι ο άνθρωπος με τον οποίο εσύ πορεύεσαι το δρόμο της ζωής σου, για να πορευθείς και αιώνια το δρόμο της αιώνιας Βασιλείας του Θεού. Άρα, ο γάμος είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση. Επίσης, σκοπός του γάμου δεν είναι η τεκνοποιία. Είναι ένας από τους σκοπούς του γάμου αυτός. Ο βασικός σκοπός είναι οι άνθρωποι αυτοί δια του γάμου να τελειωθούν και να συνάψουν το μέγα γάμο με το Δεσπότη Χριστό. Να συναφθούν αιωνίως μέσα στην αγαπητική σχέση με το Θεό υπερβαίνοντας τα παρόντα, μέσα στο γάμο. 

Τι συμβαίνει όμως στις περιπτώσεις που τα πράγματα μέσα στο γάμο ξεφεύγουν από αυτό το πλαίσιο της αγάπης και παρεκτρέπονται; Από την πείρα μας και από όσα βλέπουμε γύρω μας καθημερινά, φαίνεται ότι αρκετοί γάμοι αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα και κλονίζονται. Μέσα στην οικογένεια, στα ανδρόγυνα, χρειάζεται να καθίσει κανείς και να σκεφτεί ότι για τα προβλήματα που έχει με τον ή την σύζυγό του τι πρέπει να κάνει ο ίδιος, αν είναι και αν συμπεριφέρεται όπως πρέπει (και το πρέπει είναι αυτό που αναπαύει τον άλλο άνθρωπο και όχι αυτό που νομίζεις εσύ σωστό). Όταν ο άνθρωπος έχει διάθεση να αρχίζει από τον εαυτό του να διορθώνει τα πράγματα, τότε βοηθάει κι ο Θεός και τακτοποιούνται σιγά – σιγά οι υποθέσεις κι αποκτά ο άνθρωπος μιαν επιείκεια μέσα του, δεν γίνεται αυστηρός κριτής του άλλου, κάνει υπομονή, ανέχεται τον άλλο σκεπτόμενος ότι ο Θεός ανέχεται όλους εμάς, σκέφτεται διαφορετικά δηλαδή, αρχίζοντας από τον εαυτό του και τότε φεύγουν όλες αυτές οι αφορμές που οδηγούν στους καβγάδες. 

Όταν σε ένα σπίτι η οικογένεια έχει να αντιμετωπίσει δύσκολες καταστάσεις, χρειάζεται μεγάλη αγάπη και ταπείνωση, για να βαστάξει το ένα μέλος της συζυγίας το άλλο το οποίο προκαλεί το πρόβλημα, να το αγκαλιάσει. Αν για παράδειγμα δεν ήταν ο σύζυγος ή η σύζυγος που προκαλούσε καβγάδες και έκανε σκηνές μέσα το σπίτι, αλλά ένα εκ των παιδιών, τι θα έκαναν οι γονείς, θα το έδιωχναν από το σπίτι και δεν θα ήθελαν να το ξαναδούν; Αφού λοιπόν το παιδί το ανεχόμαστε, γιατί δεν μπορούμε να ανεχθούμε τον ή τη σύζυγο; Αν δούμε τα πράγματα με ένα λογισμό καλό, βοηθούμε τον εαυτό μας να αποκτήσει μεγαλύτερη υπομονή μέχρι το σημείο που μπορεί φυσικά, αποφεύγοντας έτσι να προτιμούμε την εύκολη λύση που είναι ο χωρισμός και το διαζύγιο. Το δύσκολο είναι να κρατήσεις τον άλλο, να τον ανεχθείς και να τον βοηθήσεις. Η πραγματική αγάπη η οποία «ου ζητεί τα εαυτοίς» και η οποία θυσιάζεται υπέρ του άλλου ανθρώπου δεν λειτουργεί με αυτό τον τρόπο. Εφόσον ο γάμος είναι το μυστήριο της αγάπης των δύο αυτών ανθρώπων, σημαίνει αγάπη η οποία είναι θυσία. Γι’ αυτή την αγάπη η οποία βαστάζει τον άλλο άνθρωπο μιλάει η Εκκλησία. 

Βέβαια, υπάρχουν και μερικές πολύ άσχημες περιπτώσεις, καταστάσεις που δυστυχώς τις ζούμε, τις ακούμε, τις βλέπουμε πολλές φορές μπροστά μας. Περιπτώσεις άσχημης βίας και ασέλγειας εναντίον των παιδιών. Είναι μια τραγωδία. Τι γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις; Εάν κινδυνεύουν τα παιδιά από έναν τέτοιο «πατέρα» ή μια τέτοια «μητέρα», οπωσδήποτε αυτός ο άνθρωπος πρέπει να φύγει από το σπίτι, να απομακρυνθεί, διότι αποτελεί κίνδυνο για τα παιδιά, δεν υπάρχει άλλη λύση. Νομίζω ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι άρρωστοι, δεν μπορεί να είναι φυσιολογικοί. Όπως και να έχουν τα πράγματα, δεν μπορούν να συνυπάρξουν τα παιδιά με έναν τέτοιο γονιό, δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση. Πρέπει να διακοπεί η οποιαδήποτε δυνατότητα συνέχισης αυτής της τραγωδίας. Όμως πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί και σίγουροι όταν λέμε αυτά τα πράγματα, μήπως γίνει καμιά παρεξήγηση και στο τέλος δεν είναι τα πράγματα έτσι όπως τα νομίζουμε, γιατί δυστυχώς υπάρχουν πολλά φαινόμενα που κυκλοφορούν μέσα στον κόσμο και είμαστε μάρτυρες και των δύο φαινομένων. Δηλαδή, υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι έχουν μέσα τους τέτοια δυστυχία, τέτοια διαστροφή, οι οποίοι κάνουν πράγματα άρρωστα κι εγκληματικά. Αλλά υπάρχουν κι άνθρωποι άρρωστοι που νομίζουν ότι ο σύζυγος ή η σύζυγός τους κάνει αυτά τα πράγματα. Μας έχει τύχει αρκετές φορές να έρχονται για παράδειγμα μητέρες, γιαγιάδες ή θείες και να μας λένε ότι «ο σύζυγός μου ή ο αδερφός μου κ.λ.π. κάνει αυτά τα πράγματα» και στην πραγματικότητα να μην συμβαίνει αυτό, αλλά να είναι αποτέλεσμα μιας οξυμένης και αρρωστημένης φαντασίας της μητέρας, η οποία πιστεύει ότι ενοχλούν το παιδί της. Εάν ο άνθρωπος που ακούει αυτό, είτε είναι πνευματικός είτε ιατρός, αστυνομικός ή οποιοσδήποτε άλλος και δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί τι πραγματικά συμβαίνει ή δεν έχει πείρα, μπορεί να πιστέψει τη μητέρα αυτή η οποία επιστρατεύει επιχειρήματα, γεγονότα που περιγράφει με πάσα λεπτομέρεια και όμως είναι φαντασίες που τις βιώνει τόσο έντονα, που τις πιστεύει σαν πραγματικότητα. Αυτό συμβαίνει σε αρκετά μεγάλο ποσοστό. Πρέπει να είμαστε πάρα πολύ προσεκτικοί πριν καταλήξουμε ότι πράγματι συμβαίνει αυτό το πράγμα.

Πηγή:isagiastriados