Δες τον Ουρανό και δες το Πατρικό σου

 

Ζωηρά σύννεφα. Το φως του ήλιου κινείται υπέροχα ανάμεσά τους. Προσπαθεί να φτάσει στα μάτια μας. Να μας δώσει χρώμα και ενθυμίσεις μιας χαρούμενης νιότης που ίσως δεν ζήσαμε. Προσπαθεί να αγγίξει την καρδιά μας, να την απομακρύνει από την βουή της φθοράς.

Μέσα στην καθημερινή πορεία των ανθρώπων οι στιγμές σιωπής είναι λίγες. Πραγματικής σιωπής. Στιγμές όπου η καρδιά και ο νους κάνουν για λίγο στασίδι μερικά σύννεφα, λίγα άστρα, έναν ουρανό. Και εκεί μέσα στην τελεία σιωπή ο άνθρωπος καλεί τον Λόγο και καλείται απ’ Αυτόν.
Λείπει από τον σύγχρονο άνθρωπο η ποίηση. Όχι σαν λογοτεχνικό είδος, αλλά ως τρόπος ζωής, ως οντολογικό ιδίωμα, ως αναγκαία τροφή του είναι του.
Λείπει από τον χριστιανό ο ουρανός. Όλοι σχεδόν αιχμαλωτιζόμαστε στις πεζές συνήθειες της καταναλωτικής κοινωνίας μας.  Δουλειά, έσοδα, κατανάλωση, έξοδα, φαγητό, ύπνος, ανούσιες κοινωνικότητες και πάλι από την αρχή.
Λείπει σήμερα από τον κόσμο η όραση του κάλλους. Λείπει ο έρωτας, όχι της σάρκας, αλλά του προσώπου, της ψυχής. Κολλάμε σε υποκατάστατα του ωραίου, σε απομιμήσεις απολιθωμένων προτύπων, σε ηδονές που γίνονται οδύνες.
Πολλές φορές νομίζεις ότι οι άνθρωποι ζουν για να πεθάνουν. Ζούνε χωρίς να υποψιαστούν το κάλεσμα της Ζωής. Νομίζεις ότι η φαντασία των κλειστών ματιών είναι η λύση για τα αδιέξοδα που φαίνονται μπροστά μας.
Τα λίγα χρόνια που ζούμε μέσα στην φθορά μπορούν να μεταβληθούν σε προγεύσεις αιωνιότητος. Αρκεί να μην βγάλουμε απ’ την ζωή μας την χαρά και την πληρότητα  που προκαλεί και διατηρεί η παρουσία της Χάρης του Θεού.
Όταν η εισπνοή της προσευχή μας γίνει λιμάνι Πνοή Ζωής τότε ξαναζωντανεύει μέσα μας η δυναμική του «κατ’εικόνα και καθ’ομοίωση».
Ο άνθρωπος πορεύεται προς τον Θεό ζώντας μέσα στην κτίση με πτώσεις και αναστάσεις, με την χαρμολύπη του τέλους που είναι αρχή, με το δάκρυ μιας επίγειας ευτυχίας που δεν είναι αιώνια, με την ταπείνωση μιας αποτυχίας η οποία γίνετε η φρόνηση και σύνεση. Ο άνθρωπος πορεύεται δια της ζωής στην Ζωή, αρκεί να μην ποθήσει περισσότερο την ευγένεια απ' την αγάπη, αρκεί να μην ποθήσει περισσότερο την εγωιστική σιωπή από την τεταπεινωμένη "συγνώμη", αρκεί να γίνει αγκαλιά για τους πάσχοντες, αρκεί να κάνει σάβανο την μετάνοια και νεκρικό προσκέφαλο την αυταπάρνηση.
Ας πλησιάσουμε θαρραλέα στην πόρτα του Ουρανού. Ας ζήσουμε την καθημερινότητα με τον ενθουσιασμό ενός παιδιού που ανακαλύπτει την μεγαλοσύνη του κόσμου. Κι ας πονέσουμε, ας ματώσουμε...έτσι θα μεγαλώσουμε.
Ας ανοίξουμε τα φτερά της ελπίδος κι ας πετάξουμε μακρυά από τα ανώφελα και μάταια. Ας μην είμαστε πλέον τα γκρίζα μάτια που κοιτούν σαν άψυχο μηχάνημα το κόσμο. Ας γίνουμε χρώμα του κόσμου τούτου, ας γίνουμε καθρέπτες του Κάλλους.
Ο κάθε άνθρωπος είναι υπεύθυνος για τις επιλογές και την διάθεση που έχει για να ζήσει, να αγαπήσει, να συγχωρέσει, να ασκηθεί, να καθαρθεί, να θεωθεί…
Όταν δεις τον ουρανό μην μένεις σ’ αυτό που θα δεις, δες αυτό που κρύβει.
Δες το Πατρικό σου…και γύρνα σ’ αυτό.

αρχιμ.Παύλος Παπαδόπουλος

The Life and Passion of the Holy Great-martyr Saint Catherine, the Wise Virgin(Nov 25)

THE TWENTY-FIFTH DAY
OF THE MONTH OF NOVEMBER
The Life and Passion of the
Holy Great-martyr Catherine,
the Wise Virgin
From The Great Collection of the Lives of the Saints, Volume 3: November,
compiled by St. Demetrius of Rostov

During the reign of the impious Emperor Maxentius, there lived in the city of Alexandria a maiden named Catherine. She was of royal lineage, very beautiful and tall, and had reached the age of eighteen. She was also most learned, having studied all the writings of the Hellenes, and had acquainted herself with the authors of antiquity: Homer, Virgil, Aristotle, Plato, and others. It was not, however, only the philosophers that she had read: she knew well the books of the physicians Asclepius, Hippocrates, and Galen. Moreover, she had entirely mastered the arts of rhetoric and dialectic and knew many languages, so that all were amazed at her learning. Numerous rich men of noble birth came to ask her hand of her mother, who held the Christian faith secretly because of the great persecution raised up against the faithful at that time by Maxentius. Catherine’s mother and relatives often counselled the maiden to marry so that the royal inheritance passed down from her father would not fall into the hands of strangers and thus be lost to her family, but the wise Catherine loved virginity greatly and did not wish to be married. She answered those who urged her, "If you wish me to enter into wedlock, find me a youth who possesses the four things which I have (as you well know) in greater measure than all other maidens, not one that is inferior to me and unworthy of my hand. Look about for a young man who is of noble lineage, wealthy, handsome, and learned; if he is lacking in one of these things, he is not worthy of me."

Unable to find such a youth, Catherine’s relatives said, "Although the sons of emperors and great princes are highborn and wealthier than she, not one is as handsome or as wise."

Said Catherine, "1 do not desire a bridegroom who is uneducated."

The Nativity Fast

We have now gone through almost two weeks of the Nativity Lent, my dear friends. This fast, beginning on November 28th(Nov 15,New Calendar), lasts for six weeks - almost as long as the Great Lent. 
However, the Nativity Lent has a different and entirely unique character. Lent in our minds is usually associated with penitence, sorrow, weeping over one’s sins, cleansing the soul in preparation for the forthcoming great event or sacrament. In Christmas Lent, all concepts concerning lent - except for the last one, that is, purification of the soul, - are eclipsed by two dominant characteristics. These are - humbleness and internal joy.

Why does the Church urge us to use this lenten period to bring our souls into a state of complete humility? Because the coming holiday, although so joyous and so great, is completely enveloped in the spirit of humility. The Apostle Paul explains to us that in this holiday “God on high descended upon earth, in order to elevate us into heaven.” But in order to achieve this, the Lord “diminished Himself, taking on the image of a servant, and was likened to man.” We are all servants of God, that is, we have all been created, and in order to become like man, the Lord had to diminish, lessen, exhaust, in other words - humble His Divinity. And all of this the Lord did for us, in order to save us from death and the power of the devil, so that man - the crown of God’s creation - would not perish. In like manner we, too, should honor and thank our Creator and Saviour. We should diminish our pride, lessen our self-extolment, exhaust our selfishness, and only then - through total humility - will we find that ascending road into heaven, into the Heavenly Realm, which the Lord has opened for us in His descent to earth.

Το Καρότο, το Αυγό και το Τσάι...

«Σου έχω πει την ιστορία την παλιά με το τσάι, το καρότο και τ’ αυγό;»
Η Έλλη γνέφει «όχι».

 

«Άκου, λοιπόν!» αρχίζει ο παππούς. «Κάποτε παραπονιόταν ένας άνθρωπος πως είχε βάσανα πολλά. Τον κάλεσε, που λες, στο σπίτι της κάποια σοφή γερόντισσα, έβαλε ένα τσουκάλι με νερό να βράσει κι έριξε μέσα ένα καρότο κι ένα αυγό. Όταν έβρασαν καλά, έφτιαξε λίγο τσάι του βουνού και ρώτησε τον άνθρωπο τι βλέπει. “Ένα καρότο που έχει μαλακώσει από το βράσιμο κι ένα σφιχτό αυγό”, της είπε κείνος. “Και τι μυρίζει;” ρώτησε η γερόντισσα. “Μοσχοβολάει τσάι του βουνού!” της απαντάει. “Ε, λοιπόν, οι λύπες και οι στενοχώριες μοιάζουνε με νερό που βράζει” λέει η γερόντισσα.«Υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν δυνατοί, μα σαν τους βρουν αναποδιές, θαρρείς και πέφτουν στο βραστό νερό σαν το καρότο, που μαλακώνει και διόλου δύναμη δεν έχει πια. Άλλοι πάλι μοιάζουνε με το αυγό. Μέσα τους είναι αδύναμοι και μόνο ένα τσόφλι έχουν απ’ έξω να τους προστατεύει. Όταν έρθουν δύσκολοι καιροί, θαρρείς και πέφτουν στο βραστό νερό σαν το αυγό και, σαν αυτό, γίνονται κι από μέσα τους σκληροί. Μα είναι κι άλλοι που θυμίζουνε το τσάι. Όταν τους βρίσκουν βάσανα, είναι κι εκείνοι σαν να πέφτουν σε βραστό νερό, μα ούτε σκληραίνουν, ούτε μαλακώνουν. Μεταλλάζουν μόνο το νερό σε τσάι του βουνού που ευωδιάζει. Κι ευφραίνονται με τη μοσχοβολιά του όσοι βρίσκονται κοντά. Τις λύπες και τις στενοχώριες, πάει να πει, τις κάνουν γνώση, καλοσύνη και χαρά. Πήγαινε στο καλό λοιπόν” του λέει η γερόντισσα “και φρόντισε να είσαι σαν το τσάι.»»

 

Πηγή: Από το βιβλίο «Στη σκιά της πράσινης βασίλισσας»

 

xristianos.gr

Τά καλά καί συμφέροντα ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν…παρά τοῦ Κυρίου αἰτησώμεθα. Ποιά εἶναι τά «καλά και συμφέροντα»;

Τα συμφέροντα ταις ψυχαίς ημών. Τα καλά και συμφέροντα πού ζητούμε από τον Κύριο, δεν είναι εκείνα που οι κοσμικοί άνθρωποι ονομάζουν «καλά και συμφέροντα». Διότι «για τούς πιστούς είναι άλλος ο χαρακτήρας των συμφερόντων, όχι αυτός πού νομίζει ο πολύς κόσμος». Ο χριστιανός γνωρίζει ότι υπάρχει ψυχή και άλλη ζωή, και βλέπει τα πάντα με το πρίσμα της αιωνιότητος. Ωστόσο, επειδή οι χριστιανοί πολλές φορές δεν γνωρίζουμε το συμφέρον τής ψυχής μας, παρακαλούμε τον Χριστό να μας δίνη ό,τι Εκείνος κρίνει ως συμφέρον. Λέγει ο ιερός Χρυσόστομος:…

«Δεν γνωρίζεις εσύ εκείνα που σε συμφέρουν, όπως τα γνωρίζει ό Θεός πολύ καλά. Πολλές φορές ζητάς βλαβερά και επικίνδυνα πράγματα, ο Θεός όμως που ενδιαφέρεται περισσότερο για την σωτηρία σου δεν προσέχει την αίτηση, αλλά σε κάθε περίπτωση φροντίζει για το συμφέρον σου». Έτσι ο πιστός δεν θλίβεται εάν δεν λάβει εκείνο που ζήτησε, διότι πιστεύει ότι ο Κύριος είναι ο βάθει σοφίας φιλανθρώπως πάντα οικονόμων και το συμφέρον πάσιν απονέμων. Και είτε λάβει απάντηση στο αίτημα του είτε όχι, ευχαριστεί και δοξολογεί την αγάπη Του. Εάν δεν λαμβάνουμε από τον Θεό ό,τι ζητούμε, είναι επειδή ζητούμε λίθο και όχι τον Αρτο της ζωής. «Ας είναι πνευματικά όλα τα αιτήματα σου, και θα λάβεις οπωσδήποτε», τονίζει ο ιερός Χρυσόστομος. Ο ίδιος ο Κύριος μας προτρέπει να μην ζητούμε ασήμαντα πράγματα, διότι, όπως μας διαβεβαίωσε, ενός έστι χρεία. Κι εμείς στην θεία Λειτουργία ζητούμε από τον θεό τον ουράνιο Αρτο, τον Χριστό. Αυτός είναι το Έν το οποίο μας συμφέρει: Μας φέρει όλους μαζί κοντά στον ουράνιο Πατέρα.

 
 Ιερομονάχου Γρηγορίου, «Η Θ.Λειτουργία», Αγιο Όρος, 2006

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ!

Κάποιος κύριος, πνευματικοπαίδι μου, μεγάλος κάπως στην ηλικία, οδηγούσε ένα πρωινό το αυτοκίνητο του και σε κάποιο σημείο του δρόμου είδε ένα προσκυνητάρι. Επειδή λόγω της ηλικίας του οδηγούσε σχετικά αργά, πρόλαβε να δει μέσα στο προσκυνητάρι την εικόνα της Παναγίας. Τότε σκύβοντας ελαφρώς και απευθυνόμενος προς την εικόνα της Παναγίας είπε:

-Καλημέρα, Παναγία μου!

Και αμέσως ή Παναγία βρέθηκε μπροστά του, ολόσωμη, ολοζώντανη, ολόλαμπρη και του απάντησε με γλυκύτητα: – Καλημέρα, παιδί μου!

Όταν συνήλθε, βρισκόταν έξω από το αυτοκίνητο του, στη μέση του δρόμου, γονατιστός και γεμάτος δάκρυα.

Από τότε κάθε φορά πού βλέπει εικόνα της Παναγίας κατανύσσεται και τα μάτια του γεμίζουν δάκρυα.

ΒΙΒΛΙΟΓ. ΓΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ.

ΠΑΤΗΡ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Icon Analysis- "The Entrance of the Theotokos into the Temple"

Today is the prelude of God’s pleasure and the proclamation of man’s salvation. The Virgin is clearly made manifest in the temple of God and foretells Christ to all. Let us also cry out to her with mighty voice, “Hail, fulfillment of the Creator’s dispensation. -Apolytikion for the Feast of the Entrance

One of the Twelve Great Feasts, and the first major feast of the Advent period, is that of the Entrance of the Mother of God into the Temple at Jerusalem. As the hymn for the feast says, the Entrance of the Mother of God into the Temple is the “prelude” of God’s plan for Salvation: the Incarnation.

The details of the feast (Gr: Η είσοδος της Θεοτόκου στον Ναό; Ru: Введение во храмare) are recounted in the 2nd century writing, the Protoevangelion of James, which details the birth and early life of Mary, before the Annunciation of the divine plan for her to be the Mother of God. After God granted a child to the elderly couple Joachim and Anna, it was decided that she would be entirely dedicated to God. And so, when their girl was three, Mary was brought by her parents to the Temple in Jerusalem

The Icon

Although the texts of the event are ancient, the feast didn’t appear in the Church until the 6th century A.D., and then only in the East. The feast was not introduced to the West until after the Great Schism, as late as the 14th century. Neglected in the West, it is one of the Twelve Great Feasts of the Orthodox Church and, as mentioned, the prelude to the Nativity of Christ: Christmas. The relatively late introduction of the feast to the Church means that icons are also relatively late, normally after the 11th century. As a result, the icons show little variation from the 15th Century example given above.

The infant Mary is shown as a small adult, wearing even the same clothing (red-over-green, with the three stars of perpetual virginity) as in icons of her as an adult. She is racing towards St Zacharias at the entrance of the Temple, dressed unmistakably as the High Priest and with halo, who stoops down to greet her. In her wake she leaves her parents Ss Joachim and Anna (also with halos), and the retinue of young maidens who accompanied the holy family to the Temple. All of this is as it’s described in the Protoevangelion. On lifting up the young Theotokos, Zacharias declares:

“It is in you that He has glorified your name in every generation. It is in you that He will reveal the Redemption that He has prepared for His people in the last days.”

Mary was then raised in the temple, with the other maidens, until she reached puberty. At this point, the Gospels take up the narrative: her betrothal to the widower Joseph, the Annunciation, and the birth of Christ. Church tradition further states that during Mary’s time in the Temple, she was lead into the Holy-of-Holies – the most sacred part of the Temple – where she was attended to by angels. This is shown in the icon, where Mary is seemingly at the top of a tall tower; this is figurative, as the Holy-of-Holies was not at the top of a tower, but behind a veil (which is also sometimes shown in icons, flung back).

The Temple is usually shown in the background, often depicted anachronistically as a church building with cupolas and crosses. Depicting the Jewish Temple as a Christian church is done deliberately, rather than in ignorance, in this and other icons: these holy images show the spiritual reality of the Jewish Temple, which prefigured in both form and use the things completed by the Jesus Christ’s birth by the Virgin Mary. Often, a cloth is shown draping over the whole scene, indicating that the icon’s main scene is actually happening inside the Temple. Thus, the outside and the inside of the building is shown simultaneously; a common iconographic technique used in other icons such as the Nativity of the Mother of God and the Presentation of Christ in the Temple.

The icon below, from 14th Century Russia, contains all these features but is rare in also showing Mary’s future fiancée – St Joseph – on the left. His hands are covered, in reverence, anticipating his future betrothal to the future Mother of God, pure virginal vessel of the Son of God.

Today, the most pure temple of the Savior, the precious bridal chamber and Virgin, the sacred treasure of God, enters the house of the Lord, bringing the grace of the Divine Spirit. The Angels of God praise her. She is the heavenly tabernacle.

Source- http://iconreader.wordpress.com