Περί λειτουργίας των πνευματικών νόμων. (Ιωσήφ Μοναχού)

«Μέγας ει, Κύριε, και θαυμαστά τα έργα σου και ουδείς λόγος εξαρκέσει προς ύμνον και δόξαν των θαυμάσιων Σου»!

Ο Γέροντας αγαπούσε να εργάζεται και δεν σταματούσε καθόλου στις ώρες πού επέτρεπε το πρόγραμμα.

Το εργόχειρο μας τότε ήταν σταυρουδάκια σκαλιστά, τα οποία σκάλιζε με μεγάλην ευχέρεια και ταχύτητα, αφού εμείς ετοιμάζαμε το ξύλο.

Έμενε μόνος του στο καλυβάκι πού του χτίσαμε μακρύτερα από μας, κι εμείς πηγαίναμε να τον βρούμε το μεσημέρι και μετά φεύγαμε ο καθένας μόνος του.

Το μέρος εκεί ήταν απόμερο και ήσυχο, αλλά ήταν πιο εκτεθειμένο στους καιρούς. Έτσι, το κρύο ήταν περισσότερο, ώσπου τον πείσαμε να του βάλουμε λίγη θέρμανσι με καμμιά σόμπα.

Πήρα, εγώ ο ευτελής, τα μέτρα και ετοίμασα τα υλικά, για να την φτιάξω με λαμαρίνα απ'; έξω και μέσα χτιστή με πηλό. Ετοιμάστηκα για την επομένη, όπως του έταξα αποβραδίς, και το πρωί μάζεψα τα εργαλεία μου και τα υλικά και πήγα κάπου εκεί κοντά να την φτιάξω και να την τοποθετήσω μετά. Έβαλα μετάνοια, όπως πάντα, και άρχισα με καλό καιρό, γιατί δούλευα έξω στο ύπαιθρο.

Μόλις μέτρησα και έκοψα τα εξαρτήματα και άρχισα να δουλεύω, χάλασε απότομα ο καιρός. Μετά, εύρισκα μια παράξενη δυσκολία σε ο,τιδήποτε και αν επιχειρούσα να κάμω. Φυσούσε ένας παράξενος αέρας, πού δεν είχε κατεύθυνσι προς κανένα σημείο, μόνο σήκωνε τα πάντα κατ'; επάνω μου και μου “φερνε στο πρόσωπο ο,τιδήποτε βρισκόταν στον τόπο: λαμαρίνες, σανίδες, παλιόχαρτα και άμμο.

Παραδόξως μου έφευγαν τα εργαλεία και κατρακυλούσαν μακριά χωρίς λόγο, διότι ο τόπος δεν ήταν παντελώς κατωφερής. Τα καρφιά στράβωναν χωρίς λόγο, με την παραμικρή πίεσι, έσπαζαν τα τρυπάνια, άλλαζαν τα σχέδια μου, πού τα είχα μετρημένα και κομμένα με ακρίβεια.

Στην αρχή δεν υπελόγισα τίποτε και βιαζόμουν να επαναφέρω τα πράγματα στην ταξί και να συνεχίσω. Σε λίγο όμως το πράγμα έγινε πολύ αισθητό, ότι κάτι συνέβαινε.

Σταμάτησα λίγο όμως, γιατί είχα κατασυντρίψει κυριολεκτικά και όλα μου τα δάχτυλα, και μια παράξενη ταραχή μέσα μου, μου προκαλούσε οργή, σύγχυσι, ανυπομονησία.

«Περίεργο πράγμα, λέω, κάτι συμβαίνει»! Εν τω μεταξύ και ο καιρός επεδεινώθη, πού με ανάγκασε να διακόψω, και πήγα στον Γέροντα. Αυτή η κατασκευή απαιτούσε δυο με τρεις, το πολύ, ώρες δουλειά και πέρασαν περισσότερο από έξι ώρες, χωρίς να έχω κάνει τίποτα.

Τότε θυμήθηκα κάτι πού μου είχε πη ο Γέροντας το πρωί, όταν ξεκίνησα, και δεν το έλαβα υπ” όψι.

«Άντε να δούμε, μου είχε πη, θα κάμης τίποτε σήμερα;». Εγώ δεν έδωσα σημασία στο νόημα αυτών των λέξεων, αλλά σκέφτηκα πώς το είπε για να με ταπείνωση ίσως, γιατί ήξερα αυτή τη δουλειά. Μάλιστα φιλοδοξούσα να τελειώσω και συντομώτερα καν επιτυχέστερα, για να τον αναπαύσω, και με την κρυφή χαρά πώς μας επέτρεψε να του βάλωμε θέρμανσι και αυτό θα το έκανα μόνος μου εγώ!

Πήγα, λοιπόν, του χτύπησα την πόρτα και μου άνοιξε. Μόλις με είδε ταραγμένο, άρχισε να γελάη.

«Γέροντα, λέω, τι συμβαίνει εδώ; και γιατί μου είπες το πρωί σαν πρόρρησι, αν τελειώσω';; Αφού ξέρεις πώς για μένα τούτο ήταν παιχνίδι». «Εσύ τι συμπέρανες πώς ήταν», μου είπε χαριεντιζόμενος.

«Πειρασμός, του είπα, σατανική ενέργεια». «Αυτό ήταν, μου απάντησε. Και άκουσε να μάθης το φαινόμενο σε σένα μυστήριο. Το βράδυ στην προσευχή μου, όταν τελείωσα και ήθελα να ησυχάσω, είδα τον σατανά και απειλούσε να μου κάμη εμπόδια και πειρασμό στην απόφασί μου, πού είχα προγραμματίσει.

Κι εγώ είπα στον Χριστό μας “Κύριέ μου, μη τον εμπόδισης, για να του δείξω πώς σε αγαπώ και θα υπομείνω το κρύο, όσο επιτρέψης Εσύ”. Και αυτός ήταν ο λόγος, παιδί μου, πού έγιναν όλα αυτά, για να μην έχω σύντομα θέρμανσι, καθώς σεις επιθυμούσατε να μου ετοιμάσετε».

Εγώ, ο μάρτυς αυτού του δράματος, όταν άκουσα αυτή την λεπτομέρεια και τα μυστήρια της κρυπτής προνοίας, με τα οποία λειτουργεί ο πνευματικός νόμος, έμεινα κατάπληκτος και εν σιωπή μονολογούσα· «Μέγας ει, Κύριε, και θαυμαστά τα έργα σου και ουδείς λόγος εξαρκέσει προς ύμνον και δόξαν των θαυμάσιων Σου»!

Το γεγονός αυτό με βοήθησε να καταλάβω τη δύναμι του λόγου των Γερόντων, πού κατά τον αββά Ποιμένα και τον αββά Δωρόθεο- κρύβουν μέσα τους δύναμι και ενέργεια της χάριτος, σαν δείγμα της προσωπικής των καταστάσεως και πείρας.

Γέροντας Ιωσήφ Υσηχαστής

The Life and Passion of the Holy Great-martyr Saint Barbara (Dec 4)

THE FOURTH DAY
OF THE MONTH OF DECEMBER
The Life and Passion of the
Holy Great-martyr Barbara
From The Great Collection of the Lives of the Saints, Volume 4: December,
compiled by St. Demetrius of Rostov

 

During the reign of the impious Roman Emperor Maximian, there lived in the East, near Heliopolis, a wealthy, renowned nobleman named Dioscorus, by ancestry and faith a Hellene. He had a daughter named Barbara, his only child, over whom he kept watch as the apple of his eye. The maiden was exceedingly beautiful, and no girl or woman in the country could compare with her. Thinking baseborn, common folk unworthy to behold his daughter’s fair countenance, Dioscorus built a lofty tower in which were lovely rooms. There Barbara remained, with well-bred governesses and maidservants. By that time her mother was already dead. While living in the tower, the maiden found consolation in looking out over the hills and valleys created by God, at the splendor of the heavens, and the majesty of the earth. One day, while gazing into the sky, she began to reflect on the brilliance of the sun, the moon in its course, and the luster of the stars. Suddenly she asked the governesses and servants living with her, "Who made these things?" Then, regarding the beauty of the earth, its green fields, gardens, and vineyards, the hills and streams, she asked again, "Whose hand created all this?"

"All things were made by the gods," the women replied.

"Which gods?" asked the maiden.

The servants answered, "The gold, silver, and wooden gods that your father keeps in his palace and worships. These are the gods that made everything you see."

Doubting the truth of this, Barbara said to herself, "The gods my father reveres were made by the hands of men: those of gold and silver by smiths, those of stone by sculptors, and the ones of wood by carvers. How can gods which have themselves been fashioned, that can neither walk nor move their hands, have created the luminous expanse of the sky and this beautiful earth?"

A MIRACLE OF THE ARCHANGEL MICHAEL WITH SUDAN AIR...

  

It was a beautiful spring morning in the far away country of Sudan. There was unusual activity at the international airport of the capital of Sudan.  In addition to the regular flights that were taking off there were an unusual number young people present filling the waiting rooms of the terminal.  An educational excursion had been planned for that particular day for the young students.  School songs and happy voices could be heard breaking the monotonous routine of the airport where planes were continuously landing and taking off.  Suddenly the public address system announced: “All those who are part of the educational tour and their guides should prepare to board the airplane.  The plane is scheduled to depart in five minutes.”  A river of young people rushed to the boarding area where their plane was waiting.   The plane was ready to board in three minutes.  The pilot, who was a young athletic type, not much older than the student passengers, was one of the best pilots of the airline.  He welcomed the young students aboard and promised them that they would have a wonderful flight.  Everything was now ready for takeoff.

          The captain checked the instruments one last time and then announced to the control tower that everything was ready for takeoff.  The control tower gave the pilot the latest meteorological forecast for the trip.  All indications showed that the weather was good for the planned trip and the tower wished the captain a good flight.  Within a short period of time the airplane was racing down the runway and lifting up into the morning sky like a huge bird on its way to its destination which was 500 miles away.  The plane had covered about 100 miles and everything appeared that they would have a great flight with blue skies in every direction.  The young passengers were enjoying the great views of the ground below.  The topography below them appeared like a huge live map with villages, rivers and verdant plains.  The airplane hostess continuously pointed out to the students what they were seeing below.

          The captain also took his turn on the intercom system giving a description of the airplane and its technology.  It was truly a wonderful trip.  The captain then radioed the tower giving his location and the weather conditions.  The tower responded that it did not foresee any change in the weather throughout the course of the flight.  The captain turned off the radio and then started to talk to the passengers on the intercom when he suddenly noticed in the distance a very black cloud.  He turned off the intercom and grabbed the control stick and directed the plane below the cloud so that the passengers could see the ground below them. The pilot had now taken the plane below the cloud when he saw before him another even blacker cloud with flashes of lightning and thunder.   They had flown directly into a tempest.

          Upon seeing this second cloud, the pilot gained altitude in order to avoid the cloud formation.  The altimeter indicated that he was at 8,000 feet and the storm was still intense.  He then climbed higher in the sky.  The altimeter showed that he was now at 10,000 feet, the maximum limit of the plane.  The passengers began to become uneasy.  The visibility was zero.  The hail was pelting the windows of the plane like bullets.  The thunderbolts and lighting lit up the sky like enemy artillery trying to shoot down the plane from the sky.  The stewardess calmly attempted to reassure the passengers that everything would be all right.

          The airplane was being bounced around like a toy in the fearful arms of the storm.  The plane was creaking and the altimeter was now at 12,000 feet.  The captain calmly began a descend.  He kept moving down to 8,000 feet, then to 6,000, then 5,000, 4,000, 3,000, and then 2,000 feet and the conditions were the same.  At this altitude the pilot was now afraid that he might hit a mountain top and so he began to climb again.  He ascended up to 8,000 feet and then attempted to contact the control tower with his wireless radio to report his situation, his location and to report the weather conditions.  Instead of receiving a weather report, he found that the wireless was dead.   He then immediately turned on the plane radio and that too was silent.  He felt a cold hand squeeze his heart.  He looked at a map and attempted to find his exact location but this was also useless.  In his attempt to avoid the terrible storm, he had lost all sense of direction.  He also could see that the co-pilot was in a state of total panic.  Seeing the panic in the eyes of his co-pilot, the captain again tried to communicate with the tower with his wireless radio.

          All of these efforts were in vain.  The violent weather had destroyed all forms of communication.  He again attempted to find his location on the map and again he came up empty.  In similar circumstances, the courage and calmness of the captain usually brings about good results.  The captain turned again to his co-pilot and found him motionless.  He asked him to be calm because the situation had become very critical and they must keep the passengers from panicking.  The passengers were very close to being panic stricken.   The stewardess, not knowing about the critical situation they were in, tried every possible way to calm the passengers.   Truly, the situation was very critical.  The captain, without having any sense of direction, no wireless, no radio, or where he was in this endless storm, was no longer able to pilot the plane properly.  He began to fly in circles, climbing and then descending attempting to maneuver out of the storm.  The plane was now flying blind.

          Time was passing and the plane was scheduled to land at its destination in two and a half hours.   The fuel supply was getting critically low. There was no help and no light at the end of the tunnel.  The passengers knowing how long the flight should have taken began to cry.   Even the stewardess lost control of her emotions and she could no longer offer any help to the passengers. 

          It was useless for the captain to convey a sense of calm to the passengers.  The co-pilot was now a basket case incapable of offering any help.  In the midst of this angst, the captain looked at the fuel gage and then began sweating.  They had about twenty minutes of fuel left.  At this point, even the captain was losing all hope.  He felt like crying but he controlled himself.  He was now sure that they were headed for a catastrophe.  He engaged the automatic pilot, laid his head on the controls and surrendered to the fate that was awaiting them. Suddenly the pilot was seeing something like a movie playing in his head.  His whole life was passing in review.   While watching this play out in his mind, he became startled and said to himself, why of course now I understand.  In the images of his thoughts, Greece appeared; the island of Mytilene to be exact.

          He was of Greek ancestry and his mother hailed from the village Sikamnia, Mytilene.  He remembered that as a small boy, he visited his mother’s village, Sikamnia in order to visit his grandmother and his relatives.  He even remembered that his pious mother would often speak to him about the miracle working icon of the Archangel Michael in Mandamadou.  He remembered that he had visited Mandamadou as a young boy in order to venerate the miracle working icon of the Archangel.  He also remembered that he felt a chill go through his body when he first saw the bas-relief of the Archangel Michael.  He was now hearing clearly the words of the elders who said to him about the icon:  “The Arab, my child, when you call upon him with faith he will always be with you, willing to help you.  We have witnessed many miracles first hand during the wars.” Remembering this pilgrimage from his youth, the captain regained hope and truly believed in the power of the Archangel Michael.  He lifted up his hands and shouted with a load voice: “My Archangel, my Arab, save us, save us, and I promise to light a candle in your honor as tall as I am and I will also offer you a gold image of our plane.  These I will place before your image. “

          As the captain was relating this story to a priest of the Church in Mandamadou, Greece, Nicholas Hatzoglou, the captain of the airplane stood up trembling, turned yellow, and made the sign of the Cross.  He was still living those unusual circumstances of his life and he continued to tell me the rest of the story with difficulty:  “At that moment, the very black clouds opened up below us and the blue sky reappeared.   It was like a curtain opening up for a theatrical performance. There below us was the airport of our destination, bathed in sunshine. I thankfully took control of the plane and in a short time we were landing at the airport. Upon landing, I looked at the fuel gage and noticed that we had only five minutes of fuel left. When the opportunity first became available to me, I took leave of my job and came here today, my dear Reverend Father, in order to thank my Saint and my savior. I offer him my thanksgiving and my reverence.  I also offer him the two items that I had promised him.”

          In his hands, which were trembling, he was holding a gold mock up of his plane.  He was fulfilling his fervent promise to the Archangel.  I looked at him with emotion.  I saw in his weeping eyes the satisfaction one feels in fulfilling a great obligation.  My tongue became heavy and I could not talk.  My eyes hurt as I was trying to hold back my tears. The only thing I could say was to whisper: “Wanting to show the fortunes of men are not dependent on themselves, but are always held in His Divine Hand, the Maker of all has given you to the kingdoms of the earth as a defender and keeper, that you may prepare all the tribes and peoples for the Kingdom of God that is eternal.  Therefore all of us knowing your great service for the salvation of mankind; cry to God in thanksgiving: Alleluia!” Kontakion—A hymn to Archangel Michael.

Translated from the Greek by:

+Fr. Constantine (Charles) J. Simones, Waterford, CT, USA, November 26, 2014 860-460-9089, cjsimones300@gmail.com

Mέ φωνή παρακλητική...

Όταν παιδί μου, απευθυνόμεθα στον Θεό, δεν παίρνουμε ύφος στρατιωτικού, που διατάσσει τα φανταράκια. Αλλά ύφος ταπεινού δούλου και φωνή ικετευτική και πολύ παρακλητική. Μόνο αυτή η φωνή φθάνει στον θρόνο του Θεού, ο οποίος ως φιλόστοργος Πατέρας που είναι, ικανοποιεί το αίτημά μας και «αντικαταπέμπει ημίν την θείαν χάριν και την δωρεάν του Αγίου Πνεύματος!».

Εάν π.χ. τολμήσεις να χτυπήσεις μία πόρτα με τρόπο αναιδή και απειλητικό, να είσαι βέβαιος, πως η πόρτα αυτή δε θα σου ανοίξει ποτέ! Αλλά και εάν σου ανοίξει, να μην περιμένεις να δεχθείς τη φιλοξενία του ιδιοκτήτη, αλλά το ξυλοφόρτωμα! Αντιθέτως, εάν χτυπήσεις την πόρτα ευγενικά και παρακλητικά, αυτή θα σου ανοίξει διάπλατα και ο οικοδεσπότης θα σου παράσχει κάθε είδους φιλοξενία!
Το ίδιο ακριβώς θα συμβεί και στην περίπτωση που θα ζητήσεις κάτι από κάποιον. Εάν το ζητήσεις με αναίδεια και απειλή, δε θα το λάβεις ποτέ! Ενώ εάν το ζητήσεις με ευγένεια και παρακλητικά, θα το λάβεις αμέσως……………
Βλέπεις λοιπόν, ότι δε φθάνει μόνο να χτυπάμε την πόρτα του Θεού, αλλά να ξέρουμε και τον τρόπο, πώς να την χτυπάμε, εάν θέλουμε κάποτε να μας ανοίξει.

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ « Πατήρ Πορφύριος: Ο Διορατικός, ο Προορατικός, ο Ιαματικός.» του ΑΝΑΡΓΥΡΟΥ ΚΑΛΙΑΤΣΟΥ

Ο Παναής ο αλειτούργητος και η καμπάνα - Αληθινή ιστορία

- Τά ’μαθες, παππού; Ἀπὸ ’δῶ κι ἐμπρὸς τὰ μαγαζιὰ θ’ ἀνοίγουν καὶ τὶς Κυριακές.
- Τί λές, παιδάκι μου, στύλωσε μὲ ἀπορία καὶ ἔκπληξη τὰ γεροντικά, θολωμένα ἀπ’ τὰ χρόνια μάτια του πάνω στὸν ἐγγονό του ὁ μπαρμπα-Δημητρός.

- Ναί, παππού, εἶναι ἀπόφαση τοῦ Ὑπουργοῦ.
- Ἄλλο καὶ τοῦτο. Καὶ γιατί, μαθές, αὐτό; Πῶς τοῦ ’ρθε νὰ βγάλει τέτοια ἀπόφαση;

- Εἶναι νόμος τοῦ κράτους, παππού. Κάποιες Κυριακὲς τὸ χρόνο τὰ καταστήματα μποροῦν νὰ παραμένουν ἀνοιχτά, νὰ πηγαίνει ὁ κόσμος νὰ ψωνίζει.
- Δηλαδή, θὲς νὰ πεῖς, θὰ χτυπᾶ ἡ καμπάνα τὸ πρωί, καὶ ὁ κόσμος θὰ βγαίνει γιὰ τὴν ἀγορά;

- Ἔ, κάπως ἔτσι...

Κούνησε τὸ κεφάλι του λυπημένος ὁ γέροντας. Χαμήλωσε κουρασμένο τὸ βλέμμα του, ἔμεινε γιὰ λίγο σκεφτικός, κι ἔπειτα, χωρὶς νὰ τὸ σηκώσει πάλι, μονολόγησε:

- Δὲν πᾶμε καλά. Τὸ λέω ἐγώ. Θὰ μᾶς χάσει ὁ Θεός!

Καὶ βύθισε πιότερο τὸ κεφάλι στὸ στέρνο του.

- Παππού, θυμᾶσαι - τὸν ἔβγαλε ἀπ’ τὸν μελαγχολικό του βυθισμὸ ὁ ἐγγονός - θυμᾶσαι ποὺ ἐρχόμασταν μέρες Πάσχα στὸ χωριό, ὅταν ἤμουν στὸ Δημοτικό, κι ἔτρεχα μὲ τὰ ἄλλα παιδιὰ ποιὸς θὰ χτυπήσει τὴν καμπάνα Μ. Παρασκευή, ὅλη τὴ μέρα πένθιμα, καὶ μετά, τὴν Ἀνάσταση...; Τί γινόταν τότε!... Ἔ, θυμᾶσαι;

- Ἄχ, καλό μου παιδί, ἐσὺ μόνο αὐτὸ θυμᾶσαι! Φυσικὸ εἶναι. Στὴν πόλη μεγάλωσες, δὲ νογᾶς τί θὰ πεῖ ὁ ἦχος τῆς καμπάνας. Γιὰ μᾶς στὸ χωριὸ τὰ χρόνια ἐκεῖνα ξέρεις τί ἦταν ἡ καμπάνα; Ὅλη ἡ ζωή μας μὲ τὴν καμπάνα κυλοῦσε. Θὲς χαρά, θὲς γάμος, θὲς πανηγύρι, θὲς θλίψη καὶ πένθος, κίνδυνος, φωτιά, μάζωξη τοῦ χωριοῦ στὴν πλατεία, ὅλα μὲ τὴν καμπάνα σημαίνουνταν. Μὲ τὴν καμπάνα τῆς ἐκκλησιᾶς. Καταλαβαίνεις τί θὰ πεῖ αὐτό; Ἡ ἐκκλησιὰ ἦταν ἡ μάνα μας, καὶ ἡ καμπάνα ἡ φωνή της. Ἔτσι τὴ νιώθαμε, γιόκα μου. Μιλοῦσε ὁ ἦχος της. Μὲ πιάνεις; Μιλοῦσε... Νά, τώρα δά, μοῦ ʼρθε στὴ σκέψη καὶ ὁ Παναής...

- Ποιὸς εἶπες, παππού;
- Ξέρεις τί θαῦμα ἔγινε μὲ δαῦτον τὸν ἄνθρωπο, παλληκάρι μου, μὲ τὴν καμπάνα; Σὰν τώρα θυμᾶμαι τὰ λόγια του, ποὺ μᾶς διηγιόταν στὴν πλατεία τοῦ χωριοῦ...
Ὁ Παναής, ποὺ λές, ἦταν φοβερὸς ἄνθρωπος. Ἀγρίμι σωστό. Ἀλειτούργητος καὶ ἀλιβάνιστος. Τσομπάνης πάνω στὸ βουνό, μὲ τὶς στάνες του καταγίνουνταν ὁλοχρονίς. Τὸ πόδι του εἶχε χρόνια ὁλόκληρα νὰ τὸ πατήσει στὴν ἐκκλησιά. «Δὲν πατάω ἐγὼ στὸ μαγαζὶ τοῦ παπᾶ», ἔλεγε. Δὲν ξέρω, κάτι, φαίνεται, παλιά, μιὰ παραξήγηση, κι οὔτε ἀπ’ ἔξω ἀπ’ τὴν ἐκκλησιὰ δὲν ἤθελε νὰ περάσει, ἕνα σταυρὸ νὰ κάνει ὁ βλογημένος! Ἀλειτούργητος χρόνια καὶ ἀκοινώνητος, παιδί μου. Εἶχε ἀγριέψει τὸ πρόσωπό του. Κι ἀπ’ τὴν κοινωνία μέσα ξεχωρίστηκε, σάν - τί νὰ πῶ; - σὰν ἀφορεσμένος ἐκεῖ πὰ στὸ βουνό, ἀλάργα, στὶς στάνες...

Αὐτόν, ποὺ λές, τὸν Παναή, μιὰ μέρα τὸν εἴδαμε στὴν ἐκκλησιά. Κοιταχτήκαμε ἀναμεταξύ μας. Τί ἔπαθε ὁ Παναής; Τὸ κεφάλι χαμηλά, ἀξύριστο, ἄλουστο τὸ πρόσωπό του, κι οὔτε ποὺ τὸ σήκωνε μιὰ στάλα. Κάθισε σ’ ὅλη τὴ Λειτουργία καὶ μετὰ ἔφυγε σὰν κυνηγημένος. Καὶ τὴν ἄλλη φορὰ πάλι, καὶ πάλι. Πρῶτος στὴν ἐκκλησιὰ ὁ Παναής. Ἡμέρεψε τὸ πρόσωπό του. Γιὰ καιρὸ ὅμως δὲ μιλοῦσε. Μιλιά, σοῦ λέω. Ἔπειτα ἀπὸ καιρὸ μᾶς βρῆκε στὴν πλατεία. Τὸν φωνάξαμε γιὰ καφὲ κι ἐκεῖ μᾶς τά ’πε ὅλα.

- Τί εἶπε, παππού;
- Σὰν τώρα θυμοῦμαι τὰ λόγια του: «Τί ’ναι αὐτὸ ποὺ μοῦ γίνηκε, ὠρὲ παιδιά; Δὲν μπορῶ νὰ τὸ γροικήσω. Μπορεῖτε σεῖς νὰ μοῦ τὸ ξηγήσετε; Ἤμαν, μαθές, πάνω κεῖ κι ἔβοσκα τὰ πρόβατα. Ἀπόβραδο, καὶ θὰ τά ’μπαζα σὲ λίγο στὴ στάνη. Ἔκατσα μιὰ στιγμὴ στὸ χορτάρι, ἔτσι φρέσκο πού ’ταν, Ἀπρίλης μήνας βλέπεις. Φύσαε στρωτὸ μαϊστράλι. Πεθαμένους ἀνάσταινε, τέτοια φυσηματιά. Ἔτσι μὲ ’σύχασε αὐτὸ τὸ ἀπόγι καὶ δὲν ἔλεα νὰ σηκωθῶ ἀπ’ ἐκεῖ. Καὶ τότε ἦταν... Ἦρθε στ’ αὐτιά μου ἡ καμπάνα. Ἡ καμπάνα τοῦ ἁϊ-Γιώργη, ἐδῶ, τῆς ἐκκλησιᾶς. Μπὰς καὶ πρώτη φορὰ τὴ γροικοῦσα; Κάθε μέρα δὲ χτύπαγε; Ἔ, σᾶς λέω, πρώτη φορὰ τὴ γροίκησα. Δηλαδή, πῶς νὰ σ’ τὸ πῶ, βάρεσε μέσα μου ὁ χτύπος, κατάλαβες; Τινάχτηκα πάνου. Γιὰ μένα βαράει ἡ καμπάνα, εἶπα. Γιὰ μένα! Τό ’νιωθα αὐτὸ τὸ πράμα, κατάλαβες; Κι ἀμέσως, σάν - τί νὰ πῶ; - σὰ λιβάνι νὰ μοῦ ’ρθε. Ἔπαθα, σοῦ λέω! Μ’ ἔπιασαν τὰ δάκρυα. Γιὰ μένα βαράει ἡ καμπάνα, ἔλεγα, γιὰ μένα! Νά, αὐτὸ ἔπαθα. Μπορεῖς τώρα σὺ νὰ τὸ ξηγήσεις;».

Αὐτὰ εἶπε ὁ Παναής. Καὶ τότε, ποὺ λές, γιόκα μου, σηκώθηκε ὁ γεροντότερος καὶ στάθηκε ἀναμεσό μας κι ἔδωσε ἑρμηνεία: «Αὐτό, χωριανοί, δὲν εἶναι τυχαῖο πράμα. Παναή, αὐτὴ δὲν ἦταν ἡ φωνὴ τῆς καμπάνας. Ἦταν ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ! Κατάλαβες; Μὲ τὴ φωνὴ τῆς καμπάνας σοῦ μίλησε ὁ Θεός. Σοῦ ’δωσε νόημα ὁ Θεὸς νὰ σὲ μπάσει στὴν ἐκκλησιά. Πῶς σὺ σφυρᾶς καὶ μπάζεις τὰ πρόβατα στὴ στάνη; Ἔτσι καὶ ὁ Θεός. Καὶ τό ’πιασες, Παναή, τὸ νόημα. Τό ’πιασες! Καὶ δὲν εἶσαι τώρα ὁ ἀλειτούργητος καὶ ὁ ἀκοινώνητος. Κατάλαβες, αὐτὸ ἦταν».

- Αὐτὸ ἦταν, γιόκα μου. Ἡ καμπάνα! Καὶ τώρα μοῦ λές, θὰ σημαίνει τὴν Κυριακὴ τὸ πρωί, καὶ ὁ κόσμος θὰ βγαίνει στὴν ἀγορὰ γιὰ ψώνια. Ἄχ, καὶ θὰ μᾶς χάσει ὁ Θεός, παλληκάρι μου. Τί νὰ πῶ, δὲν ξέρω...

Περιοδικό «Ο Σωτήρ»

Ερμηνεία των Δέκα Εντολών. Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς

1.  Εγώ ειμί Κύριος ο Θεός σου, ουκ έσονται σοι θεοί έτεροι πλην εμού.
Ένας Κύριος είναι ο Κύριος ο Θεός σου, Αυτός που φανερώνεται (με τρία πρόσωπα, δηλ.) σαν Πατέρας και σαν Υιός και σαν Άγιο Πνεύμα. Σαν Πατέρας μεν αγέννητος, σαν Υιός δε γεννητός (μεν, αλλά και αυτό πάλι) χωρίς αρχή, και πέρα από τον χρόνο, και χωρίς να πάθει καμμία
αλλοίωση, σαν Λόγος (του Θεού Πατρός).
Αυτός δε ονομάζεται Χριστός, γιατί έχρισε (δηλ. αγίασε) με το να αναλάβει ο ίδιος το δικό μας (ανθρώπινο) είδος. Και σαν Άγιο Πνεύμα, που και Αυτό προέρχεται από τον Πατέρα, όχι γιατί γεννήθηκε απ΄ Αυτόν, αλλά γιατί Αυτός Το στέλνει. Αυτός μόνο είναι Θεός.
Και μάλιστα ο αληθινός Θεός, ο ένας Κύριος, που εμφανίζεται με τρεις υποστάσεις. (Είναι ένας και μοναδικός ο Θεός αυτός, που) δεν διαιρείται κατά την φύση, τη θέληση, την σκέψη, την δύναμη και την ενέργεια, και όλα γενικώς τα γνωρίσματα της Θεότητας.
Αυτόν (λοιπόν τον ένα και αληθινό Θεό) μόνο θα (πρέπει να) λατρεύσεις με όλη την δύναμη που έχει ο νους σου, και με όλο το πλάτος της καρδιάς σου και με όλη την πληρότητα της δυνάμεώς σου.
Και όλα όσα (ο Θεός σου) λέει και εντέλλεται, (θα πρέπει) να είναι πάντοτε νωπά μέσα στην καρδιά σου, ώστε να εφαρμόζεις και να εντρυφάς μέσα σε αυτά και να ομιλείς με βάση αυτά (σε όλες τις περιστάσεις της ζωής σου, δηλαδή) και όταν κάθεσαι (κάπου και δεν μετακινείσαι), και όταν βαδίζεις (για να πας από το ένα μέρος στο άλλο), και όταν είσαι πεσμένος στο κρεβάτι, κι όταν είσαι όρθιος.
Και (θα πρέπει ακόμα) να ενθυμείσαι πάντοτε (δηλαδή αδιαλείπτως και χωρίς διακοπή) τον Κύριο το Θεό σου και Αυτόν μόνο να φοβάσαι (με τον Άγιο φόβο του Θεού), και να μην λησμονήσεις ποτέ ούτε Αυτόν ούτε τις εντολές Του.
Γιατί (μόνο) έτσι και ο Θεός θα σου δώσει την δύναμη (που είναι απαραίτητη) για να εφαρμόζεις (στην ζωή σου) το (άγιο) θέλημά Του.
Γιατί (ο Θεός, που δεν έχει κανενός την ανάγκη) τίποτε άλλο δεν σου ζητεί παρά μόνον να Τον φοβάσαι και να Τον αγαπάς (γιατί Αυτός ακριβώς ο φόβος του Θεού συμβαδίζει με την αγάπη προς Αυτόν) και να ακολουθείς τον δρόμο Του που Αυτός θέλει (πράγμα που είναι η φυσική συνέπεια των άλλων).
Αυτός θα είναι το καύχημά σου και Αυτός θα είναι ο Θεός σου. (Πρόσεξε) μήπως ακούγοντας τίποτα σχετικό με την (ηθική) απάθεια των αγγέλων και με την ιδιότητά τους να είναι αόρατοι, η για την μεγάλη (κι εκπληκτική) πονηρία του (διαβόλου, που) εκπέσοντος από το ύψος το αγγελικό, και για την (μεγάλη του) επινοητικότητα και εξυπνάδα και ευστροφία για κάθε πλάνη, εξ΄ αιτίας όλων αυτών
αποδόσεις σε κάποιο από αυτά (τα πνεύματα-αγαθά η πονηρά) τιμή που ανήκει στον Θεό. (Πρόσεξε) μήπως ατενίζοντας το μεγάλο μέγεθος του ουρανού και την ποικιλία της κινήσεως των ουράνιων σωμάτων, την λαμπρότητα του ήλιου, το γλυκό φως της σελήνης, την όμορφη διαύγεια των άλλων αστέρων, τη χρησιμότητα του αέρα (και την αναγκαιότητά του) για την αναπνοή, και της θαλάσσης η της γης τις ανεξάντλητες προσφορές, και (συνηπαρμένος από τα φαινόμενα τούτα τα λαμπρά) θεοποιήσεις κανένα από αυτά τα κτίσματα.
Γιατί όλα αυτά είναι κατά τρόπο δουλικό ταγμένα στον μόνο Θεό και δημιουργήματα δικά Του, που έλαβαν οντότητα από την κατάσταση της ανυπαρξίας που ήσαν, με μόνο τον λόγο του Θεού. Γιατί (όπως λέγει η Γραφή) Αυτός (ο Θεός) απλώς είπε και έγιναν (όλα όσα βλέπουμε και δεν βλέπουμε), Αυτός διέταξε και εδημιουργήθησαν.
Αυτόν λοιπόν τον Κύριο και δημιουργό της κτήσεως πρέπει να τιμήσεις (με λατρεία) σαν μόνο Θεό και με την αγάπη να ενωθείς μαζί Του, και μέρα και νύκτα από Αυτόν να ζητάς συγχώρεση για τα θεληματικά σου και αθέλητα παραπτώματα.
Γιατί Αυτός ( ο μεγαλοδύναμος Κύριος) είναι (ταυτόχρονα) γεμάτος αγάπη και φιλανθρωπία και μακροθυμία και πολύ έλεος, και κάνει αιώνια το καλό ( το αγαθό)...

The Icon that Saved a Life!

This icon of the “Kazan” Mother of God with the words partially worn away in Latin letters, “Eta ikona budet hranit was wsu schizn,” adorns the Church of the Joy of All Who Sorrow in St. Petersburg. One of the church’s parishioners told its amazing story.

One day, an old woman came into the church and waved her arms when she saw the Kazan icon of the Mother of God.

“Where did that icon come from? I gave it to a German soldier!” She exclaimed in amazement. I recognize it by a characteristic dent in the frame.” I explained that this icon was given to the church by the German Consulate in our city. The woman broke into tears, said that her name was Vera, and told the story of how her Orthodox family icon ended up in Germany.

“I fled my native village, which ended up in the center of the battles. I wanted to leave with my sister and three children earlier, but mama fell seriously ill, and wouldn’t have survived the journey. ‘I will come later,’ I promised my sister, sending her with the children to a place near Ryazan, where our aunt lived in a collective farm village. Mama died a month later, but before her death was able to bless me with the family icon of the “Kazan” Mother of God. My reposed grandfather in his time had blessed my mother before her wedding, and mama blessed Sasha and me with it fifteen years ago, even though my husband was in the Komsomol. Now the icon lay in my threadbare refugee bag. I myself sat down under the awning of one of the station freight houses, watching the crazy dance of whirling snow. I couldn’t think about anything; I only tried to shove my fingers into the narrow sleeves of a light overcoat. Cold and hunger—that was all I could feel. Now a train rumbled up to the station, the doors of the cars opened, and the Fritzes stood in ranks handing long boxes along to each other. ‘They’ve brought weapons,’ the indifferent thought crossed my mind. But then suddenly I felt a painful stab: “It’s going to the front! Where my Sasha is fighting! They will shoot at him with those rifles, and at other Russian soldiers… Oh, the cursed ones!’

“It is strange, but the German patrols paid no attention to me, a lonely woman, emaciated with hunger. I don’t even remember when I had eaten last. I had long ago traded my watch, wedding ring, and mama’s earrings for food. I ran my hand over the brass frame behind the frosty cloth of the bag. ‘O Intercessor, Most Holy Mother of God!’ I whispered with my frozen lips. ‘Save and guard my little ones, my sister Nadya. Save and guard my husband, slave of God, soldier Alexander.’

“’Vat? Somzing wrong?’ came the words just above my ear. I raised my head. Next to the bench stood a German soldier. I could feel sympathy in his words, and answered, “It’s bad.” The German sat down next to me. He set his bulging knapsack on the ground, fished around in it for a bit, then held out his hand. ‘Nimmt!’ There was a square piece of bread on which a slice of lard lay all pink. I took the gift and devoured it. The German pulled out a thermos, poured some steaming tea into the lid, and said, ‘Heiss! Gut!’ Probably he was part of the watch here at the station. He looked about twenty years old, blue-eyed. His face was guileless. Probably his hair was light colored, like my son’s, Andreika’s, only you couldn’t see it under his cap.

“The German pointed to the train engine, then at me, and comically furrowing his brow, apparently trying to find the word, asked, ‘Far?’ “Far! Now I won’t make it there!’ I immediately started telling him that I had hoped to go to my aunt’s but was now left without anything. Ending my story I said, ‘I have children there. Kinder. Understand? I traced with my hands, from high to low. The lad nodded, ‘Oh, ja, Kinder!’ ‘But I won’t reach them. I’ll just freeze.’ I wasn’t even aware that I was crying. The German again reached into his knapsack and pulled out a weighty package. ‘Here. Take.” He opened the package and touched its contents, then licked his finger and said, ‘Gut!’ There was salt in the package. Salt… which was then worth more than gold. For salt you could get bread, milk, well, anything… There was no less than three kilograms in the package. And here he was just handing it over to me, a completely unknown Russian woman. Seeing the shock on my face, the lad smiled and said something I didn’t understand. Then he rose, screwed the lid onto his thermos, put it back in the knapsack, waved his hand, and left.

“’Stop!’ I ran after the soldier. “Was ist es? ‘This icon will guard you all your life,’ I said with firm assurance. He didn’t understand. Again I said, ‘This icon will guard you all your life!’ The lad pulled a chemical pencil out of his pocket, wetted it with spittle, and turning over the board asked me to say it again. As I repeated it slowly, syllable by syllable, he wrote it down on the back of the icon in Latin letters: ‘Eta ikona budet hranit was wsu schizn’. We never met again… But I was able to trade the salt for warm clothes, felt boots, and bread, and I reached Ryazan. In ’45 my husband, Sasha, returned from the war.”

After listening attentively to the agitated woman, I joyfully told her that what we had heard from the representatives at the German consulate who had given the Kazan icon to our church. That German soldier went through the entire war. His comrades died before his eyes; once a truck that he was riding in exploded, but he was able to jump out of it only a moment before the explosion. The rest perished. At the end of the war, a shell hit their dugout, which he had abandoned just a twinkling before. The unseen power of the Russian icon had surely saved him. He now understood and reevaluated very much his life, and his soul opened up to prayer. He returned home, married, and raised his children. He placed the icon in a beautiful glass case in a place of honor in his home, and prayed before it all his life. When he grew old, he commanded his oldest son to take the icon to the Russian consulate after his death. “This icon lived in Russia and should return there. Let them take it to Leningrad, the city that withstood the blockade, dying from cold and hunger, but not surrendering.”

That is how in the mid 1990’s, to one of the newly-reopened churches of St. Petersburg, where the rector at the time was Archpriest Alexander Chistyakov, came the small icon of the “Kazan” Mother of God with a strange inscription in Latin letters on the back. 

Irina Blinova
Translation by OrthoChristian.com

04 / 11 / 2014