Αγριοκρεμμύδα

Ήταν κάποτε μια γριά γυναίκα, η οποία στη ζωή της δεν είχε κάνει κανένα καλό. Όταν πέθανε, ο άγγελός της την πήγε στο θρόνο του Θεού, μα στο βιβλίο των πράξεών της δεν υπήρχε καμία καλοσύνη κι έτσι ο δρόμος της ήταν για την κόλαση. Ο άγγελός της στενοχωρήθηκε αφάνταστα. Αναζήτησε στις πιο κρυφές σημειώσεις του βιβλίου του καθενός, μήπως και βρει κάποια καλή πράξη και αναγκάσει το Θεό που είναι γεμάτος αγάπη να την πάρει στον Παράδεισο.

Ψάχνοντας, λοιπόν, βρήκε ότι κάποτε όταν η γρια σκάλιζε τον κήπο της, ήρθε ένας ζητιάνος που της ζήτησε ελεημοσύνη. Η γριά δεν ήθελε να δώσει τίποτα, αλλά ο ζητιάνος ήταν πολύ επίμονος. Τότε, αφού νευρίασε, η γριά τράβηξε μια αγριοκρεμμύδα και την πέταξε στο ζητιάνο, για να απαλλαγεί από την παρουσία του. Ο άγγελος χάρηκε και είπε στο Θεό το συμβάν. Τότε Αυτός του είπε: "Πάρε μια αγριοκρεμμύδα κι αν μπορέσει η γρια να κρατηθεί απ' αυτήν και βγει από την κόλαση, ας τη φέρεις στον Παράδεισο".

Ο άγγελος χάρηκε αφάνταστα, πήρε μια αγριοκρεμμύδα και κατηφόρισε στην κόλαση. Ρώτησε πού βρίσκεται η γρια και της είπε τα ευχάριστα. Η γρια καταχάρηκε και αρπάχτηκε από την αγριοκρεμμύδα που κρατούσε ο Άγγελος και άρχισε να βγαίνει από την κόλαση. Τότε συνέβη το εξής παράδοξο. Από τα πόδια της γριάς άρχισαν να κρεμιόνται κι άλλοι κολασμένοι για να ξεφύγουν από τον τόπο της βασάνου. Όμως η γριά άρχισε να τους σπρώχνει φωνάζοντας: "Δικιά μου είναι η αγριοκρεμμύδα, δεν έχετε θέση μαζί μου!". Ο άγγελος την παρακαλούσε να δείξει αγάπη, αλλά η γριά ήταν αμετάπειστη. Κλωτσούσε τις άλλες ψυχές και φώναζε! Τότε η αγριοκρεμμύδα έσπασε και η γρια και όλες οι άλλες ψυχές ξαναγύρισαν στην κόλαση.

Ο άγγελος δάκρυσε και έφυγε...

How to Live According to the Faith. By Metropolitan Philaret of Moscow

 

Metropolitan Saint Philaret of Moscow

Faith in Christ has existed on earth for almost 2,000 years now, and is in no way overcome. Hundreds of thousands of people have joyously borne terrible torments out of love for Christ, for faith in Him. And if in present times there have appeared men of corrupt minds, reprobate concerning the faith (II Tim. 3:8) and stood against the Faith and the Church of Christ, all their efforts are in vain: the Lord said that the gates of hell shall not prevail against [His Church] (Matt. 6:18). Let us look at ourselves. Is there among us firm faith and love for Christ? Do we not stifle it with our passions, laziness, doubts?




Ah, friends, without faith in the Lord Christ there is no salvation!


We must by all means kindle in ourselves the spirit of faith, that is, stimulate it, feed it with prayer, the Word of God, patience, sincere remembrance of the Savior Who suffered for us. All of this can be done every day.




What to Do in the Morning


When you wake up, first of all let your soul and heart say "Glory to Thee, O Lord, Who has preserved us this night! Glory to Thee, Who has shown us the light! Lord, bless this day for us!" In doing this, think about how God gives you the day which you could not give to yourself, and devote the first hour, or perhaps the first quarter hour of the day given you and offer it as a sacrifice to God, in grateful, supplicatory prayer. The more zealously you do this, the more you will sanctify your day, the more strongly you will protect yourself from the temptations that we meet every day.




The Dwelling and Clothing of the Christian


From the start of the morning and throughout the day, make the thought about Christ the soul of your life, the moving force of your actions. So, for example, if you glance over your dwelling, remember Christ in the manger, in swaddling clothes, lying on straw, all this life not having a place to lay His head, finally imprisoned, nailed to the Cross, and thank God for your house, your shelter, however humble and poor it may be. Do not envy magnificently decorated mansions: the mansion of Christ is a pure heart!


As you dress in your simple clothing, remember Christ stripped naked and then robed in the clothing of mockery. Do not dwell on apparel, do not follow slavishly the whims of fashion, but try to garb yourself in goodness, humility, meekness, long-suffering, gazing mentally on the meek and humble heart of Jesus.


If you are eating a meal, remember the vinegar and gall that Christ tasted, and do not demand plentiful, luxurious food and drink: the heavenly Guest loves to enter not the house of feasting, but always to the one that opens the door of his heart to Him. Place in your heart Christ suffering and dying on the Cross, and in His unseen presence mortify your passions and lusts.


Contact with people


Later, when you deal with people, both relatives and others, before saying a word, think about what will be its effect, and think even more seriously before you do something in their presence, for actions speak louder than words.


Worldly Affairs


If you are undertaking anything, before asking any other adviser, ask the advice of faith. Appeal in the words of the Apostle: Lord, what wilt Thou have me do? (Acts 9:6). Is what I would undertake pleasing to Thee, Lord? If it is pleasing, bless it; if not, do not let me do what is displeasing to Thee. And then listen to what the Lord tells you in your conscience, in your reason, in the counsels of pious and wise people and, having begu n the course that you select, pray in your heart, O Lord, make haste to help me (Ps. 69:1).


Absences


If you are going anywhere, go with God, as our pious forbearer said as a farewell, walk before me as the Lord Himself demanded (Gen. 17:1); always see Him before you, for He is at thy right hand (Ps. 15:8). As much as possible keep in your thoughts and in your heart that God sees you, so that you may be both ashamed and afraid to attempt anything unworthy before the eyes of God.




Word and Feelings



If you enter the company of people, behave with extreme caution. If you hear a word of praise for yourself there, be careful: praises frequently conceal flattery and can arouse in you self-satisfaction and neglect of your further improvement. If you hear an insulting or humiliating word, take care not to become inflamed with anger which worketh not the righteousness of God (James 1:20). Answer the one who insults you either with silence or a meek word of truth. If you hear a word that accuses a neighbor, be careful that you not take part in the sin of someone else's tongue. Do not join in words that are more harmful to the one who judges than to the one being judged. If you hear a word that saddens one with bad news, be careful lest your sorrow become stronger than your common sense; dissolve it with hope in God's mercy and with the warm prayer: O my Rejoicing, deliver me from them which have encircled me (Ps. 31:7). Endure without complaint sorrows and misfortunes. Sorrows are inescapable on the path leading to the Kingdom of God! Many are the sorrows of the righteous! Christ Himself endured them; the Mother of God endured them as well. Without sorrows we will not be saved, but even in the depth of sorrow believe that the Lord loves you truly, and is only testing you. Remember: you sometimes return home from afar by a bad road, in a storm, in frost, or in terrible heat, but you go patiently, willingly; likewise patiently go by the difficult and sorrowful path to the heavenly home, the Kingdom of God.



Caution Regarding Harmful Books



If you see in a letter or a book a word of unbelief, irreverence, or indecency, turn your eyes away from it quickly, do not entice yourself with the thought of reading it out of curiosity or for amusement. Do not touch filth. Do not play with fire. Do not desire to experience the taste of poison.



In general, in your relations with people be peaceable, just, compassionate, do good even to your enemies, imitating Him Who shines His sun on both the evil and the good.



If you will live and act in this manner, then, when you pray, nothing will obstruct your prayer's path to heaven.

Attending Church

When the time comes, and especially the time put aside for God and His temple, a feast day or the hour of Divine Services, hurry to tear yourself away from business and worldly cares and voluntarily and zealously offer yourself to God in His church. When you enter the church bring to mind the promise of the Lord to those that gather in His name: there am I in the midst of them (Matt. 18:20), and stand reverently in church, as before the very face of Christ, and pray to Him that he sanctify you by His holiness, animate you by His prayer, and enlighten you with the word of the Gospel and the Grace of the Mysteries. Take note of this, too: in the church, angels serve with us and guard the holiness dwelling there. Once, in the Lavra of Saint Theodosius near Jerusalem, Abba Leontius, coming one Sunday to church to receive the Holy Mysteries, saw an angel standing on the right side of the Holy Table, and when the elder, being afraid, turned to run to his cell, the voice of the angel called to him: "From the time this Holy Table was consecrated, I have been charged to stay by it." Remember this, beloved, and stand reverently. And, if you feel that only your body is standing in church, while your mind thinks of home, or the market, or a place of merriment, collect yourself. Hurry to bring back your mind that has strayed, join it to God in your heart, force it to strive towards God, Who looks upon you. When you hear the word of God, open up not only your bodily ears, but your spiritual ones as well, open your heart, receive this heavenly Bread and with it nourish not only your memory, but also your life and work.

On Communion

When you are preparing to be a communicant of the Body and Blood of Christ, or are simply present at this Mystery, cleave in mind and heart to the Cross and the Tomb of the Lord, to the Body of Christ, suffering, dying, buried, risen, glorified and believe that your faith's touching Him will be more substantial than the touching of His garment by the woman with an issue of blood, and Christ's power [will] go out (Luke 8:46) to purify and elevate your powers of soul and body.

How to Celebrate Feast days

Having left church and returned home, do not rush to worldly business on days dedicated to God: business that you illicitly conduct in festal times will bring you no benefit. Realize most of all that if you do not come to thank and glorify God in His church, then you can be sure that He will not send down His blessing on your business outside the church (Haggai 1:9). And if sometimes you decide to excuse yourself from attending the church, be in fear lest you suddenly be overtaken by death and lest it be said of you: Remember that thou in thy lifetime received thy good things... but now (in eternity) thou art tormented (Luke 16:25). God preserve you from this fate.



Never forget that your soul is also God's temple, and if at any time an impure thought and evil desire draws near to your soul, and will draw your body as well towards sin, hasten to protect yourself with the words said to the first Christians, and consequently to you: Know ye not that ye are the temple of God, and that the Spirit of God dwelleth in you? (I Cor. 3:16). Then say to yourself: how can I dare to ruin the temple of God, by sin and inequity! How can I be so bold as to insult and alienate the Holy Spirit!

What to do in the evening

Now the day has ended - you are going off to sleep. Ponder the thought that God gives you rest from labors, and take the first fruits of the time of your rest and dedicate it to God with pure and humble prayer. Its fragrance will draw an angel close to preserve your rest. While preparing for sleep, remember death, of which sleep is an image and threshold, and with a prayer of faith surrender yourself to Him that is the Resurrection and the Life (John 11:25). But when you can conquer sleep, or when it does not conquer you, remember [the Lord's] name in the night (Ps. 118:55). Such should be the constant disposition and activity of the believer that he may gradually draw near to that state of soul in which the holy Apostle Paul says of himself: I live by the faith of the Son of God, Who loved me and gave Himself for me... Yet not I, but Christ liveth in me (Gal: 2:20)!



Translated by Seraphim F. Englehardt From "Orthodox Life" [in Russian], No. 10, 1952

Ὁ καθένας θά δοξαστεῖ κατά τό μέτρο τῆς ἀγάπης του!

 Ἅγιος Σιλουανός

Ὁ Κύριος μᾶς ἔδωσε τήν ἐντολή νά ἀγαπᾶμε ὁ ἕνας τόν ἄλλον. Αὐτή εἶναι ἡ ἀληθινή ἐλευθερία: ἡ ἀγάπη γιά τό Θεό καί τόν πλησίον.  Ἐδῶ βρίσκεται καί ἡ ἐλευθερία καί ἡ ἰσότητα.
Στήν κοσμική τάξη εἶναι ἀδύνατο νά ὑπάρξει ἰσότητα – αὐτό ὅμως δέν ἔχει σημασία γιά τήν ψυχή. Δέν μπορεῖ νά εἶναι ὁ καθένας βασιλιάς ἤ ἄρχοντας, πατριάρχης ἤ ἡγούμενος ἤ διοικητής. Mπορεῖ ὅμως ὁ καθένας, σέ ὅποια τάξη κιἄν ἀνήκει, ν' ἀγαπάει τό Θεό καί νά εἶναι εὐάρεστος σ' Ἐκεῖνον – κι αὐτό εἶναι τό σπουδαῖο. Καί ὅσοι ἀγαποῦν περισσότερο τό Θεό στή γῆ, θά ἔχουν περισσότερη δόξα στή βασιλεία τῶν οὐρανῶν καί θά εἶναι πιό κοντά στόν Κύριο. Ὁ καθένας θά δοξαστεῖ κατά τό μέτρο τῆς ἀγάπης του.
Ἡ θεία χάρη δέν ἀφαιρεῖ τήν ἐλευθερία, ἀλλά συνεργεῖ μόνο στήν ἐκπλήρωση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἀδάμ βρισκόταν στήν κατάσταση τῆς χάριτος, ἀλλά δέν τοῦ ἀφαιρέθηκε τό αὐτεξούσιο. Oἱ ἄγγελοι παραμένουν ἐπίσης στό Ἅγιο Πνεῦμα, ἀλλά δέν τούς ἔχει ἀφαιρεθεῖ ἡ ἐλεύθερη βούληση.
Ὁ Κύριος ἔδωσε στή γῆ τό Ἅγιο Πνεῦμα· καί ὅσοι τό ἔλαβαν, αἰσθάνονται τόν παράδεισο μέσα τους.
Ἴσως πεῖς: “Γιατί λοιπόν δέν ἔχω κι ἐγώ μιά τέτοια χάρη;”. Ἐπειδή ἐσύ δέν παραδόθηκες στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά ζεῖς σύμφωνα μέ τό δικό σου θέλημα.
Παρατηρῆστε ἐκεῖνον πού ἀγαπάει τό θέλημά του: Δέν ἔχει ποτέ εἰρήνη στήν ψυχή του καί δέν εὐχαριστιέται μέ τίποτα. Γι' αὐτόν ὅλα γίνονται ὅπως δέν θά ἔπρεπε. Ὅποιος ὅμως δόθηκε ὁλοκληρωτικά στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἔχει τήν καθαρή προσευχή καί ἡ ψυχή του ἀγαπάει τόν Κύριο.

από το βιβλίο: “Γνωριμία με τον Θεό”

Ι.Μ. Παρακλήτου Ωρωπού

The Elevation of the Bread in Honour of the Most Holy Mother of God

 Dormition of Theotokos, by hand of Georgios Kordis, egg tempera on wood

by Saint Maximos the Greek

The Only-Begotten Son and Word of God, who became a human person for us (though He was sinless), voluntarily underwent the crucifixion, death and burial so that our human nature, which the father of evil had caused to be cast out of paradise in olden times, could be elevated. Christ rose, however, and was elevated to His initial glory, and then sent the Comforter, the Holy Spirit, to his disciples and apostles. After the God/Man/Word ascended into heaven, the eye-witnesses and servants of the Lord were in the upper room, as Saint Luke tells us, and after they had received the Holy Spirit they were unwilling to neglect preaching the Word of God in order to wait on tables. So they appointed deacons in their place. When the preachers of salvation sat down at table, they placed on it a napkin with a loaf on it, which was the Saviour’s portion and similar to those He had eaten when He was still incarnate among them, before His passion.

When the holy apostles rose from the table, the oldest and first among them took the loaf in his hands, raised it up and proclaimed ‘Great is the name’. The other disciples of the Word responded ‘of the Holy Trinity’. Then the deacon who was serving said ‘Glory to You in the name of Christ the Saviour’. And the apostles again answered ‘Glory to You our God’. The name of the Holy Consubstantial Trinity without beginning was said once and ‘glory to You our God, glory to You’ twice, because of the two elements, divinity and humanity, the two energies and two natures, and their perfect union in the God/Man/Word.

The holy apostles performed this rite both when they were together and when they were apart, after they’d gone out to teach all the nations. At the Dormition of the Holy, Most Pure, Ever-Virgin Mary, the Sinless, Uncorrupt, Mother of the Word, the Most Honourable and Sublime of all celestial concepts, the renewal of our race, the most precious, God-receiving vessel of the whole of the Divinity, the apostles, who were at the ends of the known world, were taken up in clouds and transported to Gethsemane to offer their services at the burial of the most pure body of the Mother of God the Word. By God’s will, which sees and arranges all things, the holy and great Apostle Thomas was not with the others at the burial of the Mother of the Word, just as, when the Saviour appeared to His disciples behind closed doors after His resurrection and taught them about peace, Thomas wasn’t there and didn’t believe the other disciples and companions.

Because of this good disbelief, he taught us, through touching the most pure members of the Saviour’s body- the ribs and the hands- that we should believe that He Who suffered the Passion while still among us is indeed the perfect God. So, in this instance, too, by the ineffable and unspoken will of Him Who orders all things and governs all things well, Thomas wasn’t present at the funeral of the Mother of God. He came three days later, borne on a cloud and immediately hastened to the grave, together with the other apostles, in order to venerate the life-receiving body of the Mother of God. And so the whole of the human race was given salvation and the correct faith.

Just as the incarnate God rose from the dead, so the holy body of His Mother was taken up into the heavenly domain. On their return from the grave, the apostles talked to Thomas, the preacher of the truth, about how he was transported on the cloud. They recalled the words of the song of the Mother of God, her miracles and her final resting in the grave. He in turn related the persecutions, the temptations and the hardships he’d suffered on his journey. He named the cities, the residents of which had come to believe through his preaching, and also told them what he saw when he was taken up in the cloud. He told them all of this. Then they went to eat and thereafter began to elevate the portion which had been placed in honour of Christ the Saviour.

When the deacon who was performing this rite took this bread in his hands, he raised it and said ‘Great is the name’ and the apostles replied ‘of the Holy Trinity’. And when he said ‘Glory to you our God glory to you’- oh, how ineffable and delightful are Your mysteries, Christ our King, through which you perform miracles! Wishing to satisfy the great desire of the Apostle Thomas to see the All Holy and Ever-Virgin Mother of God, You allowed him to see You and Your holy Mother, all the heavenly powers and all those who had fallen asleep throughout the ages ascending from earth to heaven. The apostles gazed in terror at Our Lady and her Only-Begotten Son. And instead of saying ‘Glory to You, our God, glory to You’, they exclaimed ‘Most Holy Mother of God, help us!’ And other apostles shouted ‘Through her intercessions, God, have mercy upon us and save us!’ Since then, this elevation of the ‘Panayia’, Our Most Holy Lady, has been celebrated in commemoration of the Mother of God herself.

And so we celebrate the elevation of the ‘Panagia’ when we rise from the table, for the sanctifying of our souls and bodies. Who can praise in an appropriate way her innumerable miracles, which are still being performed to this day? Were we able to concentrate the eloquence of all orators into one mouth and a single voice, we still wouldn’t be able to find a way to tell the secrets of her wonders, which she performs on land and sea: illnesses disappear, demons are put to flight, prisoners are liberated from bitter enslavement, the down-trodden are freed from the misery that oppresses them. And from what I’ve seen and heard, anyone who raises a finger, a stone, or some plant in her memory and her name receives the same deliverance from tribulations as the person who elevates the bread in honour of the Ever-Virgin Mary, the Mother of God.

Her Son, our Lord Jesus Christ, took the bread in His hands and said ‘Take, eat; this is my body’ and ‘do this in remembrance of me’. Christ is the head, which is why those who partake of His great mystery, if they receive it worthily, will receive His glory and become gods by grace.

Those who instituted the sacraments were pleased to confirm that, because of this bread which is elevated in honour of the holy name of the Mother of God, we should be delivered from every evil and should partake of her holy body. And, thanks to her protection, that we should be delivered from eternal torments and be counted worthy of the eternal blessings, through her prayers and those of all the saints throughout the ages. Amen.

Source-Pemptousia.com

''Μέγα θαύμα της οικουμένης''

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καστορίας κ.κ. Σεραφείμ

Πανηγυρίζουμε και πάλι, αδελφοί μου, «την πανένδοξον Κοίμησιν και την εις ουρανούς Μετάστασιν» της Θεομήτορος, που που είναι για μας τους Ορθοδόξους Χριστιανούς, το «θεομητορικό Πάσχα» μέσα στην καρδιά του θέρους.

Ακολουθώντας την αληθέστατη παράδοση της Εκκλησίας μας, τιμούμε και μεγαλύνουμε με ύμνους και ωδές πνευματικές την «αειμακάριστον και παναμώμητον και μητέρα του Θεού ημών».

Πανηγυρίζει ο Ουρανός, αφού η Παρθένος, ο έμψυχος όντως ουρανός, «ενοικίζεται στις ουράνιες σκηνές».1

Πανηγυρίζουν οι Άγγελοι και οι Αρχάγγελοι, αφού τα τάγματα των Χερουβίμ και των Σεραφείμ στάθηκαν μπροστά της με αγαλλίαση και χαρά μεγάλη, δοξάζοντας την Μητέρα του Θεού, που είναι το μεθόριο μεταξύ του Ακτίστου και των κτισμάτων.

Πανηγυρίζουν οι Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, οι οποίοι Θείω Πνεύματι κινούμενοι, μίλησαν γι' αυτήν και την διακονία της στο μυστήριο της ενανθρωπήσεως του Υιού και Λόγου του Θεού.

Πανηγυρίζουν οι Απόστολοι, αφού «επικαίρως το παρθενικό της προέπεμψαν σώμα και με εφύμνια και επικήδεια άσματα, το ενταφίασαν στο χωρίο της Γεθσημανής».2

Πανηγυρίζουν οι Άγιοι, οι οποίοι την αναγνωρίζουν ως ευεργέτιδα πάσης της φύσεως3 και την προσκυνούν ως Βασίλισσα, Κυρία, Δέσποινα, Θεομήτορα και αληθή Θεοτόκο4.

Πανηγυρίζει η Εκκλησία του Χριστού και καλεί τα πιστά παιδιά της, με προεξάρχοντα τον θεοφόρο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, να την υμνήσουν με άσματα ιερά :

«Αυτήν με άσματα ιερά ας υμνήσουμε σήμερα, εμείς που είμαστε ο λαός του Χριστού ... Ας την ευχαριστήσουμε με την αγνότητα της ψυχής και του σώματος, αυτήν που είναι ύστερα από τον Θεό αληθινά αγνή πάνω απ' όλους ... Αυτή έγινε μεσίτρια για όλα μας τα αγαθά. Μέσα της ο Θεός έγινε άνθρωπος και σε Θεό ο άνθρωπος υψώθηκε». 5

Και θα ήθελα, αδελφοί μου, σε αυτόν τον πανηγυρισμό του ουρανού και της γης, να μου χαρίσετε για λίγο την προσοχή σας, προκειμένου να μεταφέρω στην αγάπη σας μία μόνο φράση δανεισμένη από τον φωστήρα της Ορθοδοξίας , τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά. Μιλώντας για την Παναγία, την χαρακτηρίζει ως «το μέγα θαύμα της οικουμένης» .

Α. Μέγα θαύμα της οικουμένης η Θεομήτωρ

Καρπός ευλογημένος του Ιωακείμ και της Άννης. Καρπός προσευχής και αρετής των Αγίων γεννητόρων της, οι οποίοι περισσότερο από τους άλλους ανθρώπους ήσαν οικείοι του Θεού.

Ο Δίκαιος Ιωακείμ, όπως τον χαρακτηρίζουν τα ιερά κείμενα, «ζούσε στη θεωρία του λόγου του Θεού και ευφραινόταν με το νερό της αναπαύσεως, που είναι η χάρις του Θεού».6 Αλλά και η Άννα, που το όνομά της ερμηνεύεται ως «χάρις», ήταν πλούσια προικισμένη με αρετές, έχοντας μόνο την ασθένεια της στειρότητας.7

Και θέλοντας ο Θεός να σώσει το πλάσμα των χειρών Του, λύει την ακαρπία της γυναικός και της χαρίζει την θυγατέρα εκείνη, όμοια με την οποία δεν είχε γεννηθεί, αλλά ούτε και θα γεννηθεί ποτέ.

«Για ποιό λόγο γεννήθηκε η Μητροπάρθενος από γυναίκα στείρα;» ρωτά ο θεοφόρος Δαμασκηνός. Και απαντά: «Γιατί έπρεπε, αυτό που είναι το μοναδικό και καινούργιο κάτω από τον ήλιο, το αποκορύφωμα των θαυμάτων, η γέννηση δηλαδή του Χριστού, να ανοίγει τον δρόμο του με θαύματα και από τα πιο ταπεινά να έλθουν τα πιο μεγάλα».8

Β. Μέγα θαύμα της οικουμένης η Θεομήτωρ

Με θαυμαστό τρόπο αρχίζει η δημιουργία του κόσμου : «Ότι αυτός είπε και εγενήθησαν· αυτός ενετείλατο και εκτίσθησαν»9. Με θαυμαστό τρόπο και φρικτότερο ακόμη, η αναδημιουργία του κόσμου.

Και διάκονος αυτού του θαύματος, η ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, η Μαριάμ. Αγιάζεται στα Άγια των Αγίων, σε χώρο άβατο και γι' αυτόν τον αρχιερέα της εποχής εκείνης.

Και αυτός ο χώρος προτύπωνε το πανάγιο πρόσωπό της, το οποίο ουσιαστικά ήταν τα πραγματικά Άγια των Αγίων, αφού δέχτηκε μέσα της, όχι άνθρωπο αρχιερέα, αλλά Αυτόν τον Μέγα Αρχιερέα, τον «διελυληθότα τους ουρανούς»10, τον Κύριο Ιησού Χριστό, όπως θα γράψει ο Άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας : «ο τύπος έπρεπε να συμπέση με την πραγματικότητα και η προτύπωσις να ταιριάζη με το πρόσωπο που προεικόνιζε».11

Γι’ αυτό την ημέρα του Ευαγγελισμού, ο ευγενής επισκέπτης του ουρανού, ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, την ονομάζει όχι απλώς χαριτωμένη, αλλά «Κεχαριτωμένη», αφού ήταν στολισμένη και κατάφορτη από όλες τις αρετές, με την παρουσία της θείας χάριτος μέσα στο χώρο της καρδιάς της και με τον νου της προσηλωμένο πάντοτε στα ουράνια και στην θεωρία του Θεού.

Έτσι, δέχεται με την ελεύθερη συγκατάθεσή της να τεθεί στην υπηρεσία του σχεδίου του Θεού για την σωτηρία του ανθρώπου· να υπογράψει εκ μέρους ολοκλήρου του ανθρωπίνου γένους το συμβόλαιο του Θεού με τον άνθρωπο για την ανάπλαση και την ανακαίνιση του βροτείου φυράματος.

Και όπως σε όλα τα θαύματα γίνεται αναστολή των νόμων της φύσεως, έτσι και στην περίπτωση της σαρκώσεως του Υιού του Θεού, «η φύσις εκαινοτόμησε», έγινε δηλαδή κάτι το καινούργιο και μεγάλο, κάτι το ασυνήθιστο και συγχρόνως παράδοξο, «το μόνο καινόν υπό τον ήλιον», όπως το ονομάζει ο Σαββαΐτης Μοναχός Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός.

Χρησιμοποιώντας ο Θεός την πάναγνη σάρκα της σαν υφάδι, ύφανε με το στημόνι της θείας φύσεως, τον άρραφο χιτώνα της θεανθρώπινης υποστάσεώς Του.12

Προσέφερε, έτσι, στον Υιό του Θεού την ωραιότατη ευπρέπεια, δηλαδή, την ωραιότερη ανθρώπινη φύση και «ως ωραία απεκύησε τον Ωραίον»13.

Με αυτόν τον τρόπο, έγινε η απαρχή του μυστικού και πνευματικού γάμου ανάμεσα στον Χριστό και στην ανθρώπινη ύπαρξη, η οποία από τότε ενώνεται μυστικά και μυστηριακά με τον εξ' αυτής Σαρκωθέντα Κύριο, ιδιαιτέρως μέσα στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.

Μας το είπε ο ίδιος ο Χριστός: «Ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα εν εμοί μένει, καγώ εν αυτώ»14. Να γιατί την ευχαριστούμε αμέσως μετά την Θεία Κοινωνία, λέγοντας : «Ευχαριστώ σοι ότι ηξίωσάς με τον ανάξιον κοινωνόν γενέσθαι του Αχράντου Σώματος και του Τιμίου Αίματος του Υιού σου»15.

Γ. Μέγα θαύμα της οικουμένης η Θεομήτωρ

Θαυμαστή η γέννησή της, θαυμαστή η σύλληψη, η κυοφορία και η ενανθρώπηση του Σωτήρος Χριστού.

Θαυμαστή η διακονία της για τον Μονογενή Υιό του Θεού. Σιωπηλή η παρουσία της κοντά Του. Τρεις λέξεις υπογραμμίζουν την στάση της ζωής Της. «Συνετήρει», «διετήρει», «συμβάλλουσα»16. Δηλαδ: φύλαττε, τηρούσε, σύγκρινε.

Θαυμαστή και παράδοξος η κοίμηση και η εις ουρανούς μετάστασή της : «Γέγονε παράδοξος, ώσπερ η κύησις άχραντε, σου αληθώς, ούτω και η θεία, και σεπτή σου Μετάστασις»17, θα ψάλλει συγκινητικά ο ιερός υμνογράφος.

Παρούσα ολόκληρη η Εκκλησία του ουρανού και της γης, με επικεφαλής τον Σωτήρα Χριστό. Έρχεται ο Ίδιος «προς την οικείαν λοχεύτριαν»18 και με τις δεσποτικές Του παλάμες υποδέχεται την ιεράν αυτής ψυχή και μετά των αγγελικών δυνάμεων την ανεβάζει, όχι απλώς εις τον Ουρανόν, αλλά και έως αυτού του βασιλικού θρόνου Του19, εις τα επουράνια Άγια των Αγίων20.

Αλλά και ο θάνατος της ζωαρχικής Μητρός υπερβαίνει την έννοια του θανάτου. Δεν ονομάζεται ούτε καν θάνατος, αλλά κοίμησις και θεία μετάστασις και εκδημία, η ενδημία προς Κύριον, όπως θα υπογραμμίσει ο Ιερός Δαμασκηνός.

Είναι ζωηφόρος θάνατος και αρχή δευτέρας υπάρξεως, της αιωνίου21. Και αυτό το σώμα της, το οποίο φιλοξένησε το πυρ της Θεότητος, δεν γνωρίζει την φθορά του τάφου («τάφος και νέκρωσις ουκ εκράτησεν»), αλλά μετέστη στον ουρανό, αφού ενώθηκε με την αθάνατη ψυχή της.

Το δέχτηκε για λίγο ο τάφος, το παρέλαβε δε και ο ουρανός· αυτό το πνευματικό σώμα, την καινή γη, τον θησαυρό της δικής μας ζωής, το τιμιώτερο από τους Αγγέλους, το αγιώτερο από τους Αρχαγγέλους.22

Σ' αυτό το μέγα θαύμα της οικουμένης καταφεύγουμε κι εμείς σήμερα, αδελφοί μου. Σ' αυτήν αφήνουμε την ελπίδα μας και την προσδοκία μας και μαζί με τον ιερό υμνογράφο ικετευτικά την παρακαλούμε : «Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου».

Κι αν πάντοτε πρέπει να την τιμούμε και να την ευλαβούμεθα, ακολουθώντας την σωστική υπόδειξή της «ιδού γαρ από του νυν μακαριούσί με πάσαι αι γενεαί», ιδιαιτέρως αυτό θα πρέπει να γίνεται στην απνευμάτιστη, άχρωμη και αμαρτωλή εποχή μας.

Σήμερα, που η γη κοκκινίζει πάλι από το αίμα των συνανθρώπων μας και ο πλανήτης μας ταράσσεται από την παρουσία του πολέμου·

Σήμερα, που οι άνθρωποι γνωρίζουν και πάλι τον διωγμό, γιατί απλά πιστεύουν στον Χριστό και κρατούν την ομολογία του ονόματός Του·

Σήμερα, που τα δάκρυα και ο πόνος της προσφυγιάς, των ασθενειών, των αναγκών και των προβλημάτων, ως νέφη λυπηρά καλύπτουν την ψυχή και την καρδιά μας·

Η επικοινωνία μας με τον Χριστό, η καταφυγή μας στην Παναγία, η συμμετοχή μας στην ζωή της Εκκλησίας θα πρέπει να χαρακτηρίζουν όλους μας.

Εκείνη, που είναι το πλήρωμα κάθε είδους καλοκαγαθίας·

Εκείνη, που είναι ο έμψυχος πίνακας κάθε αγαθού και αγαθότητος·

Εκείνη, που στέκεται , όχι μόνο πλησίον Του αλλά στα δεξιά Του·

Μπορεί να μεσιτεύσει για μας, να ειρηνεύσει την ζωή μας, να δώσει λύση στα δεινά μας και να μας χαρίσει βοήθεια και θεραπεία. Γι’ αυτό και σήμερα, ταπεινά και ικετευτικά μπροστά στην νεκρική της κλίνη, μαζί με τον θεοφόρο Παλαμά, την παρακαλούμε:

«Μετάδωσε, λοιπόν, πλούσια στον λαό σου, ω Δέσποινα,

Δώρισε πλούσια την χάρη Σου και διαρκή προς όλα, κι αν δεν την χωρούμε, κάνε μας χωρικοτέρους».23

Αυτήν την χάρη και την ευλογία της Παναγίας και την διαρκή πρεσβεία και μεσιτεία της επικαλούμαι για όλους σας, αδελφοί μου. Αμήν.

1. Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού, Ε.Π.Ε. 9, 276 – 278
2. Αγίου Ανδρέου Κρήτης, PG 97,1100
3. Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, Η Θεοτόκος – Τέσσερις θεομητορικές ομιλίες» –, εκδ. Αποστολικής Διακονίας Αθήνα 1990, σελ. 57.
4. Αυτόθι.
5. ό.π. σελ. 186-188.
6. ό.π. σελ. 115 – 117.
7. Ευθυμίου Στυλίου Επισκόπου (νυν Μητροπολίτου) Αχελώου, Η Πρώτη, εκδ. Σήμαντρο, Αθήνα 1987 - εκδ. Β΄- σελ. 69.
8. ο.π. σελ. 71
9. Ψαλμός 32,9
10. Εβρ, 4,14
11. Ευθυμίου Στυλίου, ένθ' ἀνωτ. σελ. 85
12. ό.π. σελ. 200
13. Μηναίον Μαρτίου, σελ. 201
14. Ιν, 6,56
15. Ευχαριστία μετά την Θεία Μετάληψη.
16. Λουκ, 2,19 / Λουκ, 2,51
17. Όρθρος ΙΔ' Αυγούστου, Ωδή γ'
18. Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού, ό.π. σελ. 170
19. Αυτόθι, σελ. 135.
20. Αυτόθι, σελ. 177.
21. Αυτόθι, σελ. σελ. 215.
22. Επισκόπου Αχελώου Ευθυμίου Κ. Στύλιου, ό.π. σελ. 264.
23. Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Ομιλία ΛΖ' στην Κοίμηση της Θεοτόκου, Ε.Π.Ε. 70, 463

“ Περαστικά! ”(Θαύμα της Παναγίας)

Είναι γεγονός πως κατά τη διάρκεια της εγχειρήσεως, όταν ο ασθενής βρίσκεται σε κατάσταση ναρκώσεως, όχι μόνον δεν αισθάνεται, αλλά δεν βλέπει ούτε όνειρα. Γι’ αυτό τη  νάρκωση την ονομάζουν ύπνο χωρίς όνειρα. Αυτά όλα όμως αφορούν το σώμα. Η ψυχή είναι ελεύθερη κι έχει τη δική της ζωή. Κι όταν θέλει ο Θεός , ανεξαρτητοποιείται κατά κάποιον τρόπο από το σώμα. Αποδείξεις υπάρχουν πολλές . Μία από αυτές είναι και το γεγονός που διηγήθηκε ένας σεβαστός στην ηλικία προσκυνητής της Υπεραγίας Θεοτόκου, όταν ήρθε στην Ι. Μονή την άνοιξη του 2006. Είπε τα εξής:
“Το πρόβλημα της υγείας μου ως προς το κυκλοφορικό ήταν τόσο σοβαρό, ώστε οι γιατροί απεφάσισαν να με εγχειρήσουν για να με σώσουν. Γνωρίζοντας τη σοβαρότητα της εγχειρήσεως, προσευχήθηκα θερμά στον Θεό και ζήτησα  τη βοήθεια της Παναγίας, την Οποία ευλαβούμαι πολύ και Την έχω προστάτιδα.
Κατά την διάρκεια της εγχειρήσεως, ενώ ήμουν εντελώς ναρκωμένος, “είδα” την Δέσποινα του κόσμου ιεροπρεπή και γλυκύτατη, να σκύβει από πάνω μου και χαμογελώντας να μου λέει:
-      Περαστικά!
Από τη χαρά μου και την αγάπη που Της έχω, φώναξα:
-      Παναγία μου!!!
Το φώναξε και η ψυχή μου αλλά, όπως μου είπαν οι γιατροί, το φώναξε και το στόμα μου! Όταν με άκουσαν που φώναξα, νόμισαν ότι ξυπνούσα από τη νάρκωση και ταράχθηκαν, γιατί το πόδι μου ήταν ανοιχτό από πάνω μέχρι κάτω! Ανάμεσά τους ήταν και μια γιατρίνα . Όταν όμως είδαν πως συνέχισα να είμαι ήρεμος και ναρκωμένος , συνέχισαν την εγχείρηση, η οποία είχε εξαιρετική επιτυχία.
Όταν συνήλθα από την εγχείρηση, ήρθαν όσοι γιατροί είχαν λάβει μέρος και με ρωτούσαν λεπτομέρειες για το όραμα που είχα δει, το οποίο θυμόμουν καθαρά όταν ξύπνησα από τη νάρκωση! Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έδειχνε η γιατρίνα , η οποία προσπαθούσε με τη λογική να εξηγήσει το γεγονός. Τα θαυμαστά όμως του Θεού θαυμάζονται, δεν εξηγούνται. Γι’ αυτό σήμερα ήρθα εδώ στο Μοναστήρι Της, να Την προσκυνήσω και να Την ευχαριστήσω”.

 

Από το βιβλίο: «ΝΕΩΤΕΡΑ ΘΑΥΜΑΤΑ
ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΗ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑ
Κ΄ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ»
ΕΚΔΟΣΙΣ ΙΕΡΑΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΜΟΝΑΣΤΙΚΗΣ
ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑΣ

“Behold, from henceforth All Generations Shall Call Me Blessed” - Questions Often Asked About the Mother of God

 Vladimir Theotokos Icon

Q.: Why do you pray to the Mother of God?

A.: Since Jesus Christ died on the cross and rose from the dead, conquering death for us, there is no reason why we cannot ask those in heaven to pray for us just as we ask those still living on earth for their prayers. After all, in Christ all are alive. Therefore we ask the Ever-Virgin Mary to pray to her Son for us, just as we also ask the angels, the saints ,and all faithful believers here on earth to pray on our behalf, as Scripture Commands us to do: "I exhort therefore, that, first of all, supplications, prayers, intercessions, and giving of thanks, be made for all men... I will therefore, that men pray everywhere (I Tim. 2:1,8). We turn readily to our friends and neighbors to ask for their prayers in our time of need; are not those in heaven even more our friends than those on earth? Why should they not intercede for us also before the throne of God?



Q.: Why do Orthodox Christians call the Virgin Mary "Mother of God"? This term seems to imply that God is not the creator and origin of all things.