Wednesday, 11 June 2014

Bishop Augoustinos N. Kantiotes-OnThe House of God


For this holy house . . ., let us pray to the Lord.
The third petition of the great supplication, addressed by the priest to God at the beginning of the Divine Liturgy, asks two things of God: first, that He bless His holy house, and second, that He bless those who attend services in it. Let us concentrate for now on the first of the two requests.

For this holy house. We have mentioned in the past that God as Spirit is everywhere. Whether man climbs the highest mountains or descends into the deepest seas, or even if he flies to the moon and, beyond that, to the stars, God is there, seeing and hearing everything. For this reason the Psalmist says: In every place of His dominion, bless the Lord, O my soul (Ps. 102:21). Even in prison, a man can communicate with God through the secret transmitter called prayer. Anyone who has read the lives of the martyrs knows that those Christians who were arrested for their beliefs and sentenced to death by idolaters, while in prison, awaiting their execution, prayed more fervently, more sincerely, more beautifully than ever before in their lives.
Man's body, as well as the entire universe, is, we are taught by Apostle Paul, the temple of God (1 Cor. 3:16). The soul which abides in this temple, which believes in and reveres God, can pray at every moment. It can pray silently, without being heard by anyone. Its prayer ascends into heaven as if it had angelic wings.

Perhaps someone listening will say to himself: If I can pray to God anywhere and everywhere, then why do I have to go to church? Its sad that so many people have been so strongly influenced by groups like Jehovahs Witnesses. These people never go to church, and don't even cross themselves when passing by a church or chapel.

Our response to them is: Christ, during His ministry on earth, did not preach the abolishment of houses of prayer. Indeed, He did teach us to pray at all times and all places, but He also taught, besides private prayer, the public prayer of many people congregated in one place. He Himself, when He was twelve years old, went to the temple in Jerusalem; He so loved that temple that He stayed there for three days, praying and discussing Mosaic Law with priests and rabbis, eliciting awe and admiration from all who heard Him speak. When His holy Mother, who had lost Him and sought Him for three days, finally discovered Him in the temple, He told her: Didn't you know that I had to be in My Father s house? (Luke 2:49).


Ἐπίσκεψη στόν τόπο τῶν κολασμένων! ( Ἅγιος Ἀνδρέας ὁ διά Χριστόν Σαλός)

 

Ὁ χρόνος πού δόθηκε στόν Ἰωάννη (ἔνας κενόδοξος, ἁμαρτωλός νέος πού γνωρίστηκε μέ τόν Ἅγιο Ἐπιφάνιο πνευματικοπαίδι τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα) γιά νά μετανοήσει, συμπληρώθηκε. Καί μιά νύχτα ὁ Ἐπιφάνιος εἶδε σέ ὅραμα ὅτι τόν πῆρε ὁ μακάριος Ἀνδρέας καί τόν ὁδήγησε σέ τόπους δύσβατους, ἀπαίσιους καί ζοφερούς.

 

Κρατοῦσε μιά λαμπάδα, γιά νά φωτίζει τό πυκνό σκοτάδι. Ὁ Ἐπιφάνιος εἶχε τήν αἴσθηση πώς ὅλα αὐτά βρίσκονταν κάτω ἀπό τή γῆ. Ἔβλεπε φυλακές καί ἀμπάρες, δεσμωτήρια ἀποτρόπαια καί σκοτεινά. Σέ ἄλλα ἀπ’ αὐτά ἦταν κλεισμένα ποντίκια, ἀγριόγατες καί ἀλεποῦδες, σέ ἄλλα φίδια, κουροῦνες καί κοράκια, κάθε λογῆς ἀκάθαρτα πουλιά καί ζῶα. Ἦταν πολλά, ἀμέτρητα, σάν τ’ ἀστέρια τοῦ οὐρανοῦ.

Ἦρθαν, τέλος, σ’ ἕνα βρωμερό καλύβι, ὅπου δέν ὑπῆρχαν παρά μόνο περιττώματα ἀνθρώπων σκύλων.

-Πές μου, σέ ἱκετεύω, γιατί ἤρθαμε ἐδῶ; ρώτησε ὁ Ἐπιφάνιος τόν ὅσιο. Γι’ αὐτό ἀγνωνιστήκαμε; Γιά νά βρεθοῦμε σέ τέτοια βρωμιά;

-Ὄχι, παιδί μου, ἀλλά γιά νά δεῖς τόν τόπο πού ἑτοίμασε γιά τόν ἑαυτό του ὁ φίλος σου ὁ Ἰωάννης.Οἱ ἀκαθαρσίες, πού βλέπεις, εἶναι τά ἔργα του, ὁ κόπος του καί ὁ ἱδρώτας του. Κοίταξε τί γράφει ἐδῶ!

Ὁ Ἐπιφάνιος εἶδε στόν ἀέρα μιά σκοτεινή ἐπιγραφή πού ἔλεγε: “Αἰώνια κατοικία καί βαριά τιμωρία τοῦ Ἰωάννη, τοῦ γιοῦ τοῦ Κελεστίνου”- αὐτό ἦταν τό ὄνομα τοῦ πατέρα του.

-Ἀλίμονο σ’ ἐμένα, τόν ἁμαρτωλό! ἀναφώνησε ὁ Ἐπιφάνιος. Τέτοια συμφορά οὔτε στούς ἐχθρούς μου! Ἀλλά πῶς μαζεύτηκαν τόσες ἀκαθαρσίες;

-Ὅσοι ἄνδρες καί ὅσες γυναῖκες ἁμαρτάνουν, ὅπως ὁ Ἰωάννης, στοιβάζουν ἐδῶ τίς ἀκαθαρσίες τους, ὥστε, ὅταν πεθάνουν, νά χορτάσουν οἱ ψυχές τους, καθώς θά εἶναι ἁλυσοδεμένες. Ὅταν, ὅμως, γίνει ἡ ἀνάσταση τῶν σωμάτων, θά παραδοθοῦν στή φωτιά. 

-Καί ὅλα ἐκεῖνα τά ζῶα πού εἴδαμε φυλακισμένα, τά ποντίκια, τά θηρία, τά ἑρπετά, τί εἶναι;

-Εἶναι οἱ ψυχές τῶν ἄσωτων καί ἁμαρτωλῶν.

-Πώ πώ! Ἔτσι εἶναι οἱ ψυχές τῶν ἀνθρώπων;

-Ὄχι παιδί μου. Ὁ Θεός οἰκονόμησε νά φανοῦν ἔτσι, γιά νά μᾶς δείξει ποιάν ἁμαρτία ἔκανε κάθε ψυχή. Ἄλλες ἀπ’ αὐτές ἀνήκουν σέ φονιάδες, ἄλλες σέ μοιχούς καί πόρνους, ἄλλες σέ σοδομίτες, ἄλλες σέ κλέφτες καί φιλάργυρους, ἄλλες σέ αἱρετικούς, ἄλλες σέ κενόδοξους καί ἄλλες σέ ἄλλους ἁμαρτωλούς. Εἶναι οἱ ψυχές πού “ταυτίστηκαν μέ τά ἄλογα κτήνη καί ἔγιναν ὅμοιες μ’ αὐτά”(Ψαλμ. 48:13). Γι’ αὐτό ὁ Κύριος τίς ἔκανε νά φαίνονται μέ τέτοιες μορφές. Συγκεκριμένα,

 

οἱ φονιάδες φαίνονται σάν σκορπιοί,

οἱ εἰδωλολάτρες σάν ἀγριοκάτσικα,

οἱ μάγοι σάν φίδια,

οἱ κτηνοβάτες σάν ποντίκια,

οἱ ἀρσενοκοῖτες (ὁμοφυλόφιλοι) σάν βρωμόσκυλα,

οἱ πόρνοι σάν γουρούνια,

οἱ κλέφτες σάν λύκοι, 

οἱ ἀπατεῶνες σάν ἀλεποῦδες, 

οἱ φιλάργυροι σάν ἀγριόγατες,

οἱ ὀργίλοι σάν πάνθηρες,

οἱ μνησίκακοι σάν ὀχιές,

οἱ γαστρίμαργοι σάν ἄλογα,

οἱ προαγωγοί σάν γαϊδούρια,

οἱ βλάσφημοι σάν κουροῦνες,

οἱ συκοφάντες σάν κοράκια,

οἱ αἰσχροί τραγουδιστές σάν βατράχια,

οἱ χορεύτριες σάν ἐρωδιοί,

οἱ πόρνες σάν κατσίκες…

 

Ὅσιος Ἀνδρέας ὁ διά Χριστόν Σαλός (σελ. 173-175)

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ

ΠΗΓΗ.ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ

Tuesday, 10 June 2014

The Revelation of the Hymn "Axion Estin" by the Archangel Gabriel


The Axion Estin ("It is Truly Meet") Icon of the Mother of God is in the high place of the altar (synthronon) of the cathedral church of the Karyes monastery on Mount Athos.

During the reign of the emperors Basil and Constantine Porphyrogenitos, and the patriarchate of St Nicholas Chrysoberges (984-995), a certain Elder and his disciple lived near Karyes, the administrative center of the Holy Mountain.

One Saturday night the Elder went to Karyes for the all-night vigil. He left, instructing his disciple to remain behind and read the service in their cell. As it grew dark, the disciple heard a knock on the door. When he opened the door, he saw an unknown monk who called himself Gabriel, and he invited him to come in. They stood before the icon of the Mother of God and read the service together with reverence and compunction.

During the Ninth Ode of the Canon, the disciple began to sing "My soul magnifies the Lord…" with the Irmos of St Cosmas the Hymnographer (October 14), "More honorable than the Cherubim…."

The stranger sang the next verse, "For He has regarded the low estate of His handmaiden…." Then he chanted something the disciple had never heard before, "It is truly meet to bless Thee, O Theotokos, ever-blessed and most pure, and the Mother of our God…" Then he continued with, "More honorable than the Cherubim.…"

While the hymn was being sung, the icon of the Theotokos shone with a heavenly light. The disciple was moved by the new version of the familiar hymn, and asked his guest to write the words down for him. When the stranger asked for paper and ink, the disciple said that they did not have any.

The stranger took a roof tile and wrote the words of the hymn on its surface with his finger. The disciple knew then that this was no ordinary monk, but the Archangel Gabriel. The angel said, "Sing in this manner, and all the Orthodox as well." Then he disappeared, and the icon of the Mother of God continued to radiate light for some time afterward.

The Eleousa Icon of the Mother of God, before which the hymn "It Is Truly Meet" was first sung, was transferred to the katholikon at Karyes. The tile, with the hymn written on it by the Archangel Gabriel, was taken to Constantinople when St Nicholas Chrysoberges (December 16) was Patriarch.

Numerous copies of the "It Is Truly Meet" Icon are revered in Russian churches. At the Galerna Harbor of Peterburg a church with five cupolas was built in honor of the Merciful Mother of God, and into it they put a grace-bearing copy of the "It Is Truly Meet" icon sent from Athos.

According to the ancient synaxarion, this feast was originally held at the cell where the miracle took place.

The icon is commemorated by the Church on June 11 and July 13. The appearance of the Archangel Gabriel to a monk on Mt. Athos, and the revelation of the hymn "It Is Truly Meet..." is commemorated by the Church on June 11.


Γέροντας Παΐσιος “Πάντα εν σοφία εποίησας...”



- Γέροντα, να χαλάσουμε τις χελιδονοφωλιές;

Τα χελιδόνια λερώνουν και μαζεύονται κοριοί.


- Μπορείς εσύ να κάνης μια χελιδονοφωλιά; Τι έχει κάνει ο Θεός με έναν Του λόγο! Τι αρμονία, τι ποικιλία! Όπου και να στραφή κανείς βλέπει την σοφία και το μεγαλείο του Θεού. Δες τα ουράνια φώτα, τα αστέρια, με πόση απλότητα τα σκόρπισε το θεϊκό Του χέρι, χωρίς να χρησιμοποιήση μαστορικό ράμμα και αλφάδι. Πόσο ξεκουράζουν τους ανθρώπους! Ενώ τα κοσμικά φώτα, βαλμένα με τάξη στην σειρά, είναι πολύ κουραστικά. Με πόση αρμονία τα έχει κάνει όλα ο Θεός! Βλέπεις, και τα δένδρα σε ένα δάσος που τα φύτεψαν άνθρωποι είναι σαν στρατός, σαν λόχος. Ενώ τα φυσικά δάση πόσο ξεκουράζουν! Αλλά δένδρα μικρά, άλλα μεγάλα, με άλλο χρώμα το καθένα! Ένα μικρό λουλούδι του Θεού έχει μεγαλύτερη χάρη παρά ένας σωρός χάρτινα ψεύτικα λουλούδια, διαφέρουν όσο διαφέρει και το άυλον από το νάυλον.


Όλα αυτά που έχει κάνει ο Θεός είναι θαυμάσια. Ο οργανισμός του ανθρώπου είναι ολόκληρο εργοστάσιο. Την καρδιά, το συκώτι, τα πνευμόνια, όλα τα έχει με σοφία κανονισμένα ο Θεός. Αλλά και τα φυτά, πώς τα έχει κάνει! Τότε με την κατοχή βάζαμε πέντε στρέμματα πεπόνια ποτιστικά. Μια φορά έκοψα από τις πεπονιές τα μεγάλα φύλλα που είναι κοντά στις ρίζες. Για καλό το έκανα, για να τις καθαρίσω. Εκείνα όμως τα μεγάλα φύλλα, τα κάτω, είναι σαν φίλτρο -είναι τα... “νεφρά” τους!- και παίρνουν όλη την πικρίλα. Και έγιναν τα πεπόνια!... Έτρωγες το πεπόνι και έτσουζε η γλώσσα!

- Γέροντα, εσείς όλα τα παρακολουθείτε!

Monday, 9 June 2014

"Testimony from Mount Athos"Elder Joseph of Vatopaidi On Delusion


I think that we will not deviate from our subject if we give here a more detailed account of this demonic calamity which torments mankind. Delusion is the devil substantially and existentially. Through wrongful and selfish thoughts and judgements he has severed himself from the truth, God, from whom he had been receiving his participation in the “well being” and the entire normal performance of his personality. Thus he became The delusion, because he has not been truly and correctly thinking and acting. Having then been subjected to a total reversal, he first revolted against his own self and then he passed on to his victims his own corruption.
            According to our Fathers, only good has a real existence.The non good is devoid of personality and status.This is what has happened to the devil by necessity; He has lost his personality. However, when he is trying to assume a status and a personality, which he is naturally lacking, he forges it and this is what delusion is.

            Of course the devil exists as an entity, because he has died in the face of the Lord as well as in the sense of  any goodness, but he exists as a body of “death” in accordance with his corrupted entity. Nevertheless, he does not present himself under this nothingness but steals the methods and schemes of whatever is good, useful and beneficial- acting falsely and deceitfully- and deludes those who believe in him. He incessantly tries to haul human nature into the revolt of his own demise, either totally or partly. This act is and is called DELUSION.


              Satan’s first frontal attack was seen during the first appearance of divine revelation. The Creator’s providence towards His created beings extends beyond His creating energy towards their preservation as a constant and prolonged intervention. The Devil cannot corrupt God’s constructive intervention towards the creation in accordance with the unspeakable and unfathomable ways of His divine All Might. Thus he deceitfully interferes with the prolonged preservation and stewardship of the creation, especially of the rational beings.

Κάνε το καλό και ρίχτο στο γιαλό...


Από μικρά παιδιά ακούμε αυτή την απλή προτροπή, απόσταγμα της εμπειρίας και της σοφίας του απλού λαού μας.
Ποτέ δεν μπορεί να ξέρει κανείς αυτό το καλό τι διαστάσεις θα πάρει και πόσο μακριά θα πάει και πόσους θα ευεργετήσει.
Το επόμενο περιστατικό που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Βιβλίο και ζωή, δεν αφήνει καμιά αμφιβολία και επιβεβαιώνει την λαϊκή σοφία.

Κάποτε ένας φτωχός Σκωτσέζος αγρότης, ενώ καλλιεργούσε το χωράφι του, άκουσε τη φωνή ενός παιδιού που κλαίγοντας ζητούσε βοήθεια...
Αμέσως παράτησε τα εργαλεία του κι έτρεξε προς το μέρος ενός βούρκου, απ'όπου προέρχονταν οι φωνές.
Τι να δεί;
Ένα τρομοκρατημένο αγόρι, βυθισμένο κιόλας μέχρι τη μέση στη λάσπη, πάλευε μάταια να ελευθερωθεί ουρλιάζοντας.
Χωρίς αργοπορία ο αγρότης έσωσε το αγόρι, που σίγουρα θα πέθαινε αργά και βασανιστικά.

Την επομένη,
μια φανταχτερή άμαξα με δύο άλογα σταμάτησε μπροστά από την αγροικία του. Κατέβηκε ένας καλοντυμένος ευγενής κύριος, που του συστήθηκε ως ο πατέρας του αγοριού που είχε σώσει ο αγρότης.

- Θα ήθελα να σας ανταμείψω για την πράξη σας, είπε ο κύριος. Σώσατε τη ζωή του γιου μου.

- Όχι, δεν είναι δυνατόν να πληρωθώ για ότι έκανα, απάντησε ο Σκωτσέζος αγρότης, απορρίπτοντας την προσφορά.
Την ίδια στιγμή, στην πόρτα του χαμόσπιτου εμφανίστηκε ο γιός του αγρότη.

- Αυτός είναι ο γιός σας; Ρώτησε ο καλοντυμένος κύριος.

- Μάλιστα, απάντησε με υπερηφάνεια ο αγρότης.

- Θα κάνουμε μια συμφωνία.
Αφήστε με να προσφέρω στο γιο σας το ίδιο επίπεδο μόρφωσης που απολαμβάνει ο δικός μου.
Αν ο μικρός μοιάζει στον πατέρα του τότε, χωρίς αμφιβολία, μεγαλώνοντας θα γίνει κάτι για το οποίο και οι δυο μας θα υπερηφανευόμαστε.
Έτσι κι έγινε ...

Ο γιος του αγρότη παρακολούθησε τα καλύτερα σχολεία και αποφοίτησε από τη φημισμένη ιατρική σχολή του νοσοκομείου της Αγίας Μαρίας στο Λονδίνο.

Είναι αυτός που κάποια στιγμή θα γίνει γνωστός σε ολόκληρο τον κόσμο ως σερ Αλεξάντερ Φλέμινγκ, ο πατέρας της πενικιλίνης!

Έπειτα από χρόνια, ο γιος του ευγενούς κυρίου, που σώθηκε από το βούρκο, χτυπήθηκε από βαριά πνευμονία.
Ποιός του έσωσε αυτή τη φορά τη ζωή;
Η πενικιλίνη!

Ποιό ήταν το όνομα εκείνου του ευγενούς κυρίου; Λόρδος Ράντολφ Τσώρτσιλ.
Το όνομα του γιού του;
Σερ Ουίνστον Τσώρτσιλ!
Πώς τα φέρνει καμιά φορά η ζωή...
Ο αμόρφωτος αγρότης, πατέρας του πατέρα της πενικιλίνης, έσωσε τη ζωή ενός παιδιού, που, μεγαλώνοντας, θα κυβερνούσε τη Μεγάλη Βρετανία και θα ονομαζόταν, διεθνώς, «Πατέρας της Νίκης» του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η έμπρακτη ευγνωμοσύνη του Λόρδου Ράντολφ Τσώρτσιλ άνοιξε το δρόμο στη δημιουργία του Φλέμινγκ, που ανακάλυψε την πενικιλίνη, που θα έσωζε - για δεύτερη φορά - τη ζωή του γιου του Ουίνστον Τσώρτσιλ...

Μια θαυμαστή ιστορία δυο διάσημων προσωπικοτήτων, που – κι επειδή ήταν διάσημοι - έγινε γνωστή. Πόσες χιλιάδες κι εκατομμύρια ιστορίες ασήμων ή αγνώστων υπήρξαν, που γλύτωσαν - λόγω Τσώρτσιλ - από τη φρίκη ενός Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που είτε θα παρατεινόταν σε διπλάσια χρόνια είτε θα οδηγούσε στη ήττα των συμμάχων και θα βύθιζε όλη την ανθρωπότητα στη άβυσσο της ναζιστικής σκλαβιάς! ...

Πραγματικά, ο φτωχός Σκωτσέζος αγρότης έκανε ένα καλό με αγνότητα καρδιάς, χωρίς υπολογισμό, γιατί πίστευε απλά στη δύναμή του.
Και το καλό αυτό πήγε ανυπολόγιστα μακριά...
Αυτό εκφράζει και ο λαός μας με τη γνωστή παρότρυνση «Κάνε το καλό και ρίχ'το στο γιαλό».
Πιστεύεις ότι θα το πάει μακριά...
Ποτέ δεν ξέρεις σε πόσες και ποιες ακρογιαλιές θα το ταξιδέψει η μαγευτική, απέραντη, μυστηριώδης θάλασσα...
Απλά την εμπιστεύεσαι, όπως το θείο Φως – του Ελύτη.


(Από το βιβλίο του αρχιμ. Νεκτ. Αντωνόπουλου «Υπεύθυνοι για όλα»)

π. Ανδρέας Κονάνος- Πιστεύεις; Ετοιμάσου για θαύμα!!(Ομιλία)

π. Ανδρέας Κονάνος "Aθέατα περάσματα"-μια εκπομπή που θέλει να μοιάζει περισσότερο με προσευχή.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...