ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ!

Κάποιος κύριος, πνευματικοπαίδι μου, μεγάλος κάπως στην ηλικία, οδηγούσε ένα πρωινό το αυτοκίνητο του και σε κάποιο σημείο του δρόμου είδε ένα προσκυνητάρι. Επειδή λόγω της ηλικίας του οδηγούσε σχετικά αργά, πρόλαβε να δει μέσα στο προσκυνητάρι την εικόνα της Παναγίας. Τότε σκύβοντας ελαφρώς και απευθυνόμενος προς την εικόνα της Παναγίας είπε:

-Καλημέρα, Παναγία μου!

Και αμέσως ή Παναγία βρέθηκε μπροστά του, ολόσωμη, ολοζώντανη, ολόλαμπρη και του απάντησε με γλυκύτητα: – Καλημέρα, παιδί μου!

Όταν συνήλθε, βρισκόταν έξω από το αυτοκίνητο του, στη μέση του δρόμου, γονατιστός και γεμάτος δάκρυα.

Από τότε κάθε φορά πού βλέπει εικόνα της Παναγίας κατανύσσεται και τα μάτια του γεμίζουν δάκρυα.

ΒΙΒΛΙΟΓ. ΓΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ.

ΠΑΤΗΡ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

A recent appearance of the Theotokos on Mount Athos!!

The wondrous icon of Panagia Pantanassa, from the Katholikon of the Monastery of Vatopedi, Mount Athos (source)

  

Mr. K.P. had gone to the Holy Mountain, and was shown hospitality by the fathers of the Holy and Great Monastery of Vatopedi. On October 26th 2014, he asked the fathers there if he could go to confession. The fathers told him that the next day, which was Monday morning, he could go.

On October 27th, 2014, at 4AM, the Orthros service began, and he went down to the Church, and having venerated the icons, went and sat down. The church had many people in it, and at the stall where he went, he sat next to one man, but the other side was empty.

He waited patiently, but the time was passing, and the monk had not appeared who would have led him to the confessor. Around 4:20AM, he turns around, and sees next to him, in the formerly empty stall, a nun! The nun approached him and said: "Wait, everything will go well, you will confess. Don't worry, just wait a little."

He thought that most likely, the large monasteries had some nun there to help in the church. A short time passed, and the inpatient man thought that he would leave to find someone to take him to confession. It was around 4:45AM when he planned to leave. He took a step, and again he saw the nun approach him, grab him by the shoulder, and lightly turn him back towards his stall. And she told him: "I told you to be patient and wait...Now the Six Psalms are finishing, and the monk will come to take you to the confessor for you to confess."

In reality, after two minutes, the monk came to lead him to the confessor. K.P. did not say anything to that monk because he was suspicious. In reality, when he reached the confessor, having spoken a bit, K.P. told him:
"It's good that you had that nun there to strengthen me to be patient and wait..."

"What nun are you talking about, blessed one? There are no nuns here. This is the Holy Mountain, women and nuns aren't allowed!"

"But, I spoke with her twice!"

The spiritual father replied: "You spoke with our Panagia, but you didn't realize it, my child!"

Then the confessor asked him to describe her. K.P. said: "She was tall, around 30-35 years of age, and very beautiful!"
  
(amateur translation of text from source)
  

Most-holy Theotokos, save us!

Source- http://full-of-grace-and-truth.blogspot.ca/2014/11/a-recent-appearance-of-theotokos-on.html

“Ἀνεξήγητο”

Μερικοί άνθρωποι διαθέτουν  τόσο μεγάλη πίστη, τόσο μεγάλη αγάπη και εμπιστοσύνη στον Θεό, ώστε η ζωή τους αποτελείται από μία σειρά θαυμαστών γεγονότων. Αν εμείς οι άνθρωποι συγκινούμαστε όταν κάποιος μας δείχνει εμπιστοσύνη και φροντίζουμε να ανταποκριθούμε, πόσο μάλλον ο Άγιος Θεός!
Μία τέτοια ψυχούλα επισκέφθηκε το Μοναστήρι φέτος το καλοκαίρι. ‘Ήταν μητέρα δύο παιδιών ενηλίκων. Παρ’ ότι δε η γυναίκα αυτή ήταν στη μέση ηλικία, είχε στο πρόσωπό της τη δροσιά της νεότητος. Το δε χαμόγελό της συχνά έδειχνε την καλωσύνη της ψυχής της. Όταν διηγήθηκε πόσες σοβαρές ασθένειες είχε περάσει και ξεπεράσει με την προσευχή και την πίστη της, έμενε κατάπληκτος όποιος την άκουγε. Μεταξύ των άλλων είπε:
“Όταν ξεκινούσα για κάποια σοβαρή εξέτασι ή εγχείρησι (είχε εγχειρισθεί για καρκίνο των σπλάγχνων) έπαιρνα μαζί μου μια εικονίτσα του Χριστού που έχω και Του έλεγα: “Έλα, Χριστέ μου, πάμε μαζί στο νοσοκομείο. Άνθρωπο δεν έχω να έρθει μαζί μου!” ( Ο σύζυγός μου δούλευε και ζούσαμε όλοι από ένα μεροκάματο. ) Και όλα πήγαιναν καλά. Τη βοήθειά Του την ένιωθα και την έβλεπα συνεχώς.

“ Περαστικά! ”(Θαύμα της Παναγίας)

Είναι γεγονός πως κατά τη διάρκεια της εγχειρήσεως, όταν ο ασθενής βρίσκεται σε κατάσταση ναρκώσεως, όχι μόνον δεν αισθάνεται, αλλά δεν βλέπει ούτε όνειρα. Γι’ αυτό τη  νάρκωση την ονομάζουν ύπνο χωρίς όνειρα. Αυτά όλα όμως αφορούν το σώμα. Η ψυχή είναι ελεύθερη κι έχει τη δική της ζωή. Κι όταν θέλει ο Θεός , ανεξαρτητοποιείται κατά κάποιον τρόπο από το σώμα. Αποδείξεις υπάρχουν πολλές . Μία από αυτές είναι και το γεγονός που διηγήθηκε ένας σεβαστός στην ηλικία προσκυνητής της Υπεραγίας Θεοτόκου, όταν ήρθε στην Ι. Μονή την άνοιξη του 2006. Είπε τα εξής:
“Το πρόβλημα της υγείας μου ως προς το κυκλοφορικό ήταν τόσο σοβαρό, ώστε οι γιατροί απεφάσισαν να με εγχειρήσουν για να με σώσουν. Γνωρίζοντας τη σοβαρότητα της εγχειρήσεως, προσευχήθηκα θερμά στον Θεό και ζήτησα  τη βοήθεια της Παναγίας, την Οποία ευλαβούμαι πολύ και Την έχω προστάτιδα.
Κατά την διάρκεια της εγχειρήσεως, ενώ ήμουν εντελώς ναρκωμένος, “είδα” την Δέσποινα του κόσμου ιεροπρεπή και γλυκύτατη, να σκύβει από πάνω μου και χαμογελώντας να μου λέει:
-      Περαστικά!
Από τη χαρά μου και την αγάπη που Της έχω, φώναξα:
-      Παναγία μου!!!
Το φώναξε και η ψυχή μου αλλά, όπως μου είπαν οι γιατροί, το φώναξε και το στόμα μου! Όταν με άκουσαν που φώναξα, νόμισαν ότι ξυπνούσα από τη νάρκωση και ταράχθηκαν, γιατί το πόδι μου ήταν ανοιχτό από πάνω μέχρι κάτω! Ανάμεσά τους ήταν και μια γιατρίνα . Όταν όμως είδαν πως συνέχισα να είμαι ήρεμος και ναρκωμένος , συνέχισαν την εγχείρηση, η οποία είχε εξαιρετική επιτυχία.
Όταν συνήλθα από την εγχείρηση, ήρθαν όσοι γιατροί είχαν λάβει μέρος και με ρωτούσαν λεπτομέρειες για το όραμα που είχα δει, το οποίο θυμόμουν καθαρά όταν ξύπνησα από τη νάρκωση! Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έδειχνε η γιατρίνα , η οποία προσπαθούσε με τη λογική να εξηγήσει το γεγονός. Τα θαυμαστά όμως του Θεού θαυμάζονται, δεν εξηγούνται. Γι’ αυτό σήμερα ήρθα εδώ στο Μοναστήρι Της, να Την προσκυνήσω και να Την ευχαριστήσω”.

 

Από το βιβλίο: «ΝΕΩΤΕΡΑ ΘΑΥΜΑΤΑ
ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΗ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑ
Κ΄ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ»
ΕΚΔΟΣΙΣ ΙΕΡΑΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΜΟΝΑΣΤΙΚΗΣ
ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑΣ

The snakes that venerate icons!!

 Icon of Panagia Fidousa (Virgin of the Snakes)

In a tiny Greek village in the south of Kefallonia, a miracle occurs every year after the feast of the Transfiguration (Aug 6). Around the bell-tower of the chapel at Markopoulo, small venomous snakes appear. These snakes crawl around the church, and upon the icons of the Mother of God in an act of apparent veneration. The snakes remain in the confines of the chapel, docile throughout, until the feast of the Dormition (Aug 15), when they disperse and become almost impossible to find on the island. This is a strange miracle, especially given the association of the serpent with Satan, so what is the significance?

Snakes on Dormition icon

The chapel at Markopoulo is built on the ruins of a convent. In the early 18th-century, the nuns there were attacked by pirates. After praying to the Mother of God for help, the church was filled with snakes; when the pirates entered the convent they were terrified by the sight and fled. Every year since then, snakes have appeared during the Dormition fast around the church, venerating the icons there, leaving after the feast itself. In recent years, the snakes have failed to appear twice: in 1940, the year Greece was brought into the Second World War, and 1953, the year of a devastating earthquake on Kefallonia. Because of this, it is believed to be a portent of coming disaster if the snakes do not appear, or appear in small numbers. The first, straight-forward, meaning of the snakes appearance in Kefallonia is simply to remind us of one of the many times the Mother of God has helped those who prayed to her.

And I will put enmity Between you and the woman (Gen 3:15)

Yet there is much symbolic history associated with snakes in Christianity, much of it relating to the serpent being a representation of the devil (Gen 3; Ps 91:13; Rev 12:9; 20:2) and evil in general (Num 21:4-9; Matt 3:7; 23:33). This symbolism is so deeply implanted in our historically Christian culture that it may seem as though the snake by its very nature is a wily, slippery, evil creature. Yet the holy fathers remind us that our current instinctive revulsion to vipers is something that came after the Fall:

The serpent tempting Eve

Do not regard the present serpent; do not regard how we flee it and feel revulsion towards it. It was not such in the beginning. The serpent was the friend of man and the closest of those who served him. and who made it an enemy? The sentence of God: “Cursed are you above all the cattle, and above all wild animals… I will put enmity between you and the woman” (Gen 3:14-15). It was this enmity that destroyed the friendship. I mean not a rational friendship, but one of which an irrational creature is capable. Similar to the way that now the dog manifests friendship… just so did the serpent serve man. As a creature who enjoyed great closeness to man, the serpent seemed to the devil to be a convenient tool (for deception)… Thus, the devil spoke through the serpent, deceiving Adam. -St John Chrysostom, On the Creation of the World; 6.2

Blessed Theodoret and St John Damscene set forth the same teaching, the latter summarizing:

The serpent was accustomed to man, and approached him more readily than it did other living creatures, and held intercourse with him in delightful motions. and hence it was through it that the devil, the prince of evil, made his most wicked suggestion to our first parents. -On the Orthodox Faith; 2.10

Th curse is lifted

The serpent – in all its varieties and species – were thus cursed because it was used as an instrument of Satan:

But perhaps some will say: If the counsel was given by the devil, using the serpent as an instrument, why is this animal subjected to such a punishment? This was also a work of God’s unutterable love for mankind. As a loving father, in punishing the murderer of his son, breaks also the knife and sword by which he performed the murder, and breaks them into small pieces – in similar fashion the All-good God, when this animal, like a kind of sword, served as an instrument of the devil’s malice, subjects it to a constant punishment, so that from this physical manifestation we might conclude the dishonour in which it finds itself. -St John Chrysostom, Homilies on Genesis; 17.6

“In my name…they shall take up serpents”

The world suffered from the condemnation given to Adam, Eve, and the serpent, as it still does today. However, with the advent of Jesus Christ in the world, His death, resurrection, and ascension, the curse is lifted, and the means of our restoration is available. And through our restoration to our pre-fallen state, the fallen state of the world is also reversed. This is why St Paul was unharmed by the snake that bit him (Acts 28:3-5), why Jesus said we would be able to pick up serpents with our hands (Mk 16:17-18), and why numerous other Saints have lived in peace with wild beasts. These examples show to us that with faith and through God, the harmony of Paradise is restored even in this life.

The miracle bestowed upon Kefallonia every year is just another example, and a particularly fitting one. As one Sunday hymn proclaims:

You are exceedingly blessed, O Virgin Mother of God, for Hades has been taken captive by him who was incarnate of you. Adam was recalled, the curse was abolished, Eve was delivered, death was put to death and we were given life. Therefore, praising you we cry aloud: Blessed are you Christ our God, who thus was well pleased, glory to you.

Jesus redeems mankind and the entire created world, so what is true of Adam and Eve is true also of the snake. And so this animal, through which the devil tempted Eve, comes to venerate icons of the “second Eve”, Mary: the woman who brought forth the seed, Christ, through Whom “the curse was abolished.”

Links: The Holy Snakes of the Virgin Mary in Kefallonia: Part 1 and Part 2 – A lot of detail about the miracle and the location, including videos.

The European Cat Snake – Wiki article about the specific species of snake that appears in Kefallonia.

Contemporary pictures of the miracle – written from a distinctly non-Orthodox perspective.

Ἡ ἐπιστροφή. Μιά ἀληθινή ἱστορία!

Μια αληθινή ιστορία…

Ανήμερα της γιορτής του Προφήτη Ηλία ένας νέος, ο Ηλίας, έμπαινε στην εκκλησία, κρατώντας μια μεγάλη λαμπάδα. Θα την άναβε εκεί στο μανουάλι ανάμεσα στην εικόνα της Παναγίας και του Προφήτη που βρισκόταν εκεί. Το είχε τάμα αφού η γιορτή της ημέρας είχε τριπλό νόημα για εκείνον. Είχε γενέθλια, την ονομαστική του εορτή και ένα θαύμα που του συνέβη όταν ήταν νεότερος…

Δεκαέξι χρονών, την ημέρα της γιορτής του, ξύπνησε καταστρώνοντας σχέδια για το που θα γιορτάσει το βράδυ, με τους φίλους του. Μαζί με αυτή την σκέψη του ήρθε άλλη μία.  Μόνο που αυτή ήταν βλάσφημη. Ήταν ένα αισχρό “δίστιχο” που του καρφώθηκε στο μυαλό και έκανε ρίμα με το όνομα της Παναγίας. Προχωρούσε η μέρα και τα βλάσφημα λόγια δεν σταματούσαν. Το είδε σαν παιχνίδι. Όσο το έλεγε φωναχτά, τόσο του άρεσε, και έτσι λέγοντας το ξανά και ξανά έφτασε απόγευμα.

Εκεί συνέβη κάτι που του άλλαξε τα πάντα και τον άλλαξε για πάντα.

Σκόνταψε… Σιγά το γεγονός. Εκατοντάδες φορές σκοντάφτουμε όλοι και πέφτουμε ειδικά όταν είμαστε παιδιά. Και όμως αυτή η πτώση είχε κάτι το διαφορετικό… Είχε παιδαγωγικό χαρακτήρα. Δεν έπεσε απλώς. Έπεσε χτυπώντας με το πηγούνι του και με τα δόντια του έκοψε την γλώσσα του, η οποία τώρα κρεμόταν από ένα μικρό πετσάκι που την συγκρατούσε ίσα-ίσα ακόμα μέσα στο στόμα του…

Παναγιά μου φώναξε… τί έκανα ο άθλιος… και έμεινε βουβός για έξι ολόκληρους μήνες. Τόσο απλά. Δεν μπορούσε να μιλήσει και βέβαια ούτε κατά διάνοια να σκεφτεί αυτό που μέχρι πριν από λίγο ξεστόμιζε.

Και όμως η γλώσσα του δεν χρειάστηκε ράμματα ούτε άλλη γιατρειά. Του την κόλλησε πίσω η Παναγία και ο ίδιος θεώρησε πλέον μεγάλη ευεργεσία την 6μηνη αυτή δίκαια υποχρεωτική αφωνία που του “επέβαλλε” η Θεοτόκος.

Έξι μήνες χωρίς φωνή, έξι μήνες χωρίς γλώσσα, αλλά μετά η γλώσσα ψέλλιζε μόνο το “Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς”.

Δεκαπενταύγουστο έφτασε στη Μεγαλόχαρη της Τήνου, με δάκρυα στα μάτια, γεμάτος ευγνωμοσύνη, όχι γιατί τον έκανε καλά, αλλά γιατί ήρθε στα συγκαλά του.

Με την πτώση εκτός από την γλώσσα του έσπασε και ένα μπροστινό δόντι. Δεν το έφτιαξε ποτέ, για να είναι εκεί, να του θυμίζει και να μαρτυρεί πως κάποτε ένα προσωπικό θαύμα βίωσε: Αυτό της επιστροφής. Το μεγαλύτερο θαύμα…

Έτσι συμβαίνει στους ανθρώπους που έχουν αγαθή προαίρεση, μέσα από μια αμαρτία, μια πτώση, επιτρέπει ο Θεός να σώζονται και να γίνονται παράδειγμα και στους άλλους, γιατί έκτοτε ο Ηλίας δεν έπαψε να διηγείται παντού και μέχρι σήμερα, την προσωπική του αυτή εμπειρία, νουθετώντας με ιδιαίτερη αγάπη, εκείνους που ακούει να βρίζουν την Θεοτόκο, την Μητέρα του Θεού και του κόσμου όλου.

Έτσι από βλάσφημος, έγινε αγγελιοφόρος. Από διώκτης έγινε Χριστιανός. Από αχάριστος έγινε ευγνώμων.

Και τώρα ο Ηλίας με ευλάβεια έφερνε την λαμπάδα του, για να την ανάψει εκεί στο μανουάλι, εκεί που το γλυκό βλέμμα της Παναγίας συναντά τον κάθε πληγωμένο από τα βέλη της αμαρτίας και τον αγκαλιάζει με τρόπο συγχωρητικό, μητρικό, στοργικό, μα πάνω από όλα Σωτήριο…

 Δόξα τω Θεώ, πάντων ένεκεν.

Ἡ Παναγία ἀπέτρεψε ἔκτρωση!

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΑΠΕΤΡΕΨΕ ΕΚΤΡΩΣΗ
Μία έκτρωση που δεν έγινε

            Τα πρώτα παιδιά που απέκτησε η Ευτυχία Αλεξάνδρου ήταν αγόρια, αλλά δεν επέζησαν. Κατόπιν έφερνε στη ζωή μόνο κορίτσια.
Το 1939 μετοίκησε οικογενειακώς στο Χαρτούμ του Σουδάν. Εκεί έμεινε πάλι έγκυος, αλλά στενοχωρημένη από τις προηγούμενες εμπειρίες της αποφάσισε να κάνει έκτρωση.
                        Το ίδιο βράδυ βλέπει στον ύπνο της ένα συγκλονιστικό όνειρο: Ήταν μεγάλη Παρασκευή, κι ετοιμαζόταν να μπει στον ορθόδοξο ναό της Ευαγγελίστριας του Χαρτούμ. Τη στιγμή εκείνη ο ιερέας, ντυμένος τ  άμφια του και κρατώντας το ιερό Ευαγγέλιο, της είπε:
           - Είσαι αμαρτωλή!
              Αμέσως η Ευτυχία γονάτισε συγκινημένη και ζήτησε συγνώμη. Τότε ο ιερέας την οδήγησε στο εσωτερικό του ναού, εκεί όπου ήταν ο επιτάφιος, και της είπε:
           - Εγώ δεν είμαι άξιος για να σε συγχωρήσω. Από  δω να ζητήσεις συγνώμη.
            Γυρίζει η γυναίκα και βλέπει κοντά στον επιτάφιο την εικόνα της Παναγίας να θρηνεί. Από τα θεία μάτια της έτρεχαν αληθινά δάκρυα. Κάποια στιγμή γυρίζει προς την Ευτυχία και της λέει:
             - Κοίταξε! Είχα ένα και το έχασα. Πρόσεξε μη χάσεις κι εσύ αυτό που κρατάς μέσα σου.
             Ύστερα ο ιερέας έβγαλε από πάνω του ένα μεγάλο σταυρό, τον πέρασε στον λαιμό της και της είπε:
             - Πρόσεξε μη χάσεις τον σταυρό που φοράς. Όταν ξύπνησε, έφερε με κάθε λεπτομέρεια στη μνήμη της το όνειρο. Πείστηκε μ  αὐτὸ πως έπρεπε με κάθε θυσία να κρατήσει το παιδί της.
            Σε πέντε μήνες γέννησε ένα αγοράκι. Με κατάπληξη είδε αποτυπωμένο στο στέρνο του το σημείο του τιμίου σταυρού. Έταξε τότε στην Παναγία να φέρει το μικρό και να το βαφτίσει στην Τήνο. Δυστυχώς μεσολάβησε ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος και αναγκάστηκε να το βαφτίσει στο Χαρτούμ. Δεν παρέλειψε όμως να το ονομάσει Ευάγγελο.
                        Μεγαλώνοντας το παιδί έμαθε από τη μητέρα του την ιστορία της γεννήσεώς του και ρίζωσε μέσα του η επιθυμία να προσκυνήσει τη Μεγαλόχαρη. Κάποια χρονιά, στο πανηγύρι της Παναγίας, ήρθε και ο μικρός Ευάγγελος στην Τήνο, προσκυνητής μαζί με τη μητέρα του. Ήθελε μάλιστα να παραμείνει όλη τη νύχτα στον ναό, γιατί επιθυμούσε και πίστευε πως θα έβλεπε την Παναγία.

Ο μεγάλος εσπερινός είχε προχωρήσει και ο δεσπότης κήρυττε κάτω από τον κεντρικό πολυέλαιο. Ξαφνικά βλέπει ο Ευάγγελος από τον γυναικωνίτη, όπου βρισκόταν, ένα δυνατό φως που έλαμπε σαν τον ήλιο κι έπαιρνε κάποτε μία κόκκινη απόχρωση. Συγχρόνως βλέπει να πλησιάζει μία ωραία νέα γυναίκα. Είχε παράστημα ηγεμονικό, φορούσε φωτοστέφανο, και με υψωμένο το δεξί της χέρι ευλογούσε τα πλήθη.

Πηγή- mkka.blogspot.gr

Δυο χρόνια δεν έκλαψε - Αληθινή ιστορία

 

Η Ελένη ζούσε στο Καρπενήσι και είχε παντρευτεί έναν πολύ σκληρό ανδρα, ο οποίος την χτυπούσε για το παραμικρό, όπως χτυπούν τα παιδιά την μπάλα στο γήπεδο. Τα βάσανα της ζωής την έκαναν να υπηρετεί στη Μονή της Παναγίας της Προυσιώτισσας κάθε Δεκαπενταύγουστο.

Διηγείτο η ίδια: Μία περίοδο δούλευα παραδουλεύτρα σε ένα γιατρό, που ήταν καλοπληρωτής αλλά και πολύ σκληρός σαν τον άνδρα μου. Μία μέρα πήρα τον κάδο των σκουπιδιών για να πάω να τα πετάξω και ξαφνικά άκουσα ενα κλαυθμύρισμα. Φθάνοντας στο σκουπιδότοπο άνοιξα το καπάκι και βλέπω ένα, μωρό μέσα στα αίματα. «Παναγιά μου τι να κάνω; Να γυρίσω στο γιατρό δε γίνεται γιατί αυτός το πέταξε, όμως αν το πάρω στο σπίτι ο άντρας μου θα με σφάξει σαν λαμπριάτικο αρνί».

Το πήρα, το φίλησα σκουπίζοντας τα αίματα και το έσφιξα στην αγκαλιά μου, γιατί ήταν ο χειμώνας πολύ παγερός. Όταν έφθασα στο σπίτι δεν ήταν κανείς. Είπα μέσα μου, «Ο Θεός είναι μαζί μου» και αφού το έπλυνα το τύλιξα σε μία παλιά μου πουκαμίσα και το σταύρωσα προσευχόμενη, «Παναγία μου Προυσιώτισσα, χαρίτωσε το να μην κλάψει». Και το θαύμα έγινε. Το μωρό για δυο χρόνια δεν έκλαψε! Το τάϊζα κρυφά και το κοίμιζα κάτω από το κρεβάτι μας. Όταν ερχόταν ο ανδρας μου η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά.

Πέρασε ο καιρός και το παιδί άρχισε να μπουσουλά. Οπότε ενα μεσημέρι εκεί που τρώγαμε ξετρύπωσε το μωρό και ήρθε κάτω από το τραπέζι. Μόλις το είδε ο άνδρας μου τα μάτια του γυάλισαν σαν του λιονταριού. «Τι είναι αυτό;», μου λέει. Τότε έκαμα τον σταυρό μου και του είπα το μυστικό. Συγκινήθηκε και το δέχθηκε σαν να ήταν δικό του. Το παιδί αυτό τώρα έχει παντρευτεί και εργάζεται στο Καρπενήσι. Από το παιδί αυτό έχω ένα ποτήρι νερό, ενώ από τα δικά μου τίποτα.

Πηγή: Αρχιμανδρίτου Γρηγορίου, Ηγουμένου Ι.Μ. Δοχειαρίου, Μορφές πού γνώρισα να ασκούνται στο σκάμμα της Εκκλησίας.

Περιοδικό «Παρά την Λίμνην», Μηνιαία έκδοση Εκκλησίας Αγίου Δημητρίου Παραλιμνίου, περίοδος γ΄, έτος κβ΄, αρ. 10, Παραλίμνι – Κύπρος, Οκτώβριος 2012. 

Γυναῖκα μου, ἔστειλες τήν Παναγία στό σπίτι μας!

Σωτήρης Κ. από Αγρίνιο, πατέρας τριών παιδιών. Ήλθε κρατώντας μια λαμπάδα σαν τον κορμό μικρού δένδρου! Ήταν πλημμυρισμένος χαρά κι ευγνωμοσύνη. Μαζί του είχε έλθει και η ευσεβής γυναίκα του.
Πριν μερικές εβδομάδες ,πιστοί από το Αγρίνιο με τον π. Θεόκλητο είχαν έρθει στην Βαρνάκοβα, για να προσκυνήσουν και να κάνουν και Θεία Λειτουργία. Μαζί τους είχε έλθει και η σύζυγος του κυρίου Σωτήρη, κατά προτροπή του ιδίου.
-      Ήμουν άρρωστος από πολύ καιρό και οι γιατροί δεν μπορούσαν να βρουν τί έχω. Έφθασα στο σημείο να μην έχω κουράγιο να οδηγήσω το αυτοκίνητο, να πάω να ψωνίσω για τα παιδιά μου, διηγήθηκε πολύ συγκινημένος την ημέρα που ήλθε και πρόσθεσε:
Εγώ έστειλα την γυναίκα μου στην Παναγιά, για να προσευχηθεί και να βοηθηθώ, γιατί κόντευα ν’ απελπιστώ. Καθώς λοιπόν ήμουν ξαπλωμένος με πόνους και στα κακά μου χάλια, κατά τις εννέα το πρωί, ένοιωσα ξαφνικά μια αλαφράδα και μαζί χαρά! Αμέσως κατάλαβα!  Η Παναγία έστειλε τη Χάρι Της. Έκανα τον Σταυρό μου και δοκίμασα να σηκωθώ. Το κατάφερα χωρίς πόνους. Ένοιωθα δύναμη και ευεξία. Ντύθηκα, πλύθηκα, χτενίστηκα και περίμενα τη γυναίκα μου γεμάτος συγκίνησι και χαρά.
Ήρθε κατά το μεσημέρι. Όταν με είδε σηκωμένο και υγιή, άρχισε να κλαίει από ευγνωμοσύνη προς τον Θεό.
Την άλλη μέρα πήγα στην αγορά του Αγρινίου και αγόρασα την πιο μεγάλη λαμπάδα. Με κοιτούσαν καλά καλά. Εμένα όμως δεν  με ένοιαζε τίποτε. Ήθελα να ανέβω, αν ήταν δυνατό, κάπου ψηλά και να φωνάξω τις ευχαριστίες μου στον Θεό και στην Παναγιά. Να τ’ ακούσουν όλοι οι άνθρωποι για να πιστέψουν!

 Από το βιβλίο: «ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ
(και η Παράκλησή Της)»
ΙΕΡΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ-ΚΟΙΝΟΒ. ΜΟΝΗ
ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑΣ
2005

Το ενδιαφέρον της Παναγίας μας για την σωτηρία μας

Ήταν Χριστούγεννα του 2006. Ο κυρ- Νικόλας δήλωσε ρητά στην σύζυγό του:
- Θα πάμε στην Παναγία – όπως θέλεις- ,αλλά θ' ανάψουμε ένα κερί και θα φύγουμε αμέσως!


(Ψυχρότητα; Αδιαφορία; Ο Θεός γνωρίζει. Η ψυχή του όμως ήταν καλή, και η Παναγία Μητέρα θέλησε να τον βοηθήσει. )
Μόλις λοιπόν βγήκε από την Εκκλησία, αφού άναψε το κερί και κατηφόριζε το καλντερίμι με την σύζυγο για να φύγει, άκουσε μία φωνή να τον φωνάζει :
- Νίκο!
Γύρισε και κοίταξε ξαφνιασμένος. Δεν υπήρχε γύρω κανείς! Προχώρησε πάλι λίγο κι άκουσε πάλι τα' όνομά του:
- Νίκο!

Μια φωνή απαλή αλλά καθαρή. Προβληματίστηκε και σταμάτησε για λίγο. Η γυναίκα του τον κοιτούσε παραξενεμένη. Τελικά ξαναπροχώρησε, αλλά τότε η φωνή ακούστηκε πιο έντονη, κάπως σαν με παράπονο!
- Νίκο, που πας;

Συγκλονίστηκε και δάκρυσε, έπιασε απ' το χέρι τη γυναίκα του και της είπε με κομένη από την συγκίνηση φωνή:

- Γυναίκα, πάμε πίσω στην Εκκλησία. Η Παναγία με φωνάζει! Τρεις φορές την άκουσα! Μου είπε: "Που πας Νίκο;" Έχει δίκιο! Που μπορεί να είναι καλύτερα από την Θεία Λειτουργία;

Και πρόσθεσε:
- Συγχώρεσέ με Παναγία μου! Περιφρόνησα την θυσία του Υιού Σου κ Εσένα. Σου γύρισα την πλάτη. Συγχώρεσέ με, έρχομαι, έρχομαι!

Από τότε έγινε τακτικός στον εκκλησιασμό του. Τα δε Χριστούγεννα σε ανάμνηση του γεγονότος εκκλησιάζεται στο μοναστήρι.

Το γεγονός το αφηγήθηκε το εν λόγω ζευγάρι , τα Χριστούγεννα του 2008.
Μας δίνει δε αφορμές ν' αναλογιστούμε και να θαυμάσουμε την σωτήρια φροντίδα της Θεομήτορος κυρίως για τη σωτηρία των ψυχών μας. Θεραπεύει σώματα και ψυχές σε όσους με πίστη ζητούν το έλεός της! Τα θαύματα Της πύκνωσαν , ίσως γιατί πύκνωσαν και οι ασθένειες. Αλλά «Ὅπου ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία, ὑπερεπερίσσευσεν ἡ Xάρις». Αρκεί να υπάρχει ειλικρινής μετάνοια και εκζήτηση του θείου ελέους. Τότε πάντοτε ενεργεί το έλεος του Θεού, αλλά με τα αλάνθαστα κριτήριά Του, προς το συμφέρον των ψυχών...


http://stomenkalosstomenmetafovoutheou.blogspot.gr/2013/07/blog-post_1973.html#.UdnX9NglHIc

"Θέλω να με φωνάζετε...." (Θαύμα της Παναγίας)

Έχουμε μια προσωπική μαρτυρία, της αείμνηστης γερόντισσας Μακρίνας, μοναχής, από την Πορταριά του Βόλου, που την διηγείτο τακτικά. Την άκουσα και γω, προσωπικά, παρουσία και άλλων χριστιανών.

Μια νεαρά σχετικώς κυρία, είχε υποστεί κάποιο εγκεφαλικό επεισόδιο με αποτέλεσμα να παραλύσει τελείως από τη μέση και κάτω, έμεινε παράλυτη από τη μέση και κάτω, και ελαφρά από τη δεξιά της πλευρά. Το μυαλό της, όμως, και η ομιλία της δεν πειράχτηκαν καθόλου… Από τη γερόντισσα Μακρίνα, αυτή η συγκεκριμένη κυρία είχε μάθει, πριν από τέσσερα – πέντε χρόνια, την ευχή και επικαλείτο συνεχώς, όχι μόνο το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, αλλά και της Υπεραγίας Θεοτόκου. Έτσι, κατάκοιτη και ακίνητη, όπως ήταν, με το ελεύθερο αριστερό της χέρι, έκαμε συνέχεια κομποσχοίνι στο όνομα της Παναγίας, λέγοντας και φωνάζοντας με πόνο και θέρμη «Υπεραγία Θεοτόκε, βοήθει μοι».

«Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον με».

«Παναγία μου, σώσε με, είμαι αμαρτωλή».

Ύστερα από αρκετές ημέρες συνεχών επικλήσεων, ω του θαύματος θα ανακράζαμε όλοι μαζί, παρουσιάστηκε ένα βράδυ την ώρα που ήτο ξυπνητή, και απευθυνόταν προς την Παναγία με το κομποσχοινάκι της, παρουσιάστηκε Εκείνη ολόλαμπρη μπροστά της. Φωτεινή σαν τον ήλιο. Και είχε τέτοια ομορφιά που θαμπώθηκε, όχι μόνον από την θεϊκή ακτινοβολία της, αλλά και από την απερίγραπτη ωραιότητά της. Το ανάστημά της ήτο μεγαλοπρεπέστατο, ουράνιο και ακατάληπτο. Ενώ πίσω της εφαίνοντο πολύ καθαρά ένα πλήθος από τάγματα αγγέλων και αρχαγγέλων. Ταυτόχρονα είχε την ορατή αίσθηση ότι με τη θεία της παρουσία η Παναγία σκέπαζε ολόκληρο τον κόσμο.

Και μέσα στο ιερό δέος της, τον θαυμασμό και την κατάπληξή της, άκουσε την ουράνια φωνή Της να την ρωτάει.

- Τι θέλεις να σου κάνω, Μαρία, παιδί μου; – Μαρία την λέγανε.

Και η άρρωστη αλλά η ευλαβής εκείνη χριστιανή, χωρίς δισταγμό, Της απάντησε:

Θέλω να γυρίζω από το ένα πλευρό στο άλλο, γιατί είμαι παράλυτη απ’ τη μέση και κάτω, και δεν μπορώ. Κουράστηκε η πλάτη μου απ’ την ακινησία. Ιδιαιτέρως, όμως, θέλω να σωθώ. Τη σωτηρία μου ποθώ, γι’ αυτό και Σε φωνάζω.

Και η Υπεραγία Θεοτόκος, η γλυκυτάτη Παναγία μας, που συμπονάει με τους πόνους μας και τα βάσανά μας, της απάντησε:

- Αυτά θα σου τα δώσω. Και, γι’ αυτό ήλθα, επειδή με φωνάζεις κάθε μέρα, απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ. Γιατί θέλω να με φωνάζετε! Να με φωνάζετε συνεχώς. Και γω ακούω και έρχομαι. Θέλω να με φωνάζεις, της είπε. Θέλω να με φωνάζετε όλοι σας, όλοι οι χριστιανοί, αυτό εννοούσε τώρα.

Πλημμύρισε, όχι μόνον το δωμάτιο από την υπέρλαμπρη φωτοχυσία της, και το ουράνιο άρωμά της, αλλά και ολόκληρο το σπίτι της. Όλα τα μέλη της οικογένειάς της, κατά την μαρτυρία της αείμνηστης γερόντισσας, έζησαν αυτό το ολοζώντανο θαύμα. Η δε ουράνια αυτή ευωδία παρέμεινε διάχυτη για μέρες μέσα στο σπίτι, και ιδιαίτερα στο δωμάτιο της άρρωστης. Το πρόσωπο της Μαρίας έλαμπε από την πολλή χάρη που έλαβε. Και όχι μόνον άρχιζε να κινεί το σώμα της, και να γυρίζει πλευρό με ευκολία, αλλά σε λίγες μέρες έγινε τελείως καλά και σηκώθηκε υγιεστάτη.

Εγώ όμως δεν θα μείνω στο καταπληκτικό αυτό θαύμα της θείας παρουσίας της Υπεραγίας Θεοτόκου, ούτε στο θαύμα της θεραπείας της άρρωστης. Αλλά θα παραμείνω σ’ αυτά που είπε η Παναγία μας, η Μητέρα όλων μας. Τι είπε; «Θέλω να με φωνάζετε». «Θέλω να με επικαλείσθε. Και ’γω ακούω και έρχομαι. Θέλω να με φωνάζετε. » 

«Υπεραγία Θεοτόκε βοήθησέ με»,

«Υπεραγία Θεοτόκε σώσε με»,

«Υπεραγία Θεοτόκε σώσε το παιδί μου», και ό,τι άλλο νομίζετε ότι μπορείτε να φωνάξτε απ’ το βάθος της καρδιάς σας, αυτό που μας πονάει συνήθως περισσότερο.

Miracle Healing by The Theotokos through her Holy Icon "The Panagia Cassiope"

The Panagia Cassiope

“An Account Of The Ineffable Miracle Wrought By The Holy And August Icon Of Our All-holy Lady The Panagia of Cassiope For The Unjustly-blinded Stephen Who Wondrously Received Eyes Again.

Which the Holy Church commemorates on May 8.

A certain woman seeth her son with eyes today,

Yet she beheld him not with those eyes wherewith he saw before.

On the eighth of May God’s Mother gave eyes to the blind man.

When Simon Leone Balbi was governor of Corfu, in the year of our salvation 1530, a youth named Stephen was returning from the city to his village, having accomplished his purpose. On the way, he encountered other wayfarers with whom he walked together. At some distance from the city they encountered certain youths who were returning from the mill bringing with them flour. Whereupon Stephen’s fellow travellers, because they were vile men and of evil counsel, said “What hinders us from taking this flour and dividing it among ourselves. No one will see us.”

But Stephen, being a just man, as soon as he heard these things, endeavored to hinder them as much as he could with many admonishments, saying that this which they were plotting to do was a beastly thing, and that if they did it they would not escape just punishment as thieves and evil-doers. But they, like asps, stopping up their ears (Ps. 57:4), would not listen, rather they even attempted to convince Stephen to become an accomplice to the robbery. He, on his part, would in no wise consent to this. Whereupon, having first beaten the youths, they seized the flour and proceeded to their homes rejoicing. The youths, on their part, when they returned home empty-handed and weeping, related to their relatives what had happened. And they, searching diligently, ascertained who the thieves were and reported the deed to the ruler.

Stephen was also accused together with the thieves, since the victims had seen him in their company, yet they did not know that he had tried to hinder them and that he had not aided them in any way. Those that were guilty of the theft, knowing their guilt, hid in order not to be apprehended and be punished as was meet. But Stephen, since he was innocent, went to the city without any fear. Hence, when he approached, he was recognized and arrested by the soldiers of the ruler and cast into prison. Afterwards, he was led bound before the governor for interrogation. On being questioned, he told the whole truth, that is, that he was walking together with the thieves, but that he took no part in the robbery and that he was unjustly accused. But in vain did he strive to convince the ruler. The words of the just Stephen appeared to the judge as false, for the judge thought him to be a thief and like the others.

Judged guilty unjustly, therefore, by the governor, the innocent Stephen was called upon to choose which punishment he preferred, the privation of his eyes or the cutting off of his hands. And because the punishment of the privation of his eyes seemed lighter to Stephen, he chose this. Whereupon, leading him weeping and mourning to the customary place of punishment, they gouged out his eyes in the presence of many people. After he was blinded, his mother, weeping and lamenting, brought him to the church of St. Lazarus in order to seek alms.

But most of the people in that place mocked and reproached him as one who had justly suffered punishment, that as a thief he forcefully took what did not belong to him. On the other hand, since they who took compassion on him were few indeed, he thought — according to divine providence, of course — to go with his mother to the church of the Theotokos which was in the village of Cassiope, by the sea, and which was at a distance of eighteen miles from the city of Corfu. In this church there is found the wonderworking icon of the Theotokos, and having an adequate quay outside the church, the boats would all moor there out of reverence for the all-holy Theotokos. It is at this place that Stephen thought to go and ask for alms from those who came to reverence the holy icon of the Theotokos. His mother also agreed to this.

They went, therefore, to the church of the Mother of God, and after worshipping as was proper, with laments and sighs they recounted to the monk that was there the unjust misfortune which they had suffered and the reason why they betook themselves there. They also asked for a small cell in which to stay. He replied that until the brother who had the keys for the cells returned (for he was absent), they could stay in the church. Stephen’s mother, exhausted as she was from the journey, reclined and fell asleep immediately.

But Stephen, unable to sleep because of his pains, fell asleep only a little and very lightly at that. During the night — O thy marvels, most holy Theotokos! — he felt hands touching him and pressing against his eyes so much that he awoke crying out loudly and wondering who it was that had touched him so firmly. Beholding a certain Lady resplendent and full of light, who disappeared in a few moments, he thought to himself that it was a dream and not real. But on turning, he saw the icon lamps lit and he marvelled greatly, and was perplexed concerning how and what it was that had taken place. Awakening his mother, he said to her, “Who lit the lamps?” She on her part, thinking that her son was seeing a delusion in his sleep, began to weep and told him to be quiet and go to sleep. “Woe is me,” she said, “not only hath he lost his eyes, but now he hath lost his mind also from the shock and pain, and, though being without eyes, he saith that he seeth.”

But Stephen would not listen, and insisted that he actually saw the lamps, and even the holy icon of the Mother of God, and that what he was saying was not of his fancy. Then he related to her what had happened to him a little earlier, and that he had called out to her, but that she did not hear him because she had been sound asleep. His mother, therefore, perceived that this must be a divine manifestation. Whereupon, she arose immediately, and gazing carefully at the face of Stephen, she observed that truly he had eyes, and that whereas formerly he had had dark eyes, he now had blue eyes. Wherefore, from the great joy and awesome fear which overcame her she began to shout loudly and to weep, glorifying God and calling continually upon the name of the most-glorious Mother of God. Both she and her son began to clap their hands and to magnify the all-holy Theotokos.

Hearing the shouts and the clamor, and because it was before the appointed time of arising for the services, the monk who took care of the church became angry and began to reproach them as unruly and evil people, adding that they had been justly punished as such. But Stephen and his mother only continued shouting and relating the marvels of God. The monk, astonished and disbelieving because of the greatness of the miracle, came down into the church. He then beheld him who but a little before had been blind, now having eyes and seeing. Wherefore he departed immediately for the city. Finding the governor Balbi in the court house, he cried out against him, and accused him of being lawless. But those present attempted to expel the monk, saying to him, “It is not lawful to dare with such audacity to confront those which are in authority, and to be haughty and high-minded in such a manner.” He, on his part, shouted even more so, saying, “If Stephen had not been unjustly blinded by him, God would not have given him other eyes through the intercession of the Theotokos!” On hearing this, the governor sent certain notables, who, on their return, reported that the words of the monk were true. Then Balbi, accompanied by notables, went himself to the shrine, by means of the governor’s caravel, and all beheld with their own eyes this great miracle and, as was meet, they marvelled greatly.

But the governor Balbi still entertained a doubt, thinking that it was not Stephen himself whom he saw, or that he had not truly been blinded, even as the Jews also had similar doubts concerning the blind man to whom our Lord Jesus Christ gave eyes. The greatness of the miracle did not permit the governor and certain others to accept it immediately. On returning to the city, therefore, Balbi called the executioner and said to him, “Did you take out Stephen’s eyes even as I had ordered?” The executioner verified then that indeed he had blinded him, and that the eyes which had been gouged out were still in the bucket, since it had been only the day before that he had done it. He went, therefore, and brought the eyes. When the governor saw them, he believed that the miracle was genuine, especially since he saw that the eyes were of a hue different from those which Stephen had received anew. It should also be noted that on Stephen’s face there were still evident the wounds of the iron implement by which his eyes had been gouged out.

This, of course, happened by divine providence, so that the miracle might be proclaimed and be believed in as indisputable, that is, by the scars and the different color of the eyes. For if the eyes had been of the same hue, many might have said that they were the same eyes and that they had not been taken out. In this manner, therefore, the miracle was reported throughout all of Corfu and was believed by all. Then Balbi called Stephen and asked his forgiveness for the injustice which he had inflicted upon him out of ignorance. Rewarding him with goodly gifts and attending to him with much kindness, he sent him immediately to his home. Afterwards, the governor was very diligent to renovate the courtyard of the church and to embellish the shrine of the Mother of God at Cassiope.

Many who at that time had doubts about the Orthodox Faith of our Lord Jesus Christ were made steadfast through this extraordinary and ineffable miracle. Beholding what had taken place and had been demonstrated in their own time, they came to believe in those things which are mentioned in the Divine Scriptures and which are usually believed in by hearing alone. As for those who remained in unbelief and would not honor this ineffable miracle, they were put to shame, for having eyes in order to see, even as the holy Prophet Ezekiel says, they saw not, and having ears to hear, they heard not.

Let us all run, therefore, with faith and piety to the luminous Virgin and Theotokos Mary, and let us beseech her as one who has audience, that she may illumine the eyes of our understanding, lest we walk in the darkness of, unbelief and sin, and that she may intercede with God, Who was born of her, to rescue us from every temptation of the evil one and deem us worthy of the celestial kingdom of our Lord Jesus Christ, to Whom is due all glory, thanksgiving, honor, and worship, with His Father Who is without beginning, and the All-holy and good and life giving Spirit, now and ever, and unto the ages of ages. Amen.” 

Most-holy Theotokos, save us!

Τα «γουρουνάκια» της Παναγίας..

Στο περιβόλι της Παναγίας μας, η παρουσία της Παναγίας μας είναι έντονη. Παντού φαίνεται να υπάρχει η παρουσία Της Ακόμα και ο προσκυνητής μπορεί να νοιώσει την ευλογία Της και ότι η ακούραστη μεσίτριά μας σκεπάζει με στοργή το αγιώνυμο Όρος της. Άλλωστε είναι η προστάτις του Μοναχισμού μας και η μητέρα όλων των Μοναχών.

Μια από τις αμέτρητες διηγήσεις για την παρουσία της Παναγίας μας στη ζωή των μοναχών είναι και η εξής που μας διηγήθηκαν και που για άλλη μια φορά αποδεικνύει το μέγεθος της αγάπης του Θεού που κανέναν δεν αποστρέφεται, αλλά θέλει «πάντας σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν».

Κάποτε λοιπόν, λέει η διήγηση, ζούσαν σ’ ένα μοναστήρι δυο υποτακτικοί, οι οποίοι είχαν κυριευθεί από το πάθος της «μέθης». Και ήταν καθημερινά μεθυσμένοι. Ο Γέροντας και οι υπόλοιποι αδελφοί προσπαθούσαν με αγάπη να τους νουθετήσουν και να τους συμβουλέψουν. Εκείνοι όμως δεν εθεραπεύοντο και παρέμεναν κυριευμένοι στο πάθος τους. Επειδή όμως αποτελούσαν σκάνδαλο με την αμετανοησία τους και με τη συνεχιζόμενη απαράδεκτη συμπεριφορά τους λόγω της «μέθης» τους, γι’ αυτό και η Αδελφότητα και η Ιερά Επιστασία απεφάσισε να τους εκδιώξει από τη Μονή, προς γνώση και συμμόρφωση. Ένα χειμωνιάτικο όμως βράδυ, που ο καιρός είχε αγριέψει πολύ και το χιόνι είχε σκεπάσει τα πάντα και συνέχιζε να πέφτει πυκνό, ο Ηγούμενος βλέπει στον ύπνο του την Παναγία να τον σκουντά και να του λέει: «Σήκω γρήγορα, γιατί τα γουρουνάκια μου κινδυνεύουν».

 Ο ηγούμενος νόμιζε ότι η ενέργεια ήταν εκ του πονηρού και δεν υπήκουσε. Οπότε η Θεοτόκος ξαναήλθε για δεύτερη φορά και του επανέλαβε τα ίδια λόγια: «Σήκω γρήγορα, γιατί τα γουρουνάκια μου κινδυνεύουν». Και όταν ο ηγούμενος και πάλι δεν υπήκουσε, ήλθε πιο αυστηρή αυτή τη φορά και σε τόνο που δεν σήκωνε πλέον ανυπακοή του λέει «Τρέξε τώρα, γιατί σου είπα ότι τα γουρουνάκια μου κινδυνεύουν». Οπότε αυτή τη φορά σηκώθηκε και μαζί με άλλους πατέρες βγήκε έξω από την μάνδρα της Μονής, ψάχνοντας τα γουρουνάκια της Παναγίας.

Σε μια στιγμή ακούνε στα δεξιά τους και από το βάθος ενός γκρεμού βογγητά και άρχισαν να κατεβαίνουν την απόκρημνη πλαγιά και φτάνουν κοντά σε δυο μοναχούς που ήταν χτυπημένοι από το πέσιμο και κυριολεκτικά θαμμένοι μέσα στο χιόνι. Τους σηκώνουν και, ω του θαύματος! Aναγνωρίζουν στα πρόσωπά τους τους δύο μοναχούς που μεθούσαν και ήθελαν ως εκ τούτου να εκδιώξουν από το Μοναστήρι. Με πολύ κόπο, τους σήκωσαν και τους πήγαν στο Μοναστήρι, αλλά όμως δεν τους έδιωξαν όπως είχαν αποφασίσει, διότι πως ήταν δυνατόν αυτούς που η Παναγία τους έσωσε τόσο θαυματουργικά και νοιάστηκε η ίδια για να σωθούν τα γουρουνάκια της, αυτοί να τους διώξουν; Γι’ αυτό αποφάσισαν, αφού έτσι το θέλει η Παναγία, να κρατήσουν «τα γουρουνάκια»στο μοναστήρι.

Αλλά, ω του θαύματος! Η θαυματουργική επέμβαση της Θεοτόκου σωφρόνισε τους δυο μοναχούς και από τότε που σώθηκαν με την θαυματουργική της επέμβαση δεν ξαναέπεσαν στο πάθος της «μέθης», αλλά έζησαν πλέον εν μετανοία.

Λέγεται δε, ότι ίσως, το Άγιο Όρος να ονομάζεται «περιβόλι της Παναγίας», διότι περιέχει όλων των ειδών τα «λουλούδια», αγίους και αμαρτωλούς. Κανέναν όμως μοναχό δεν απομακρύνουν, όσο αμαρτωλός κι αν είναι, ενθυμούμενοι πάντοτε το περιστατικό με τα «γουρουνάκια»…

Πηγή: περιοδικό Ο.Μ.xristianos

To καντήλι της Παναγίας και η χήρα με τα πέντε παιδιά

 

Ήταν παραμονή του Ευαγγελισμού, 24 Μαρτίου του 1942, και ήμασταν στη Δράμα, στην ιδιαιτέρα μου πατρίδα. Η ξένη κατοχή ήταν βουλγάρικη. Οι στερήσεις, οι αρρώστιες και η πείνα είχαν πάρει

τρομακτικές διαστάσεις και ο θάνατος θέριζε κάθε μέρα μικρούς και μεγάλους και ιδιαιτέρως τα παιδιά.
Μεταξύ των συγγενών μου είχα και μία μακρινή θεία, χήρα με πέντε παιδιά. Τον άνδρα της τον είχαν σκοτώσει οι κατακτητές πριν από έξι μήνες στις σφαγές της 29ης Σεπτεμβρίου τού1941.
Από τρόφιμα της είχαν απομείνει ένα δάκτυλο ελαιόλαδο και μία χούφτα καλαμποκάλευρο. Εκείνο, λοιπόν, το απόγευμα σκέφθηκε ότι αύριο, του Ευαγγελισμού, είχε έστω και κάτι λίγο για τροφή στα παιδιά: εκατό δράμια αλευράκι κι ένα δάκτυλο λαδάκι.

Ξαφνικά τα μάτια της έπεσαν πάνω στο σβησμένο καντήλι, που ήταν κρεμασμένο μπροστά στο εικονοστάσι. Και τότε μπήκε στο δίλημμα: Το λαδάκι στα νηστικά παιδιά της ή στο εικονοστάσι με την εικόνα του Ευαγγελισμού; Αποφασιστικά όμως έκαμε τον σταυρό της και είπε στην Παναγία: “Παναγία μου! Εγώ θα Σου ανάψω το καντήλι, γιατί η μέρα που ξημερώνει είναι πολύ μεγάλη για την πίστη μας, αλλά και Σύ όμως ανάλαβε να μου θρέψης τα παιδιά”. Πήρε το λιγοστό λαδάκι και μ’ αυτό άναψε το καντήλι της Παναγιάς. Το ιλαρό του φως φώτισε το φτωχικό σπίτι και η καρδιά της γέμισε από γαλήνη. Αυτό τους συνόδευσε στη βραδινή τους προσευχή και στον ύπνο τους όλο εκείνο το αξέχαστο βράδυ.

Την άλλη μέρα, μετά τη Θεία Λειτουργία, η θεία μου άνοιξε το ντουλάπι, για να πάρει το λιγοστό αλεύρι, και έμεινε άφωνη. Τί βλέπει; Το “λαδερό” γεμάτο λάδι μέχρι πάνω, και δύο σακούλες γεμάτες αλεύρι και μακαρόνια!…
Σταυροκοπήθηκε η γυναίκα πολλές φορές, δοξάζοντας και ευχαριστώντας τον Θεό και την Παναγία για το μεγάλο θαύμα, αλλά δεν είπε σε κανέναν τίποτα.
Για δύο χρόνια ούτε το λάδι άδειαζε από το μπουκάλι, ούτε και το αλεύρι “σώθηκε” ποτέ, παρά την καθημερινή τους χρήση για έξι στόματα, για ανταλλαγή με άλλα τρόφιμα και για κρυφή ελεημοσύνη. Αλλά και το καντήλι παρέμεινε από τότε μέρα-νύχτα αναμμένο, μαρτυρώντας με το άσβεστο φως του τη ζωντανή πίστη αυτής της ευλογημένης γυναίκας.

Πηγή: Από το βιβλίο «Εμπειρίες κατά την Θεία Λειτουργία» του Πρωτοπρεσβυτέρου Στεφάνου Αναγνωστόπουλου.

Olive Oil; A Miracle of the Theotokos..

 Taken from The book"Experiences during the Divine Liturgy
-Protopresbyter Stephanos K. Anagnostopoulos

 

Why do we use olive oil?

 So that we would be reminded of the night when Jesus prayed in the garden of olives.
The Lord prayed in the garden of Gethsemane where an oil grove was situated.

The following is a true story that is directly connected to the vigil lamp...

On the 24th of March 1942,the eve of the annunciation,we were in the Northern part of Greece, in my hometown called Drama.
It was then under Bulgarian occupation.Deprivation,disease and famine had reached dreadful proportions and death was decimating both young and old,especially children,on a daily basis.
Amongst my relatives was a distant aunt who was a widow with five children.Her husband had been killed by the conquerors six months previously during the 29th of September 1941 massacre.

As far as food was concerned,there remained a very small amount of olive oil and a handful of corn flour.Hence,that evening she thought that the following day,that of the Annunciation,she had at least very little food for the children, one hundred grams of flour and very little oil.Suddenly,her eyes fell on the snuffed out vigil lamp which hanged in front of the icon stand.
At that point she was faced with a dilemma:Should the oil be given to the hungry children or remain in the icon stand with the icon of the Annunciation?

Nevertheless,with a sense of determination she made the sign of the Cross and told the All-Holy Mother of God:My All-Holy Mother!
I shall light the vigil lamp because the day which is breaking is of great significance to our faith;however,You take care and feed my children" She took the very little amount of oil and lit the oil-candle of the All-Holy One. Its joyous light illuminated the shabby home and her heart was filled with serenity.

This sense of serenity accompanied them in their nightly prayer,their sleep and throughout that unforgettable night.
The next day,after the Divine Liturgy,my aunt opened the kitchen cupboard in order to get the meager flour and she remained speechless.
What does she see?
The" oilcan" filled with oil all the way to the top,as well as two bagfuls of flour and spaghetti!

The woman made the sign of the Cross many times,praising and thanking God and the Theotokos for this great miracle,but did not say a word to anyone.

For two years the oil never emptied from the bottle nor did the flour,although the six-member family used it on a daily basis in order to exchange it with other types of food and for charity which was done in secrecy. However,the vigil lamp since then remained lit day and night,revealing the blessed woman's strong faith with its everlasting light.