π. Παΐσιος- Η σωστή επικοινωνία με τον πνευματικό

  Γέρων Παΐσιος

 

Ένας πνευματικός άνθρωπος, όταν θέλη να βοηθήση κάποιον, προσπαθεί να τον συνδέση με τον Χριστό και όχι να τον δέση με τον εαυτό του. 

Στην συνέχεια χαίρεται, όταν καταφέρη να τον συνδέση με τον Χριστό, και ο άλλος αγωνίζεται προσβλέποντας στον Χριστό. Τότε και ο ένας και ο άλλος έχει τον μισθό του και τα πράγματα πάνε κανονικά. Όταν όμως ο άνθρωπος αγωνίζεται και κοιτάζη πώς να ευχαριστήση αυτόν που προσπαθεί να τον συνδέση με τον Χριστό, αν δηλαδή μια ενέργειά του θα στενοχωρήση ή θα χαροποιήση εκείνον, και δεν κοιτάζη πως ο Χριστός βλέπει αυτήν την ενέργειά του, τότε ούτε τον άνθρωπο που τον βοηθάει ευχαριστεί, ούτε τον Χριστό, αλλά ούτε ο ίδιος ωφελείται, γιατί δεν δέχεται θεϊκή βοήθεια. Δηλαδή ούτε ο Χριστός ούτε ο πνευματικός χαίρεται γι’ αυτό το οποίο κάνει, αλλά ούτε ο ίδιος βοηθιέται, για να ξεπεράση μια δυσκολία. Ας υποθέσουμε ότι ψάλλει μια αδελφή και σκέφτεται: «Άραγε ψάλλω καλά; Θα χαρή η Γερόντισσα;». Ε, αυτή δεν βοηθιέται. Ενώ, αν ψάλλη για τον Χριστό, τα πράγματα πάνε κανονικά· και καλά θα ψάλη και την Γερόντισσα θα ευχαριστήση.

- Γέροντα, όταν κανείς δεν καταλάβη σωστά αυτό που του είπε ο πνευματικός, φταίει;

- Κοίταξε, αν δεν κατάλαβε, επειδή είχε μια επιθυμία και ο νους του ήταν εκεί, πάλι φταίει. Μερικοί το θέλημα το δικό τους το κάνουν θέλημα του Θεού. Ρωτάει λ.χ. κάποιος τον πνευματικό του για ένα πρόβλημά του και έχει στο λογισμό του την λύση που θέλει, που τον αναπαύει. Ο πνευματικός του λέει τι πρέπει να κάνη και αυτός καταλαβαίνει ότι του είπε να κάνη αυτό που ήθελε, και το κάνει με χαρά, νομίζοντας κιόλας ότι κάνει υπακοή. Και αν του πη μετά ο πνευματικός «γιατί ενήργησες έτσι;», του λέει: «Έτσι δεν μου είπες να κάνω;»

Αλλά και μερικές φορές, αυτό που λέει ο πνευματικός, δεν είναι να το πάρη κανείς κατά γράμμα. Μπορεί να είναι τρόπος του λέγειν. Θα σας πω μια περίπτωση, για να καταλάβετε. Μια σαρανταπεντάρα καθηγήτρια, που είχε και παιδιά, είχε μπλέξει έναν δεκαεξάχρονο μαθητή της. Το παιδί έφυγε από το σπίτι και συζούσε με την καθηγήτρια. Όταν ο πατέρας του ήρθε στο Καλύβι και μου είπε τον πόνο του, του είπα να κάνη για το θέμα αυτό ό,τι του πη ο πνευματικός του. Πήγε λοιπόν ο καημένος στον πνευματικό και μετά ήρθε πάλι σ’ εμένα. Εγώ είχα εκείνη την ημέρα την Εξαρχία του Πατριαρχείου[1] , δεν μπορούσα να συζητήσω μαζί του και του είπα: «Να κάνης ό,τι σου είπε ο πνευματικός σου». Αυτός δεν έφευγε – και ευτυχώς που δεν έφυγε και επέμενε. Κάποια στιγμή που ευκαίρησα, τον είδα λίγο και μου είπε: «Γέροντα, αποφάσισα να την σκοτώσω αυτή την γυναίκα, γιατί έτσι μου είπε ο πνευματικός μου». «Για στάσου, καλέ μου άνθρωπε, του λέω, τι ακριβώς σου είπε ο πνευματικός;». «Μου είπε: ‘’Αυτή η γυναίκα είναι για σκότωμα’’». Καταλάβατε; Ο πνευματικός είπε, τρόπος του λέγειν, «αυτή η γυναίκα είναι για σκότωμα», όχι να την σκοτώση! Από τότε δεν λέω σε κανέναν: «να κάνης ό,τι σου είπε ο πνευματικός», αλλά ρωτάω τι του είπε ο πνευματικός…

- Μπορεί, Γέροντα, να ζητάη κάποιος βοήθεια από τον πνευματικό του και συγχρόνως να προτείνη και την λύση;

- Εμ τότε, τι βοήθεια ζητάει; Άλλο είναι να πη ταπεινά σαν λογισμό στον πνευματικό του τι νομίζει ότι θα τον βοηθήση – αυτό επιβάλλεται – και άλλο είναι να επιμένη ότι ο λογισμός του αυτός είναι σωστός. Τότε είναι που δεν κάνει ο άνθρωπος προκοπή. Είναι σαν να πηγαίνη στον γιατρό και να του λέη: «Αυτό το φάρμακο να μου δώσης». Ο άρρωστος οφείλει να κάνη υπακοή στον γιατρό· δεν θα του υποδείξη τι είδους φάρμακα θα του δώση. Δεν είναι εδώ θέμα ορέξεως, όπως με τα φαγητά και τα γλυκά, για να πη κανείς: «Θέλω μπακλαβά ή θέλω κανταϊφι». Ανάλογα με την πάθηση ο γιατρός δίνει και το φάρμακο.

[1]Αντιπρόσωποι του Πατριαρχείου.

Πηγή: orthodoxfathers.com

Saint John The Russian (Full Documentary - Greek - English Subtitles)

St. John the Russian (Russian: Иоанн Русский) (1690 - May 27 (N.S. June 9), 1730) is one of the most renowned saints in the Greek Orthodox Church. Being a prisoner of war and a slave to a Turkish Agha, he became famous and respected even by his Muslim master for his humility, steadiness in faith and benevolence.

Εκείνος που αγαπάει το Θεό, ζει αγγελικό βίο πάνω στη γη.

 Οσίου Μαξίμου του Ομολογητού

ΑΓΑΠΗ είναι μια αγαθή διάθεση της ψυχής, που κάνει τον άνθρωπο να μην προτιμάει τίποτε άλλο περισσότερο από το να γνωρίσει το Θεό. Είναι αδύνατον όμως ν” αποκτήσει σταθερά μέσα του αυτή την αγάπη, όποιος έχει εμπαθή προσκόλληση σε κάτι από τα γήινα. *

Μην πεις ότι και μόνο η πίστη μου στο Χριστό μπορεί να με σώσει. Αυτό είναι αδύνατον, αν δεν αποκτήσεις και την έμπρακτη αγάπη. Η απλή πίστη, που δεν συνοδεύεται με έργα αγάπης, τίποτε δεν ωφελεί, αφού και τα δαιμόνια πιστεύουν και τρέμουν. *

Όπως η μνήμη της φωτιάς δεν ζεσταίνει το σώμα, έτσι και η πίστη χωρίς αγάπη δεν φωτίζει την ψυχή με τη γνώση του Θεού. *

Εκείνο που αγαπάει κανείς, σ” αυτό και είναι προσηλωμένος, και, για να μην το στερηθεί, καταφρονεί όλα όσα τον αποσπούν απ” αυτό. Έτσι κι εκείνος που αγαπάει το Θεό, καλλιεργεί την καθαρή προσευχή και διώχνει από μέσα του κάθε πάθος που τον εμποδίζει απ” αυτήν. *

Ο νους που ενώνεται με το Θεό και παραμένει μαζί του με την προσευχή και την αγάπη, αυτός γίνεται σοφός, αγαθός, δυνατός, φιλάνθρωπος, σπλαχνικός, μακρόθυμος. Μ” ένα λόγο, έχει πάνω του όλα τα θεία γνωρίσματα. Όταν όμως απομακρύνεται από το Θεό και προσκολλάται στα γήινα, ή γίνεται σαν κτήνος, καθώς κυλιέται στις ηδονές, ή γίνεται σαν θηρίο, καθώς φιλονικεί με τους ανθρώπους για πράγματα υλικά. *

Εκείνος που φοβάται το Θεό, έχει πάντοτε σύντροφό του την ταπεινοφροσύνη. Και η ταπεινοφροσύνη τον οδηγεί στην αγάπη και την ευχαριστία του Θεού. Σκέφτεται δηλαδή την προηγούμενη ζωή του, τα διάφορα αμαρτήματα και τους πειρασμούς του, και πώς απ” όλα αυτά τον γλύτωσε ο Κύριος και τον μετέφερε από τη ζωή των παθών στον κατά Θεόν βίο.

Με τέτοιες σκέψεις λοιπόν αποκτάει και την αγάπη προς το Θεό, τον ευεργέτη και κυβερνήτη της ζωής του, τον οποίο αδιάλειπτα ευχαριστεί με πολλή ταπεινοφροσύνη. *

Εκείνος που αγαπάει το Θεό, ζει αγγελικό βίο πάνω στη γη. Νηστεύει και αγρυπνεί, ψάλλει και προσεύχεται, και για κάθε άνθρωπο σκέφτεται πάντοτε το καλό. *

Η αγάπη προς το Θεό παρακινεί όποιον την έχει να καταφρονεί κάθε πρόσκαιρη ηδονή και κάθε κόπο και λύπη. Ας σε πείσουν γι” αυτό όλοι οι άγιοι, οι οποίοι τόσα έπαθαν για το Χριστό. *

Η ανέκφραστη ειρήνη που έχουν οι άγιοι άγγελοι οφείλεται σ” αυτά τα δύο: στην αγάπη προς το Θεό και στην αγάπη αναμεταξύ τους. Το ίδιο συμβαίνει και με τους αγίους όλων των αιώνων. Πολύ καλά λοιπόν έχει λεχθεί από το Σωτήρα μας, ότι σ” αυτές τις δύο εντολές συνοψίζονται όλος ο νόμος και η διδασκαλία των Προφητών (Ματθ. 22, 40). *

Όποιος αγαπάει το Θεό δεν είναι δυνατόν να μην αγαπήσει και κάθε άνθρωπο σαν τον εαυτό του. Και όσους ακόμα είναι υπόδουλοι στα πάθη τους, κι αυτούς τους αγαπάει σαν τον εαυτό του, και χαίρεται με αμέτρητη και ανείπωτη χαρά όταν τους βλέπει να διορθώνονται. *

«Όποιος με αγαπάει», λέει ο Κύριος, «θα τηρήσει τις εντολές μου» (Ιω. 14, 23). «Και η δική μου εντολή είναι να αγαπάτε ο ένας τον άλλο» (Ιω. 15,12). Εκείνος λοιπόν που δεν αγαπάει τον πλησίον του, αθετεί την εντολή του Κυρίου. Και όποιος αθετεί την εντολή του Κυρίου, ούτε τον Κύριο είναι δυνατόν ν” αγαπήσει. *

Μην καταφρονήσεις την εντολή της αγάπης γιατί μ” αυτή θα γίνεις παιδί του Θεού, ενώ παραβαίνοντάς την θα γίνεις παιδί της γέεννας. *

Για τις εξής πέντε αιτίες οι άνθρωποι αγαπούν ο ένας τον άλλο:

- Για το Θεό, όπως ο ενάρετος τους αγαπάει όλους, και όπως κάποιος αγαπάει τον ενάρετο, έστω κι αν ο ίδιος δεν έγινε ακόμα ενάρετος. -  Για φυσικούς λόγους, όπως οι γονείς αγαπούν τα παιδιά τους, και αντιστρόφως.

-  Από κενοδοξία, όπως αγαπάει κάποιος αυτόν που τον δοξάζει.

-  Από φιλαργυρία, όπως εκείνος που αγαπάει τον πλούσιο γιατί του δίνει χρήματα.

-  Από φιληδονία, όπως εκείνος που αγαπάει ένα πρόσωπο γιατί του ικανοποιεί τη γαστριμαργία ή τη σαρκική του επιθυμία.

Απ” αυτές λοιπόν τις αιτίες, η πρώτη είναι αξιέπαινη, η δεύτερη ούτε επαινετή ούτε αξιοκατάκριτη, ενώ οι υπόλοιπες είναι εμπαθείς. *

Σε όλες μας τις πράξεις ο Θεός εξετάζει το σκοπό για τον οποίο τις εκτελούμε. αν δηλαδή τις κάνουμε γι” Αυτόν ή για κάτι άλλο.

Όταν λοιπόν θέλουμε να κάνουμε ένα καλό, ας μην έχουμε σκοπό ν” αρέσουμε στους ανθρώπους, αλλά μόνο στο Θεό. Σ” Αυτόν ν” αποβλέπουμε και όλα να τα κάνουμε για τη δική Του δόξα. Διαφορετικά, θα κουραζόμαστε χωρίς να κερδίζουμε τίποτα. *

Έργο αγάπης είναι η ολόψυχη ευεργεσία προς τον πλησίον μας, η μακροθυμία και η υπομονή που δείχνουμε απέναντί του, καθώς επίσης και η φρόνιμη και συνετή χρησιμοποίηση των πραγμάτων. *

Η διάθεση της αγάπης δεν φανερώνεται μόνο με την παροχή χρημάτων, αλλά πολύ περισσότερο με τη μετάδοση πνευματικού λόγου και με τη σωματική διακονία. *

Εκείνος που αγαπάει το Χριστό, Τον μιμείται όσο μπορεί. Ο Χριστός, για παράδειγμα, -  δεν έπαυσε να ευεργετεί τους ανθρώπους.

-  έδειχνε μακροθυμία, όταν του συμπεριφέρονταν με αχαριστία και Τον βλαστημούσαν.

-  υπέμεινε όταν Τον χτυπούσαν και Τον θανάτωναν, χωρίς καθόλου να σκέφτεται για κανέναν το κακό που Του έκανε.

Αυτά τα τρία έργα είναι εκφραστικά της αγάπης προς τον πλησίον. Χωρίς αυτά, απατάται εκείνος που λέει ότι αγαπάει το Χριστό ή ότι θα κερδίσει τη βασιλεία Του. Γιατί ο Κύριος μας βεβαιώνει: «Δεν θα μπει στη βασιλεία των ουρανών εκείνος που μου λέει «Κύριε, Κύριε», αλλά εκείνος που κάνει το θέλημα του Πατέρα μου» (Ματθ. 7, 21). Και πάλι: «Όποιος με αγαπάει θα τηρήσει τις εντολές μου» (Ιω. 14,15). *

«Εγώ σας λέω», είπε ο Κύριος, «αγαπάτε τους εχθρούς σας, ευεργετείτε όσους σας μισούν, προσεύχεστε για όσους σας βλάπτουν» (Ματθ. 5, 44). Γιατί έδωσε αυτές τις εντολές; Για να σε ελευθερώσει από το μίσος, τη λύπη, την οργή και τη μνησικακία και να σε αξιώσει ν” αποκτήσεις την τέλεια αγάπη. Αυτή είναι αδύνατον να την έχει όποιος δεν αγαπάει εξίσου όλους τους ανθρώπους, όπως και ο Θεός τους αγαπάει όλους εξίσου. *

Όποιος έχει την τέλεια αγάπη, δεν κάνει διακρίσεις στους ανθρώπους. Ξέρει πως όλοι μας έχουμε την ίδια ανθρώπινη φύση, και γι” αυτό ανεξαίρετα τους αγαπάει όλους το ίδιο. Τους εναρέτους τους αγαπάει ως φίλους, ενώ τους κακούς τους αγαπάει ως εχθρούς και τους ευεργετεί και μακροθυμεί και υπομένει, αν τον βλάψουν, χωρίς να υπολογίζει καθόλου το κακό που του γίνεται. Αντίθετα, αν το καλέσει η περίσταση, πάσχει για χάρη τους, για να τους κάνει κι αυτούς φίλους, αν είναι δυνατόν. Κι αν αυτό δεν το κατορθώσει, δεν αλλάζει τη διάθεσή του, αλλά συνεχίζει να τους αγαπάει όλους εξίσου. *

Αγωνίσου, όσο μπορείς, ν” αγαπήσεις κάθε άνθρωπο. Αν αυτό δεν μπορείς να το κάνεις ακόμα, τουλάχιστον μη μισήσεις κανέναν. Αλλά ούτε αυτό θα μπορέσεις να το πετύχεις, αν δεν καταφρονήσεις τα πράγματα του κόσμου. *

Αυτά που διώχνουν την αγάπη από τον άνθρωπο είναι τα εξής:

η προσβολή, η ζημία, η συκοφαντία σε θέματα πίστεως ή διαγωγής, τα ξυλοκοπήματα, οι πληγές και τα παρόμοια, που συμβαίνουν είτε στον ίδιο είτε σε κάποιον συγγενή ή φίλο του. Εκείνος λοιπόν που για κάτι απ” αυτά διώχνει την αγάπη, δεν έμαθε ακόμα ποιος είναι ο σκοπός των εντολών του Χριστού. *

Όλος ο σκοπός των εντολών του Σωτήρος είναι να ελευθερώσουν το νου από την ακράτεια και το μίσος, και να τον οδηγήσουν στην αγάπη Αυτού και του πλησίον. Από αυτή τη διπλή αγάπη γεννιέται το φως της έμπρακτης πνευματικής γνώσεως. *

Αν «η αγάπη είναι η εκπλήρωση του νόμου του Θεού» (Ρωμ. 13,10), εκείνος που έχει μνησικακία για τον αδελφό και κάνει δόλια σχέδια εναντίον του και τον καταριέται και χαίρεται για κάθε του πτώση, αυτός δεν παραβαίνει άραγε τις εντολές του Θεού και δεν είναι άξιος για την αιώνια κόλαση; *

Αν «η αγάπη δεν κάνει κακό στον πλησίον» (Ρωμ. 13, 10), εκείνος που φθονεί τον αδελφό και λυπάται για την προκοπή του και με ειρωνείες προσπαθεί να κηλιδώσει την υπόληψή του ή τον επιβουλεύεται με κάποια κακοήθεια, αυτός ο άνθρωπος δεν αποξενώνει άραγε τον εαυτό του από την αγάπη και δεν τον κάνει ένοχο για την αιώνια κρίση; *

Ο Χριστός δεν θέλει να έχεις εναντίον κανενός ανθρώπου μίσος ή λύπη ή οργή ή μνησικακία οποιασδήποτε μορφής και για οποιοδήποτε πρόσκαιρο πράγμα. Κι αυτό το διακηρύσσουν παντού τα τέσσερα Ευαγγέλια. *

Όποιος βλέπει και ίχνος μόνο μίσους μέσα στην καρδιά του προς οποιονδήποτε άνθρωπο και για οποιοδήποτε σφάλμα του, αυτός δεν αγαπάει καθόλου το Θεό. Γιατί η αγάπη προς το Θεό δεν ανέχεται καθόλου το μίσος κατά του πλησίον. *

Μην πεις, «Δεν μισώ τον αδελφό μου», τη στιγμή που δεν θέλεις να τον θυμάσαι. Άκουσε τι λέει ο προφήτης Μωυσής. «Μην μισήσεις τον αδελφό σου με τη σκέψη σου. Να τον ελέγξεις όμως, για να μην έχεις την αμαρτία που θα είχες, αν αδιαφορούσες για τη διόρθωσή του» (Λευιτ. 19,17). *

Η λύπη είναι στενά συνδεδεμένη με τη μνησικακία. Όταν λοιπόν ο νους σκέφτεται το πρόσωπο του αδελφού και αισθάνεται λύπη, είναι φανερό ότι του κρατάει κακία. «Οι δρόμοι όμως των μνησικάκων οδηγούν στον πνευματικό θάνατο» (Παρ. 12, 28), γιατί «ο κάθε μνησίκακος είναι παραβάτης του νόμου» (Παρ. 21, 24). *

Την ώρα της ειρήνης σου μη θυμάσαι εκείνα που σου είπε ο αδελφός τον καιρό που σε στενοχώρησε – είτε σε σένα κατά πρόσωπο τα είπε, είτε σε άλλον και μετά τα άκουσες – για να μην πέσεις στο πάθος της μνησικακίας. *

Όταν συνομιλείς με άλλους, πρόσεχε μήπως εξαιτίας της λύπης που διατηρείς ακόμα κρυμμένη μέσα σου, νοθεύσεις τους επαίνους σου για τον αδελφό, αναμειγνύοντας ασυναίσθητα στα λόγια σου την κατηγορία. Χρησιμοποίησε στις συνομιλίες σου αγνό έπαινο για τον αδελφό, και να προσεύχεσαι γι” αυτόν ειλικρινά, σαν να προσεύχεσαι για τον εαυτό σου. Έτσι, πολύ σύντομα θα ελευθερωθείς από το ολέθριο μίσος. *

Μη θίξεις τον αδελφό σου με υπονοούμενα, μην τυχόν σου ανταποδώσει κι εκείνος τα ίδια και χάσετε έτσι και οι δυο σας την αγάπη. Αν ο αδελφός έσφαλε, υπόδειξέ του το σφάλμα με παρρησία και αγάπη για να διαλύσεις έτσι την αιτία της στενοχώριας και ν” απαλλαγείτε από την ταραχή και τη λύπη. *

Βλαστήμησε κάποιος; Μη μισήσεις αυτόν, αλλά τη βλασφημία και το δαίμονα που τον έκανε να βλαστημήσει. Αν όμως μισείς αυτόν που βλαστήμησε, μίσησες άνθρωπο και έτσι αθέτησες την εντολή της αγάπης. Ό,τι έκανε εκείνος με το λόγο, το κάνεις εσύ με το έργο. Αν τώρα τηρείς την εντολή, δείξε την αγάπη σου και όσο μπορείς βοήθησέ τον ν” απαλλαγεί από το κακό. *

Δεν μπορεί μια λογική ψυχή, που τρέφει μίσος εναντίον κάποιου ανθρώπου, να ειρηνεύσει με το Θεό, ο οποίος έχει δώσει τις εντολές. Γιατί εκεί μας λέει: «Αν δεν συγχωρείτε τα σφάλματα των συνανθρώπων σας, ούτε ο Πατέρας σας ο ουράνιος θα συγχωρήσει τα δικά σας σφάλματα» (Ματθ. 6,15). *

Αν θέλεις να μην ξεπέσεις από την αγάπη του Θεού, ούτε τον αδελφό σου ν” αφήσεις να κοιμηθεί λυπημένο μαζί σου ούτε και συ να κοιμηθείς λυπημένος μαζί του. Πήγαινε, συμφιλιώσου με τον αδελφό σου, και τότε έλα πρόσφερε στο Χριστό το δώρο της αγάπης σου με καθαρή συνείδηση και θερμή προσευχή. *

Εξέτασε τη συνείδησή σου με κάθε ακρίβεια, μήπως εξαιτίας σου δεν συμφιλιώθηκε ο αδελφός μαζί σου. Τη συνείδηση, που γνωρίζει τις κρυφές σου σκέψεις, μην την καταφρονείς, γιατί έτσι θα σου γίνεται εμπόδιο την ώρα της προσευχής και θα σε κατηγορεί την ώρα του θανάτου σου. *

Μην αφήσεις τ” αυτιά σου ν” ακούνε τα λόγια όποιου καταλαλεί, ούτε και τα δικά σου λόγια να φτάνουν στ” αυτιά του φιλοκατήγορου, μιλώντας ή ακούγοντας με ευχαρίστηση κατά του πλησίον σου, για να μη χάσεις τη θεία αγάπη και βρεθείς απόκληρος της αιώνιας ζωής. *

Μη νομίζεις ότι σε αγαπούν εκείνοι που σου μεταφέρουν λόγια, τα οποία σου προξενούν λύπη και μίσος εναντίον του αδελφού, ακόμα κι αν σου φαίνονται ότι λένε αλήθεια. Αυτούς να τους αποστρέφεσαι σαν θανατηφόρα φίδια, ώστε κι εκείνους να σταματήσεις να κατηγορούν και τη δική σου ψυχή ν” απαλλάξεις από την κακία. *

Τον αδελφό, που τον είχες μέχρι χθες πνευματικό και ενάρετο, μην τον κρίνεις σήμερα ως κακό και πονηρό, επειδή ο διάβολος σ” έβαλε να τον μισήσεις. Εσύ, με την αγάπη που μακροθυμεί, έχοντας στο νου σου τα χθεσινά καλά του, διώξε το σημερινό μίσος της ψυχής. *

Εκείνον που μέχρι χθες επαινούσες ως καλό και τον εγκωμίαζες ως ενάρετο, μην τον κακολογήσεις σήμερα, επειδή τον μίσησες, έχοντας ως πρόσχημα τον δικό του άσχημο λόγο. Εσύ συνέχισε να τον επαινείς, ακόμα κι αν κυριαρχείσαι από τη λύπη. Μ” αυτόν τον τρόπο εύκολα θα επανέλθεις στη σωτήρια αγάπη. *

Όταν μας δουν οι δαίμονες να καταφρονούμε τα πράγματα του κόσμου, με σκοπό να μη μισήσουμε για χάρη τους τους ανθρώπους και ξεπέσουμε έτσι από την αγάπη, τότε ξεσηκώνουν εναντίον μας συκοφαντίες, ώστε μην υποφέροντας τη λύπη να μας αναγκάσουν να μισήσουμε τους συκοφάντες. *

Δεν υπάρχει βαρύτερος πόνος της ψυχής από τη συκοφαντία, είτε στην πίστη συκοφαντείται κάποιος είτε στη διαγωγή. Και κανείς δεν μπορεί να μένει αδιάφορος όταν συκοφαντείται, παρά μόνο εκείνος που στρέφει τα μάτια του στο Θεό, ο οποίος είναι ο μόνος που μπορεί να μας λυτρώσει από τον κίνδυνο και να φανερώσει στους ανθρώπους την αλήθεια και να παρηγορήσει την ψυχή με την ελπίδα. * Όσο εσύ προσεύχεσαι μ” όλη σου την ψυχή για εκείνον που σε συκοφάντησε, τόσο και ο Θεός πληροφορεί για την αθωότητά σου όσους σκανδαλίστηκαν εξαιτίας της συκοφαντίας. * Γνήσιος φίλος είναι εκείνος που, στον καιρό του πειρασμού, συμμερίζεται αθόρυβα και ατάραχα τις θλίψεις, τις ανάγκες και τις συμφορές του πλησίον, σαν να είναι δικές του. * Μόνο εκείνοι, που τηρούν πιστά τις εντολές του Θεού και γνωρίζουν καλά το βάθος των θείων κριμάτων, δεν εγκαταλείπουν τους φίλους τους, όταν αυτοί δοκιμάζονται με παραχώρηση του Θεού. Όσοι όμως περιφρονούν τις εντολές του Θεού και αγνοούν το βαθύτερο νόημα των δοκιμασιών που ο Θεός επιτρέπει, αυτοί, όταν μεν ο φίλος ευημερεί, απολαμβάνουν μαζί του, ενώ όταν ταλαιπωρείται από τους πειρασμούς, τον εγκαταλείπουν. Κάποτε μάλιστα συμβαίνει να συμμαχούν και με τους εχθρούς του. *

Οι φίλοι του Χριστού αγαπούν ειλικρινά όλους τους ανθρώπους, δεν αγαπιούνται όμως απ” όλους. Οι φίλοι του κόσμου ούτε αγαπούν όλους, ούτε αγαπιούνται απ” όλους. Και οι μεν φίλοι του Χριστού διατηρούν την αγάπη συνεχώς μέχρι τέλους της ζωής τους, ενώ οι φίλοι του κόσμου την διατηρούν μέχρις ότου συγκρουσθούν μεταξύ τους για πράγματα του κόσμου. *

Δεν έχει ακόμα τέλεια αγάπη ούτε βαθειά γνώση της θείας πρόνοιας, εκείνος που σε καιρό πειρασμού δεν κάνει υπομονή για όσα λυπηρά του συμβαίνουν, αλλά αποκόβεται από την αγάπη των πνευματικών αδελφών. *

Μην βιάζεσαι να καταστρέψεις το δεσμό της πνευματικής αγάπης, γιατί δεν έχει μείνει άλλη οδός σωτηρίας για τους ανθρώπους. * Φιλαυτία είναι η εμπαθής και παράλογη αγάπη προς το σώμα μας, την οποία αντιμάχεται η αγάπη και η εγκράτεια. Εκείνος που έχει τη φιλαυτία, είναι φανερό ότι έχει όλα τα πάθη. *

Αρχή όλων των παθών είναι η φιλαυτία, και τέλος η υπερηφάνεια. Εκείνος που την ξερίζωσε, έκοψε μαζί της και όλα τα πάθη. *

Μην είσαι αυτάρεσκος και δεν θα γίνεις μισάδελφος. Μην είσαι φίλαυτος και θα γίνεις φιλόθεος. *

Κάθε άνθρωπο πρέπει να τον αγαπάμε με την ψυχή μας. Όμως μόνο στο Θεό να έχουμε την ελπίδα μας, κι Αυτόν μ” όλη μας τη δύναμη να λατρεύουμε. Γιατί όσο μας συντηρεί Εκείνος, και οι φίλοι μας φροντίζουν και οι εχθροί δεν μπορούν να μας βλάψουν. Όταν όμως Εκείνος μας εγκαταλείψει, και οι φίλοι όλοι μας αποστρέφονται και οι εχθροί αποκτούν δύναμη εναντίον μας. *

Αν εκείνος που έχει όλα τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, δεν έχει όμως αγάπη, τίποτα δεν ωφελείται -όπως λέει ο θείος Απόστολος (Α” Κορ. 13, 2)-, άραγε πόση προθυμία και ζήλο οφείλουμε να δείξουμε για να την αποκτήσουμε; *

Το θυμικό μέρος της ψυχής* χαλιναγώγησέ το με την αγάπη, το επιθυμητικό καταμάρανέ το με την εγκράτεια, και το λογιστικό φτέρωσέ το με την προσευχή. Έτσι το φως του νου δεν θα θαμπωθεί ποτέ. *

Να καταπονείς το σώμα σου με νηστεία και αγρυπνία, και να καταγίνεσαι ακούραστα με την ψαλμωδία και την προσευχή. Τότε, θα έρθει σε σένα ο αγιασμός της σωφροσύνης και θα σου φέρει την αγάπη. *

Μη μολύνεις το σώμα σου με αισχρές πράξεις και μη λερώνεις την ψυχή σου με πονηρές σκέψεις. Τότε η ειρήνη του Θεού θα έρθει μέσα σου και θα σου φέρει την αγάπη. *

Πολλοί βέβαια έχουν πει πολλά για την αγάπη. Αν όμως την αναζητήσεις θα τη βρεις μόνο στους μαθητές του Χριστού, γιατί μόνο αυτοί είχαν για δάσκαλό τους στην αγάπη, την αληθινή Αγάπη, το Χριστό, και έλεγαν: «Αν έχω το χάρισμα να προφητεύω και να γνωρίζω όλα τα μυστήρια, κι αν έχω όλη τη γνώση, αλλά δεν έχω αγάπη, σε τίποτα δεν ωφελούμαι» (Α” Κορ. 13, 2). Εκείνος λοιπόν που απέκτησε την αγάπη, απέκτησε τον ίδιο το Θεό, γιατί «ο Θεός είναι αγάπη» (Α” Ιω. 4,16). Σ” Αυτόν ανήκει η δόξα και το κράτος στους αιώνες. Αμήν *

Σύμφωνα με την ορθόδοξη διδασκαλία, η ψυχή αποτελείται από τα εξής τρία μέρη: α) Το θυμικό (συναίσθημα), του οποίου αμαρτήματα είναι το μίσος, ο φθόνος, η ασπλαχνία κ.τ.ό. β) Το επιθυμητικό (βούληση), του οποίου αμαρτήματα είναι η φιλαργυρία, η γαστριμαργία και όλα τα σαρκικά πάθη. γ) Το λογιστικό (νους), του οποίου αμαρτήματα είναι η απιστία, η αίρεση, η βλασφημία, η υπερηφάνεια κ.τ.ό. Η υγεία της ψυχής εξαρτάται από την αρμονία στη σχέση και λειτουργία των τριών αυτών μερών της. 

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ «Η ΑΓΑΠΗ» Οσίου Μαξίμου του Ομολογητού ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2009

Ψυχωφελείς Λόγοι

"ΤΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ ΠΟΛΥ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ" !!!

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΑΥΣΗ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΑΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ, ΔΙΝΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ ΣΤΟΝ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΕΝΟ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΟ "ΛΕΠΤΗ", ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΗΣ ΠΡΑΞΗ!!!
 
"ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΑΥΣΗ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ"

ΑΓΓΕΛΟΣ: "ΠΩΣ ΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ ΤΩΡΑ;
ΨΥΧΗ: "ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΑΙ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΕΛΑΦΡΟΤΕΡΟΣ, ΑΛΛΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΠΩΣ ΒΡΕΘΗΚΑ ΕΤΣΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΕΔΩ;"
ΑΓΓΕΛΟΣ: "ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΜΗΜΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΦΗΜΙΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ
ΦΩΣ ΤΟΥ ...
ΑΓΓΙΖΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΒΑΣΙΜΟ ΑΠΟ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΚΑΙ Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ..."
ΨΥΧΗ: "ΕΓΩ ΤΙ ΚΑΛΟ ΕΚΑΝΑ ΚΑΙ ΗΡΘΑ ΕΤΣΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΕΔΩ;
ΔΕΝ ΣΥΝΕΒΗ ΚΑΤΙ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΠΟΥ ΝΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙ ΤΗΝ ΜΕΤΑΘΕΣΗ ΜΟΥ ΑΥΤΗ ΚΑΙ ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΟΙ ΚΡΙΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΔΕΝ
ΕΓΙΝΑΝ ΑΚΟΜΑ ..."
ΑΓΓΕΛΟΣ: "ΕΣΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΚΑΝΕΣ, ΕΚΑΝΕ ΟΜΩΣ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ
ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ ..."
ΨΥΧΗ: "ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ; ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΩ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥ ΤΟ ΑΝΤΑΠΟΔΩΣΩ; "
ΑΓΓΕΛΟΣ: "ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ ΧΑΜΗΛΑ, ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΔΗΛΑΔΗ ΕΝ ΖΩΗ ..."
ΨΥΧΗ: "ΜΠΟΡΕΙ ΕΝΑΣ ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΝΑ ΕΠΗΡΕΑΣΕΙ ΤΗ ΘΕΣΗ ΕΝΑ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΟΥ; "
ΑΓΓΕΛΟΣ: "ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΠΙΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΑΝΑΠΑΥΣΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΚΑΘΕ ΨΥΧΗΣ, ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΜΝΗΜΟΝΕΥΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΟΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΕΚΑΝΑΝ ΚΑΙ ΑΥΤΕΣ ΑΝ ΖΟΥΣΑΝ ..."
ΨΥΧΗ: "ΘΑ ΤΟ ΕΚΑΝΑΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ, ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΤΟΥΣ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΟΤΥΠΟ ΑΥΤΟ; "
ΑΓΓΕΛΟΣ: "ΚΟΙΤΑΞΕ ΕΚΕΙ ΚΑΤΩ ΠΟΙΟΣ ΣΕ ΜΝΗΜΟΝΕΥΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ..."
Η ΨΥΧΗ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΑΝΟΡΑΜΙΚΟ ΠΛΑΝΟ ΠΟΥ ΕΣΤΙΑΖΕΙ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΑΚΟΥΕΙ ΤΙΣ ΕΝΔΟΜΥΧΕΣ ΕΥΧΕΣ ΤΟΥ ΠΟΥ ΑΠΕΥΘΥΝΕΙ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΠΑΡΟΛΟ ΠΟΥ ΑΥΤΕΣ ΕΚΠΕΜΠΟΝΤΑΙ ΧΩΡΙΣ ΗΧΟ ...
ΨΥΧΗ: "ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΩ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ ΠΩΣ ΜΝΗΜΟΝΕΥΕΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ; "
ΑΓΓΕΛΟΣ: "ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΠΙΣΤΑ ΤΙΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΝΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗ ...
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΒΕΒΑΙΑ Ο ΜΟΝΟΣ, ΑΛΛΑ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟΙ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΣΑΣ ΜΝΗΜΟΝΕΥΟΥΝ ..."
ΨΥΧΗ: "ΠΕΣ ΜΟΥ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ: ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΗΝ ΕΠΩΦΕΛΟΥΜΑΙ ΕΓΩ;"
ΑΓΓΕΛΟΣ: "ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΙ ΣΕ ΣΕΝΑ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΠΛΗΡΩΝΕΙ
ΤΟ ΑΝΤΙΤΙΜΟ" ...
ΨΥΧΗ: "Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΤΙΠΟΤΑ;"
ΑΓΓΕΛΟΣ: "ΕΣΥ ΤΙ ΛΕΣ ΘΑ ΑΦΗΣΕΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΕΤΟΙΑ ΑΓΑΠΗ ΑΠΛΗΡΩΤΗ;
ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ ΣΕ ΟΛΟ ΤΗΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΚΑΙ ΑΦΟΣΙΩΣΗ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΠΙΣΤΟ, ΠΟΣΟ ΛΕΣ ΘΑ ΠΛΗΡΩΘΕΙ ΑΥΤΟΣ;
ΜΗΠΩΣ Η ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΗ; "
ΨΥΧΗ: "ΠΟΣΟ ΤΟΝ ΘΑΥΜΑΖΩ ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΕΜΑΙ ΠΟΥ ΕΓΩ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑ ΟΣΟ ΖΟΥΣΑ ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ ...
ΔΕΝ ΜΟΥ ΤΟ ΕΙΠΕ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ, ΤΩΡΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΩ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΠΡΑΞΗΣ ΑΥΤΗΣ, ΑΛΛΑ ΠΕΣ ΜΟΥ ΚΑΤΙ ΑΚΟΜΑ: ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΘΑ ΥΠΑΡΞΟΥΝ ΕΜΠΟΔΙΑ ΚΑΙ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΝ ΑΠΟΣΠΑΣΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΓΕΝΙΚΟ ΚΑΙ ΘΕΑΡΕΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ;"
ΑΓΓΕΛΟΣ: "ΟΣΟ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΤΟΣΟ ΚΑΙ ΘΑ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΓΙΑΤΙ Η ΠΙΣΤΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΙΝΗΤΗΡΙΟΣ ΜΟΧΛΟΣ ΠΟΥ ΑΠΟΚΑΘΙΣΤΑ ΤΗΝ ΕΠΑΦΗ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ..."
ΨΥΧΗ: "ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΔΟΠΟΙΕΙΤΕ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ ΑΥΤΟΥ;
ΟΛΟΙ ΘΑ ΣΩΘΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΔΕΧΘΟΥΝ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ...
ΕΙΔΟΠΟΙΕΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΓΙΑΤΙ ΠΟΛΛΟΙ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΠΡΑΞΗ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ ..."
ΑΓΓΕΛΟΣ: "Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΠΡΑΞΗΣ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΙΕΡΕΙΣ ΠΟΥ ΚΑΘΗΚΟΝ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΝΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΟΤΡΥΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ...
Η ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗ ΠΟΥ ΔΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΘΕ ΤΕΤΟΙΑ ΠΡΑΞΗ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ ΜΕΝ, ΑΛΛΑ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΠΟΥ ΑΝ ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΗΣΕΙ ΚΑΙ ΓΙΝΕΙ ΑΥΤΗ ΑΠΟ ΤΥΠΙΚΟ ΚΑΘΗΚΟΝ, ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΚΑΡΔΙΑΣ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΩΣ ΜΗ ΓΕΝΟΜΕΝΗ ...
ΓΙ ΑΥΤΟ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΔΕΝ ΣΥΝΙΣΤΑ ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΠΟΥ ΕΥΛΟΓΕΙ ΜΟΝΟ ΤΙΣ ΕΘΕΛΟΥΣΙΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΠΙΣΤΗ, ΠΡΑΞΕΙΣ ΚΑΙ
ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΤΟΥ ...
Η "ΦΡΟΝΤΙΔΑ" ΟΜΩΣ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΑΝΥΨΩΝΕΙ ΤΟΝ ΠΙΣΤΟ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ ΤΟΝ ΘΕΟ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ ...
ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΑΓΓΑΛΙΑΖΕΤΑΙ, ΩΣΤΕ ΔΕΝ ΧΑΛΑΕΙ ΤΟ ΧΑΤΗΡΙ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΕΙ ΚΑΘΕ "ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ" ΕΠΙΘΥΜΙΑ ...
ΑΝ ΕΠΕΣΤΡΕΦΕΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΓΝΩΡΙΖΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΑΥΤΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ, ΤΙ ΘΑ ΕΚΑΝΕΣ;
ΨΥΧΗ: "ΚΑΘΕ ΗΜΕΡΑ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΑΦΗΣΩ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΟΥΤΕ ΜΙΑ, ΘΑ ΕΓΡΑΦΑ ΣΕ ΜΙΑ ΣΕΛΙΔΑ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΕΝΑΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ: 'ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΕ ΜΕ' ΘΑ ΤΟΥ ΖΗΤΟΥΣΑ ΝΑ ΑΝΑΠΑΥΣΕΙ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΩΝ, ΑΛΛΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ ΕΚΕΙΝΕΣ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΘΑ ΔΙΑΒΑΖΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ...
ΟΣΕΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΡΟΣΘΕΤΑ ΣΤΗ ΛΙΣΤΑ ΑΥΤΗ, ΤΟΣΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΓΑΛΛΙΑΣΗ ΘΑ ΔΕΧΟΤΑΝ ΚΑΙ Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΨΥΧΗ ..."

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣΤΕ ΤΗ ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΓΙΑΤΙ ΜΕΤΑΦΕΡΕΙ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ...
ΒΟΗΘΕΙΣΤΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΛΑΦΡΥΣ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ ΤΟΥ !!!

Metropolitan Anthony of Sourozh -SUNDAY OF THE PARALYTIC

In the Name of the Father, the Son and the Holy Ghost.

How tragic today's story of the life of Christ is. A man had been paralysed for years. He had lain at a short distance from healing, but he himself had no strength to merge into the waters of ablution. And no one - no one in the course of all these years - had had compassion on him.

The ones rushed to be the first in order to be healed. Others who were attached to them by love, by friendship, helped them to be healed. But no one cast a glance at this man, who for years had longed for healing and was not in himself able to find strength to become whole.

If only one person had been there, if only one heart had responded with compassion, this man might have been whole years and years earlier. As no one, not one person, had compassion on him, all that was left to him - and I say all that was left to him with a sense of horror - was the direct intervention of God.

We are surrounded by people who are in need. It is not only people who are physically paralysed who need help. There are so many people who are paralysed in themselves, and need to meet someone who would help them. Paralysed in themselves are those who are terrified of life, because life has been an object of terror for them since they were born: insensitive parents, heartless, brutal surroundings. How many are those who hoped, when they were still small, that there would be something for them in life. But no. There wasn't. There was no compassion. There was no friendliness. There was nothing. And when they tried to receive comfort and support, they did not receive it. Whenever they thought they could do something they were told, 'Don't try. Don't you understand that you are incapable of this?' And they felt lower and lower.

How many were unable to fulfil their lives because they were physically ill, and not sufficiently strong… But did they find someone to give them a supporting hand? Did they find anyone who felt so deeply for them and about them that they went out of their way to help? And how many those who are terrified of life, lived in circumstances of fear, of violence, of brutality… But all this could not have taken them if there had been someone who have stood by them and not abandoned them.

So we are surrounded, all of us, by people who are in the situation of this paralytic man. If we think of ourselves we will see that many of us are paralysed, incapable of fulfilling all their aspirations; incapable of being what they longed for, incapable of serving others the way their heart speaks; incapable of doing anything they longed for because fear, brokenness has come into them.

And all of us, all of us were responsible for each of them. We are responsible, mutually, for one another; because when we look right and left at the people who stand by us, what do we know about them? Do we know how broken they are? How much pain there is in their hearts? How much agony there has been in their lives? How many broken hopes, how much fear and rejection and contempt that has made them contemptuous of themselves and unable even to respect themselves - not to speak of having the courage of making a move towards wholeness, that wholeness of which the Gospel speaks in this passage and in so many other places?

Let us reflect on this. Let us look at each other and ask ourselves, 'How much frailty is there in him or her? How much pain has accumulated in his or her heart? How much fear of life - but life expressed by my neighbour, the people whom I should be able to count for life - has come in to my existence?

Let us look at one another with understanding, with attention. Christ is there. He can heal; yes. But we will be answerable for each other, because there are so many ways in which we should be the eyes of Christ who sees the needs, the ears of Christ who hears the cry, the hands of Christ who supports and heals or makes it possible for the person to be healed.

Let us look at this parable of the paralytic with new eyes; not thinking of this poor man two thousand years ago who was so lucky that Christ happened to be near him and in the end did what every neighbour should have done. Let us look at each other and have compassion, active compassion; insight; love if we can. And then this parable will not have been spoken or this event will not have been related to us in vain. Amen.

CHRIST IS RISEN! HE IS RISEN INDEED!

Elder Ephraim of Arizona - On Silence, Idle Talk, and Boldness

Elder Ephraim of Arizona(Philotheou ,Athos) 

 

Chapter Nine.

Compel yourself in silence, the mother of all godly virtues. Keep silent in order to say the prayer. For when one speaks, how is it possible to avoid idle talk, which gives rise to every evil word, which weighs the soul down with blame? At your work, flee conversation; only speak in moderation when necessary. Let the hands work for the needs of the body, and let the nous say the sweetest name of Christ, so that the need of the soul, which we must not forget even for a moment, will also be provided for.

2. Do not grieve for me, my child, but struggle ardently. Struggle in silence, prayer, and mourning, and you will find the elements of eternal life. Compel yourself; close your mouth both in joy and in mourning. This is a mark of experience, so that both states are kept safely. For the mouth does not know how to guard riches. Silence is the greatest and most fruitful virtue; for this reason the God-bearing Fathers called it sinlessness. Silence and stillness, one and the same thing. The first divine fruit of silence is mourning—godly sorrow, joyful sadness. Afterwards come luminous thoughts, which bring the holy flow of life-streaming tears, through which the second baptism* occurs and by which the soul is purified, shines, and becomes like the angels. Where shall I place, child of Jesus, the spiritual visions springing forth from silence? How the eyes of the intellect are opened and see Jesus with sweetness greater than that of honey! What a novel wonder is worked from lawful silence and an attentive intellect! You know these things, so struggle. I have revealed a little to you; compel yourself and you will find yet greater. I keep you in my prayers just as I promised you. I wonder, are you ready?
*The Holy Fathers speak of four “baptisms”: (1 ) the Mystery of Baptism; (2 ) the baptism of tears of repentance; (3 ) the baptism of tonsure into the monastic schema; and (4 ) the baptism of blood, i.e., martyrdom.

3. Do not speak unnecessary words, my child, for they chill your soul’s divine zeal. Love silence, which gives birth to all virtues and fences in the soul so that the devil’s evil does not approach it. “Better to fall from a height than with the tongue”. The tongue does the greatest harm to man.

4. Salvation is not gained when we speak idly or when we pass our days without keeping accounts. Be careful with your tongue and your thoughts, for guarding them fills the soul with the light of God. But he whose mouth is unbridled deposits various impurities in his soul.

5. Flee from idle words and laughter if you want your prayer to have boldness through tears and grace! Constantly say the prayer intensely, with zeal, with longing; only thus does one become strong in soul. Avoid idle words at all costs, for they weaken the soul and then it does not have the strength to struggle. This is no time for daydreaming, but a season for spiritual profit. Who can guarantee that after going to sleep, we shall wake up? Therefore, let us compel ourselves.

6. When one keeps silent, he is given time and freedom for prayer and concentration; but when he passes his hour carelessly, he does not have time to pray. Furthermore, through his careless speech he accumulates various sins. For this reason the Holy Fathers placed the virtue of silence at the summit of the virtues, for without it no virtue is able to remain in the soul of man.

7. Always be prudent in your words; that is, first think and then speak; do not let your tongue run ahead before you think what you have to say. Do not become bold in talking much, my child; many are the evils from this evil boldness. Flee from it as from fire or a viper!


8. Guard yourself from boldness in talking and untimely words; they dry up the soul of man. Silence, meekness, and the prayer, on the other hand, fill the soul with heavenly dew, with mourning full of sweetness. Despise idle talk as the mother of coldness and dryness*, for idle talk drives the tears away from our eyes; that is, it takes them away from us and our soul withers.

9. My child, have patience, humility, and love, and guard your tongue, for when it defeats a person, it becomes an irrepressible evil for him, sweeping away also other people in its course and casting them down into the abysses of sin. Yes, my child, you must guard your mouth so that your heart may be kept pure. And when it stays pure, God comes and dwells in it, and then it becomes a temple of God. The holy angels rejoice to be in such a heart! Likewise, drive away filthy thoughts with anger and the prayer; the prayer is a fire that burns and expels the demons.


10. Be careful with your mouth, but primarily with your mind; do not let evil thoughts start talking with you. Do not let your mouth say words that could perhaps wound your brother. Let your mouth put forth words which are fragrant: words of consolation, courage, and hope. It is a person’s mouth that reveals his interior, his inner man.

11. Struggle, my child, as much as you can to become forceful—force yourself in everything, especially in silence and in mournful tears. When silence is practiced with knowledge and maintained with tears, the foundation stone of monasticism is set, on which the secure house will be built wherein the soul will find spiritual warmth and comfort. It is a bad omen for the soul’s future if silence is not kept, since one who is not silent scatters whatever he gathers; for a monk who is free with his mouth will be disorderly in everything. When we are silent, we have the time for interior prayer, which brings full assurance, and the time for luminous thoughts, which fill the intellect and heart with light. Therefore, my child, compel yourself in everything, for the good beginning is praised, but the negligent beginning is censured, for its end is most lamentable.

12. We have so much material offered by the devil, the world, and our carelessness to talk about idly, so many events and stories that are taking place and will take place, that we have plenty to occupy ourselves with; while “the one thing needful”, to approach God through prayer, we have laid aside. Our need for this spiritual turning to God is so urgent that nothing else should preoccupy us other than how to be close to God by means of prayer and holy thoughts, which also greatly help us achieve this goal.

Taken from the book "Counsels from the Holy Mountain" By Elder Ephraim of Arizona+Philotheou(Mt.Athos)

Father Ioan Guțu

 Father Ioan Guțu 

Father Ioan Guțu was one of the most important Romanian praying Fathers who lived on Mount Athos. Born in 1906, in the Bessarabian* region of Soroca and reposed in the Lord on December 5, 1996, in his cell at the Holy Mountain, Fr. Ioan Guțu lived and died in complete humility.

Fr. Ioan Guțu left us a few words that can be looked upon as his true spiritual ”will”, according to which he himself worked his good deeds: “Let us love all good works equally; however, we should start with the fear of God and finish with our love for Him, which is the wreath of all good works. Prayer should lead the way in all our good works. More prayer, more humility, more love for God – will easily lead us to the Kingdom of Heaven. Let us pray for one another and hope that God will not leave us. That said, we need to be aware that we cannot acquire salvation without temptations, patience, and contrition.”

* * *

Fr. Ioan Guțu was born in 1906, in the Bessarabian town of Popești, region of Soroca. In 1926, after having graduated elementary school, at only 19 years of age, young Ioan left for the Holy Mountain, where he settled at the Vatopedi skete of Colciu, in a cell that was consecrated to the birth of St. John the Baptist.

Later on, after a visit that he made in his Athonite cell at Colciu, his father, glad to see his son’s pure life, told him: “See that you will die here.” Thus, it was in his cell at Colciu that the Fr. Ioan would spend the rest of his life in spiritual effort, namely over seventy years. All throughout that time, he never left the Holy Mountain except one time, when he did obedience to his Spiritual Father, Hieromonk Ilie Vulpe.

Speaking of this humble Hieromonk, Fr. Dionisie Ignat, who lived in St. George’s cell at Colciu, said: “His Spiritual Father was Ilie Vulpe. However, within a short time, the Elders around him died and he was left alone for tens of years. We lived next to Fr. Ioan as if we were brothers: there was no difference whatsoever between our two cells. We would spend all the holy days and great feasts together. Fr. Ioan Guțu was the most rigorous observer of monastic life I have ever met: one of the best monks ever and a very zealous and good man. Others tried to live next to him, too, but they weren’t able to. He was only a Priest; not a Spiritual Father. The moment the last Spiritual Father in his cell died, he stopped performing the service, out of humility.”

To all those who met him – although he never confessed people – Fr. Ioan Guțu was truly a great spiritual father: he would fast all the time, eating only once every few days; he would keep vigil at all times, sleeping only a few hours a night; and he would pray all the time, while doing countless prostrations.

Once, a younger brother asked him for some words of spiritual profit. Fr. Ioan told him: “I am a simple man and have no such words. I, too, ask for spiritual advice and counseling from others, who are more advanced spiritually. Yet I can say this much: if we fulfill our monastic vows and complete our life’s journey as we have started it, we can hope for salvation.”

During the last years of his life, because of his efforts and his long years, Fr. Ioan got ill. Yet even so, he didn’t call for any doctors and continued his monastic canon all the way to the end, without sparing himself any part of it. As a result of that, well over two months ahead of his repose, he told his apprentice the date of his departure from this world.

Fr. Ioan Guțu reposed in the Lord on December 5, 1996, aged 91, after having led a holy life. On December 3, he confessed to Fr. Dionisie Ignat, took part in the day’s services and received the Holy Mysteries. Then after having asked for forgiveness from all the monks living at Colciu, he withdrew peacefully into his cell. According to his apprentice, Hieromonk Augustin, Fr. Ioan Guțu was “a model of humility in everything: from clothing, to food, his cell, his way of speaking… everything. We have learnt a lot from him”.

Teodor Danalache
Source: http://www.crestinortodox.ro/parinti/parintele-ioan-gutu-127018.html

* Bessarabia = the current Republic of Moldova

* * *

Between 1906 and 1996 (December 5), for 90 years, Abba Ioan amassed so much grace and humility, that he attained a most profound innocence. He was a great faster (as he would eat every two days) and a great ascetic worker (as he would sleep three hours a night, at most, sitting on a stool), and a great prayer (he would do prostrations even when his legs started to bleed, in his old days), and he never used medicines. He didn’t speak much, because if you did not take profit from his silence, there would be no reason for you to ask for any of his advice (and isn’t it that we can learn about humility only by looking at it?). He always thought that “we must start with the fear of God and finish with our love for Him – and put much humility and prayer in between these two and we will get to the Kingdom of Heaven”.

For his efforts, God revealed him the hour of his departure ahead of time, so he took care of everything else that needed to be put straight in his life, two months beforehand, asked for forgiveness from all his brethren – including the ones in St. George’s cell, where Fr. Dionisie Ignat lived (and who also confessed him) – and, on the day of Holy Savvas, he went to the Lord.

Fr. Ilie of Colciu used to recall that one year, they had nothing left to celebrate the patron saint/feast of the cell. They went down to the sea and laid out their nets but caught nothing. Since it was already St. John’s eve, they went to Abba Ioan and with a saddened heart, asked for his advice. Geronta told them: “Go back to the shore and bring that big fish.” The fathers would have liked to tell him that that is where they were coming from, but they kept quiet and did obedience. As soon as they got back to the shore, they were surprised to see quite a large fish, heading towards them, which would have been enough to feed all of them for two days. They took it out of the shallow water with their bare hands and praised the Lord.

In one of the last years of his life (in November 1996), Abba Ioan Guțu met with a young man who later on became Minister of the Department of Cults in Romania […]. The young man asked him: “Father, what do you deem that you have acquired during your 70 years of prayer at Mount Athos?” And the Elder told him: “I have acquired boldness before God”…

As he was working in the garden with Abba Ioan once, Fr. Augustin, his apprentice during his last years, told him in a slightly jesting tone: “Father, please pray to God, as you have acquired credit before Him, to send us a spring that would be closer to our cells, so that we don’t need to carry the water all the way up here from the valley”. The Elder didn’t say anything then, but towards that autumn, as the apprentice had all but forgotten his comment, fresh water sprung one day on the coast above the cell, just a few meters away from their garden plot… It is from that spring that the monks take their water from to this day.

Once, a Greek brother came over from the Vatopedi Monastery, to hear a word of profit from the Elder. And upon receiving his blessing, he meant to take his leave, but the Elder greeted him: “Kalos taxidis, pater Athanasios”. The brother wasn’t even a monk at that time, but when he tried to point that out, Abba told him: “It isn’t according to your will, but according to God’s will in your regard”. Today, one can find Father Athanasios living in that same community at Vatopedi.

Elder Ioan made himself inconspicuous, casting off his own will, but upon doing that he also cast off all worries, thus amassing peace for himself and also providing rest to his brethren…

George Crăsnean

Source: http://www.lumeacredintei.com/sct_3/st_24/despre_avva_ioan_guu.htm