ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΤΑΝ ΜΑΣ ΕΙΡΩΝΕΥΟΝΤΑΙ;

Ὅταν μᾶς εἰρωνεύονται..
Ὅταν μᾶς εἰρωνεύονται οἱ ἄλλοι, ὄχι γιὰ λάθη ποὺ κάναμε, ἀλλὰ γιατὶ ἐκκλησιαζόμαστε ἀνελλιπῶς, γιατὶ ἔχουμε πολλὰ παιδιά, γιατὶ «πηγαίνουμε μὲ τὸ σταυρὸ στὸ χέρι», γιατὶ νηστεύουμε καὶ τὰ ὅμοια, δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ λυπούμαστε. Συνήθως παίρνουμε στάση ἄμυνας. Δὲν τοὺς ἀνεχόμαστε νὰ λένε σὲ βάρος μας πικρόλογα.

Ἡ ὑποτιμητική τους συμπεριφορὰ πρὸς ἐμᾶς πάρα πολὺ μᾶς στοιχίζει. Ἄλλα παθήματα τὰ ὑπομένουμε εὐκολότερα, ἀλλὰ τὶς εἰρωνεῖες τοῦ κόσμου δὲν μποροῦμε νὰ τὶς ἀντέξουμε. Ἀλλὰ γιατί δυσκολευόμαστε νὰ ὑπομείνουμε τὶς εἰρωνεῖες τοῦ κόσμου; Διότι ἐρεθίζουν τὸ πάθος τῆς φιλοδοξίας, τὸ πιὸ βαθύρριζο πάθος ποὺ φωλιάζει στὶς καρδιές μας. Θέλουμε νὰ προστατεύσουμε τὴν τιμή μας. Κάνουμε ὅ,τι περνάει ἀπὸ τὸ χέρι μας γιὰ νὰ μὴν πέσει τὸ κύρος μας. Κάποιες φορὲς προχωροῦμε καὶ στὴν ἀντεπίθεση. Προσπαθοῦμε νὰ βάλουμε στὴ θέση τους αὐτοὺς ποὺ μᾶς προσέβαλαν. Ἀλλὰ μποροῦν νὰ θεωρηθοῦν νίκες οἱ θυμώδεις ἀντιδράσεις μας στὰ πικρόλογα τῶν ἄλλων;

Ὅταν ἀντιδροῦμε ἀπὸ ἐγωισμὸ ἢ ἀπὸ πληγωμένη φιλαρέσκεια, δὲν εἴμαστε νικητές, ἀλλὰ ἡττημένοι. Πνευματικῶς ὠφελούμαστε περισσότερο, ἂν μάθουμε νὰ ὑπομένουμε τὶς εἰρωνεῖες τοῦ κόσμου. Τότε ἀποκομίζουμε μεγάλη ὠφέλεια. Πρωτίστως διότι ἐλευθερωνόμαστε ἀπὸ τὸ βασανιστικὸ πάθος τῆς φιλοδοξίας. Τὸ πάθος αὐτὸ θέλει νὰ ἀκούει συνεχῶς ἐπαίνους. Ἀλλὰ οἱ ἔπαινοι δὲν τὸ θεραπεύουν. Ἀπεναντίας τὸ τρέφουν, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ φουντώνει ἀκόμη περισσότερο.

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος ἀπὸ τὴν πλουσιότατη πείρα του μᾶς προτρέπει νὰ δεχόμαστε μὲ εὐχαρίστηση τοὺς «καυτῆρες» τῶν ὀνειδισμῶν ὡς φάρμακο καὶ γιατρικὸ γιὰ τὴν ἀσθένεια τῆς ψυχῆς μας. Διότι οἱ ὀνειδισμοὶ μᾶς ἐξαγνίζουν. Ὅσο καλὸ καὶ καρποφόρο καὶ παχὺ κι ἂν εἶναι τὸ ἔδαφος τῆς ψυχῆς, ὅταν τοῦ λείπει τὸ πότισμα μὲ τὸ νερὸ τῆς ἀτιμίας, θὰ χορταριάσει καὶ θὰ βλαστήσει ἀγκάθια ὑπερηφανείας, πορνείας καὶ ἀφοβίας (Λόγος Δ΄ 24). Οἱ τιμὲς καὶ τὰ ἐγκώμια αὐξάνουν τὴ χολὴ τῶν παθῶν (Λόγος Δ΄ 103). Ἀντὶ νὰ μᾶς κάνουν καλύτερους, μᾶς κάνουν χειρότερους. Ἐνῶ οἱ παρατηρήσεις, οἱ ταπεινώσεις καὶ οἱ ἐξουθενώσεις τῶν ἄλλων καθαρίζουν τὴν ψυχή μας ἀπὸ τὰ πάθη. Ἐπίσης, ὅταν ὑπομένουμε τὶς εἰρωνεῖες τοῦ κόσμου, γινόμαστε μιμητὲς τοῦ Χριστοῦ καὶ μαθητεύουμε στὸ Πάθος τοῦ Κυρίου μας.

Ἐφόσον ὁ Χριστὸς ὀνειδίστηκε ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, εἶναι ἀναμενόμενο νὰ ὀνειδιζόμαστε κι ἐμεῖς. «Οἱ ὀνειδισμοὶ τῶν ὀνειδιζόντων σε ἐπέπεσον ἐπ' ἐμέ» (Ψαλμ. ξη΄ 10). Ἐφόσον ὁ Χριστὸς διώχθηκε ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, εἶναι ἀναμενόμενο νὰ διωκόμαστε κι ἐμεῖς. «Εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν, καὶ ὑμᾶς διώξουσι» (Ἰω. ιε΄ 20). Ἐφόσον ὁ Χριστὸς ὑβρίστηκε ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, εἶναι ἀναμενόμενο νὰ ὑβριζόμαστε κι ἐμεῖς. Οἱ γλῶσσες τοῦ κόσμου δὲν θὰ σταματήσουν νὰ εἰρωνεύονται. Ἀλλὰ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ τὰ εἰρωνικὰ σχόλιά τους δὲν λογίζονται ὡς ὕβρεις, ἀλλ' ὡς παράσημα.
Στὴν ἀτελεύτητη αἰωνιότητα δὲν θὰ μετρήσουν ὡς εἰρωνεῖες, ἀλλ' ὡς διάσημα. Θὰ γίνουν ὁ φωτοστέφανος μὲ τὸν ὁποῖο θὰ στεφανώσει ὁ ἀγωνοθέτης Κύριος τοὺς ἀγωνιστὲς τοῦ καλοῦ ἀγώνα.

Ὁ ἅγιος Συμεὼν ὁ νέος θεολόγος προτρέπει νὰ τρέχουμε στοὺς ὀνειδισμούς, ὅπως τρέχουν τὰ διψασμένα ἐλάφια στὶς πηγὲς τῶν ὑδάτων. «Ἐφόσον γνωρίζετε ὅτι ὁ Θεὸς τιμᾶ τοὺς δούλους Του ποὺ δέχονται ἀτιμώσεις καὶ τοὺς δοξάζει μέσα ἀπὸ τὶς ὕβρεις, νὰ τρέχετε βιαστικὰ μέσῳ ὅλων αὐτῶν πρὸς τὴν ἀθάνατη πηγὴ σὰν διψασμένα ἐλάφια». Εἶναι δεῖγμα μεγάλης ἀρετῆς νὰ ὑπομένει ὁ χριστιανὸς ὑβριστικοὺς λόγους χωρὶς νὰ λυπᾶται. «Τοῦτο (ἐστί) δεῖγμα μεγίστης ἀρετῆς, τὸ φέρειν ὕβριν ἀλύπως», παρατηρεῖ ὁ ἑρμηνευτὴς Ὀλυμπιόδωρος. Καὶ ἀναφέρει ὡς παράδειγμα τὸν πολύαθλο Ἰώβ, ὁ ὁποῖος ὑπέμεινε ἁλυσίδα ταπεινώσεων. Ἀπὸ τὴ μιὰ στιγμὴ στὴν ἄλλη ἔχασε τὴν περιουσία του, τὸ σπίτι του, τὰ παιδιά του, γέμισε μὲ πληγὲς καὶ ζοῦσε στὴν κοπριά, ἀκούγοντας πικροὺς λόγους ἀκόμη κι ἀπὸ τὴ σύζυγο κι ἀπὸ τοὺς φίλους του. Ἀλλὰ ὑπέμεινε τοὺς ὀνειδισμοὺς καὶ μνημονεύεται ὡς τύπος Χριστοῦ.

Ἡ θεοπρεπὴς ἀντιμετώπιση τῶν ὀνειδισμῶν ἀποτελεῖ κριτήριο γνησιότητος τῶν χριστιανῶν. Ὅσοι ὑπομένουν ὀνειδισμοὺς γιὰ τὴ χριστιανική τους ἰδιότητα, εἶναι πανευτυχεῖς καὶ μακάριοι. «Εἰ ὀνειδίζεσθε ἐν ὀνόματι Χριστοῦ, μακάριοι» (Α΄ Πέτρ. δ΄ 14). Μὴ λησμονοῦμε τὸν μακαρισμὸ τοῦ Κυρίου μας: «Μακάριοι εἶστε ἐσεῖς οἱ μαθητές μου, ὅταν σᾶς χλευάσουν οἱ ἄνθρωποι καὶ σᾶς καταδιώξουν καὶ ἐξαιτίας μου ποῦν κάθε εἴδους ψεύτικες κακολογίες καὶ κατηγορίες ἐναντίον σας» (Ματθ. ε΄ 11). Ὅπως ὁ θεῖος Λυτρωτὴς βάσταξε τὸν ἐπονείδιστο σταυρό Του, ἔτσι κι ἐμεῖς νὰ σηκώνουμε τὸν δικό μας σταυρό, «τὸν ὀνειδισμὸν αὐτοῦ φέροντες» (Ἑβρ. ιγ΄ 13). Νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ ὑβρισθοῦμε καὶ νὰ περιφρονηθοῦμε γι' Αὐτόν, ὅπως ὑβρίστηκε καὶ περιφρονήθηκε Ἐκεῖνος.

Περιοδικό "Ο ΣΩΤΗΡ" τεύχος Σεπτεμβρίου 2013 (σελ. 23-24)

Holy Mount Athos: A universal presence and a heavenward orientation

Metropolitan of Nikolaos of Mesogaias and Lavreotikis

The spiritual influence of Mount Athos is indisputable and certainly stems from the fact that many men have attained holiness through their secret ascetic struggles there. In recent years many pilgrims have found peace of mind and repose on the Mountain, together with spiritual guidance and support.

The higher one rises, scientists tell us, the weaker the force of gravity becomes, the less one feels the pull of the earth, the looser one’s connection with it becomes, the easier one can shrug off its pressures and demands, the lighter one becomes.

The closer, too, one feels to heaven, which, though so vague, is so real and so desirable. Although less tangible, it seems more real than the earth. The higher one rises, the clearer the air becomes, the sharper one’s hearing, the broader the horizon, the closer one draws to the truth, and the truth is more convincing than reality.

Of all the holy sites in the Orthodox world, Mount Athos is the place where for over a thousand years the monastic life has been lived in its most absolute form. The passing centuries may have stamped their ‘worldly’ influence on the Mountain; even there men may display their weaknesses or even passions, which is only natural, and modern ‘civilisation’ may have done its damage, but in an inexplicably mystical way the Mountain has retained its blessed character, the constant and unique evidence of its grace, its rare and singular spiritual strength, and its dynamic relationship in space and time with the Lord God and the Kingdom of Heaven. Its philosophy of life has not been jeopardised by wrong choices, has not been harmed by a bad process of modernisation, and has not been corrupted by the times or by men, whoever they may be. Its truth endures.

 

It is like a rock which problems like changing political influences, the immoderate use of technology, tourism, parochial views, inter-monastic feuds, rivalries and even hatred, and all kinds of hostile forces only succeed in briefly washing over or moistening the surface of, without in the least disturbing its inner core.

There is something that does indeed protect it. Perhaps it is its monastic diversity, perhaps it is its enduring quality, perhaps the naturalness of its monastic expression, perhaps its treasures, relics and splendour, perhaps the abaton¹ and its administrative autonomy, perhaps its ecumenical character, perhaps the care and protection of the Mother of God, perhaps its special grace. Despite its theocratic character, after eleven centuries of glorious existence Byzantium fell. Athos, on the other hand, is now in its fourteenth century of life but it moves at the pace of the world to come and gives you the impression that it is a place which is ‘not of this world’ (John 18: 36), one whose relationship with time is like that of its surface with the air and whose ‘citizens dwell in heaven’ (Philippians 3: 20).

ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ «ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ»

Τις ημέρες εκείνες έτυχε να συναντήσω στο ναό έναν εκπληκτικό, νεαρό άνδρα. Πλησίασε τον αδερφό μου στο τέλος της Θείας Λειτουργίας και του απεκάλυψε την ασυνήθιστη ιστορία της μεταστροφής του στο Χριστό. Στεναχωριόταν πολύ από τις ατελείωτες μετακινήσεις και συζητήσεις που γίνονταν τη στιγμή που οι ιερείς μεταλάμβαναν στο ιερό και ετοιμάζονταν για την έξοδο στην Ωραία Πύλη με το Άγιο Ποτήριο, για να κοινωνήσουν οι πιστοί.
“Γιατί όλοι αρχίζουν να πηγαινοέρχονται αυτή την ιδιαίτερη, γεμάτη αδημονία, στιγμή, όταν ο Κύριος βρίσκεται στην Αγία Τράπεζα;” ρώτησε τον αδελφό μου. “Θέλω να σας διηγηθώ την ιστορία μου.
Ζούσα όπως η πλειοψηφία των νέων ανθρώπων της εποχής μας, μακριά από το Θεό, μέσα στη διαφθορά, διάγοντας έκλυτη ζωή με οινοποσία και άλλες αμαρτίες. Όσο κι αν με νουθετούσε και με ικέτευε η μητέρα μου, πιστή γυναίκα, ν’ αφήσω την αμαρτωλή ζωή, εγώ την αγνοούσα και μόνο γελούσα. Οι αφηγήσεις της, ότι υπάρχει Θεός και αιώνια ζωή, μου φαίνονταν ανοησίες. Γελούσα με τις επιπλήξεις της, ζητώντας της να μ’ αφήσει ήσυχο. Κάποια φορά, αργά τη νύχτα, επιστρέφοντας στο σπίτι με τη μοτοσυκλέτα, μετά από την καθιερωμένη βόλτα, είχα ένα ατύχημα και σκοτώθηκα. Απρόσμενα αισθάνθηκα ότι βρισκόμουν στον αέρα.
Κοίταζα μ’ έκπληξη το ματωμένο σώμα μου, μην κατανοώντας γιατί ήμουν διπλός, και στεκόμουν και ήμουν ξαπλωμένος. Αργότερα είδα κόσμο να τρέχει κοντά μου και να προσπαθεί να με συνεφέρει. Ήρθαν οι πρώτες βοήθειες και οι γιατροί προσπαθούσαν να με γυρίσουν στη ζωή. Όμως εγώ δεν ήθελα να επιστρέψω στο νεκρό σώμα μου. Με φορείο μ’ έβαλαν στο ασθενοφόρο και με πήγαν στο νεκροτομείο. Τη στιγμή εκείνη έστρεψα το βλέμμα μου προς τον ουρανό. Ξαφνικά είδα το Ζωντανό Χριστό τόσο πανέμορφο, τόσο ταπεινό και πράο, μέσα σε πύρινη λάμψη να στέκεται από επάνω μου και να με κοιτάζει.
–Γιατί ζεις έτσι; με ρώτησε ο Κύριος.
Εκείνη τη στιγμή, από το μεγάλο φόβο που κατείχε την αμαρτωλή ψυχή μου, κουβαριάστηκα κι αναφώνησα:
–Κύ-ρι-ε, συγ-χώ-ρε-σε με!!! και άκουσα την απάντηση…
–Για τις αμαρτίες σου και την ακάθαρτη ζωή σου είσαι άξιος του Άδη. Όμως οι προσευχές και το κλάμα της μητέρας σου έφθασαν σε Εμένα. Σε συγχωρώ και σε στέλνω πίσω στη γη. Πήγαινε και μάθε ότι η σωτηρία βρίσκεται μόνο στην Εκκλησία, μέσω της μετάνοιας και της Αγίας Κοινωνίας.
Εκείνη τη στιγμή, ξαφνικά, αισθάνθηκα πάλι να μπαίνω στο σώμα μου και από τους φοβερούς πόνους, άρχισα, να βογκώ και να στριφογυρίζω.

 Οι γιατροί έμειναν έκπληκτοι. Αντί για το νεκροτομείο, με μετέφεραν στο νοσοκομείο για εγχείριση. Ο Θεός με επέστρεψε στη ζωή.
Και να, λοιπόν, τώρα θεραπευμένος, με ιδιαίτερη ευλογία έρχομαι στη Θεία Λειτουργία σ’ αυτό το μοναστήρι. Με φόβο αναμένω πότε θα βγει ο ιερέας με το Άγιο Ποτήριο για να προσκυνήσω το Ζωντανό Θεό, ο Οποίος μου αποκάλυψε ότι με την Κοινωνία του Αγίου Σώματος και του Αίματος Του. μπορούμε να σωθούμε και να κληρονομήσουμε την αιώνια ζωή.

 Να. γιατί με απορία και σύγχυση κοιτάζω τους ανθρώπους που πηγαινοέρχονται ενώπιον του μεγάλου Μυστηρίου, διαταράσσοντας την ευλογημένη ατμόσφαιρα, όταν πράγματι ο Ίδιος ο Κύριος έρχεται από την Ωραία Πύλη, προτείνοντας τον Εαυτό Του για τροφή.”
Και έβαλε το χέρι του αδελφού μου, σφίγγοντας το σε γροθιά, στο τεράστιο βαθούλωμα που υπήρχε στο κρανίο του, μετά το χτύπημα με τη μοτοσυκλέτα. Μ’ αυτό ήθελε ν’ αποδείξει την αυθεντικότητα όλων όσων βίωσε και διηγήθηκε.
Αυτή η αληθινή ιστορία βαθιά μας συγκλόνισε. Συχνά τη διηγούμαι στα κηρύγματα μου, σαν αληθινή μαρτυρία εκείνης της ανείπωτης Αγάπης, την οποία έφερε ο Κύριος από τους ουρανούς, καλώντας όλους τους αμαρτωλούς σε μετάνοια, ώστε ν’ αναγεννηθούν μέσω της Αγίας Κοινωνίας και να έλθουν προς την Αλήθεια. 

(Απόσπασμα από το βιβλίο ”Από την αιχμαλωσία στο Φως”
του Αρχιμανδρίτου Ιωάννου Κόγκαν)

The Life of Our Holy Monastic Father Hilarion the Great(Oct 21)

The Twenty-Ninth Day
of the Month of October
The Life of Our Holy Monastic Father
Hilarion the Great
From The Great Collection of the Lives of the Saints, Volume 2: October,
compiled by St. Demetrius of Rostov

The venerable Hilarion was born in the village of Tabatha, which is in Palestine near the city of Gaza. Hilarion was like a rose blossoming among thorns, for although his parents were pagans, he emitted the fragrance which is Christ. His father and mother sent him to study in Alexandria, and there he acquired not only the knowledge which the Hellenes seek and which is easily mastered, but spiritual wisdom as well. He believed in our Lord Jesus Christ, received Holy Baptism, and went frequently to church where he gave heed to teaching that served to instruct and to enlighten him. As he exercised himself in the virtues, his heart began to burn with love for God, and he considered how he might serve the Lord.

Hilarion soon learned of Saint Anthony the Great, for the fame of Anthony’s virtuous life had spread everywhere at that time. Wishing to see Anthony, Hilarion hastened to where the saint lived. When he reached Anthony’s dwelling place in the desert, he beheld his countenance, comely with virtue, and hearkened unto his sweet discourse. The godly one indicated to him the path that leads a man to perfection, and Hilarion remained with Anthony for some time. He beheld Anthony’s fervent and frequent prayers, his handiwork and constant labor, his fasting and abstinence, hospitality and freedom from avarice, and his perfect fulfillment of the statutes of monasticism, and saw how Anthony’s life thereby rivalled that of the angels. But since many visitors came to the venerable Anthony, some to be healed of their infirmities, others to receive his blessing, and yet others to hear his divinely inspired and edifying words, Hilarion did not wish to remain there permanently. He could not have perfect solitude and quiet there, and so he considered how he might find a place where he could dwell alone with the one God without any distraction. Taking the venerable one’s blessing, he returned to his homeland where he learned that his parents had died. He divided his inheritance into two parts: one portion he gave to his kindred, the other to the poor, leaving nothing for himself. Counting all things as dung, he renounced himself and the whole world, that he might become Christ’s disciple and an emulator of His poverty.

Τι σημασία έχει η λέξη, Αμήν…

Τη δοξολογητική εκφώνηση του ιερουργού στην αρχή της Θείας Λειτουργίας με το: «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων», έρχεται στη συνέχεια ο λαός δια του ιεροψάλτου να την επιβεβαιώσει και να την επικυρώσει με το «αμήν». Η λέξη αυτή είναι εβραϊκή και αμετάφραστη συχνά απαντάται στα αγιογραφικά και λατρευτικά κείμενα. Στον ευαγγελικό λόγο ο Κύριος Ιησούς κάμνει χρήση αυτής της λέξης στην επικοινωνία που έχει με το λαό. Αρχίζει συχνά τη διδαχή Του με το «αμήν» στη φράση: «αμήν λέγω υμίν» με τη σημασία του επιρρήματος «αληθώς», που ισοδυναμεί με τη φράση «σας διαβεβαιώ». Όταν πάλιν ήθελε να βγάλει κάθε δισταγμό και αμφιβολία από τους ακροατές Του και να ενισχύσει την επιβεβαίωσή Του, το επαναλαμβάνει το «αμήν» στη φράση: «αμήν αμήν λέγω υμίν». Συνοδευόμενο με το ρήμα «λέγω» αποτελεί έντονη επιβεβαίωση: «αληθινά σας διαβεβαιώ».

Metropolitan Avgoustinos Kantiotes On St. Luke the Evangelist (Homily)

 

The Beloved Physician

“Embrace Luke, the beloved physician” (Col. 4:14)

Today, my beloved, is a feast and celebration. St. Luke celebrates, one of the stars which enlightens the heaven of our holy Church.
  

Who was St. Luke? It is not sufficient to hear the name and to celebrate the memory of a Saint. We must know his life, and above all, imitate his virtues. As the holy Chrysostom said: “To celebrate a Saint is to imitate the Saint.” Because of this, let us say a few words about this Saint.
 

Luke! And his name alone reveals something, it has meaning. The word “Luke”, as philologists say, comes from the Latin root (lux) which means “light”. From this are derived other words as well. For example, “Lyceum” [corresponding to high school in modern Greece], meaning the school that enlightens, and woe if this school does not enlighten but darkens. Lyceum=the school that enlightens, and Luke=enlightened, radiant. He, of course, was not enlightened from the start, for initially he was an idolater. He was born when everyone worshiped idols and made them gods. He was a Greek by lineage. His homeland was Antioch, that great center of Hellenism in the East. That was his life before Christ, until he believed.
  

His calling was to be a physician (there was at that time a great medical school in Tyre). Furthermore, according to tradition, he had the talent of drawing pictures. Studying medicine, he found himself in Thebes of Viotia, and heard the Apostle Paul, came to know him, believed in Christ, was baptized a Christian, and therefore named Luke—enlightened.
  

From then on he followed the Apostle Paul. The life of Paul, however, was not like the life of today's priests and bishops, as we partake of silence and general comfort. It was a hard life, with poverty, trials, persecutions, shipwrecks, martyrdom, the cross. How many times was he not cast out, seized, flogged, imprisoned, and stoned (by Judeans and idolaters and Roman emperors)? And ultimately he was beheaded in Rome.
 

Throughout all of these situations, Luke did not abandon Paul. He remained near him, near him through these events, near him through his afflictions, near him through all the trials, until the end of his life. Among the fellow workers of Paul, Luke takes the greatest place, of whom he writes: “Luke, the beloved physician” (Col. 4:14). He names him “physician”, because he must have been useful to him many times, when the Apostle Paul was sick and had need of medical care.
  

Luke did not see Christ with his eyes, but he heard of the Lord from those who were “witnesses and servants” of the apostolic preaching (Luke 1:2), and especially from the Apostle Paul. This made a great impression on him, such that he could give a faithful representation of the Lord, and of the apostles and the life of the first Church. He believed deeply, and that which he believed, he preached. And as the Apostle Paul completed his path, Luke fled from Rome. He began to travel and to preach the Gospel of Christ. He circled throughout all of Greece, and finally, he returned to Thebes, where, according to a tradition, he became bishop, and there peacefully gave up his holy soul at the age of 80.
  

He preached with his tongue, he preached with his life and his example, he preached with his miracles. He will forever preach, however, with his God-inspired writings, and especially his Gospel. Whoever reads the Gospel according to Luke, thinks that he is watching the life of Jesus Christ like a movie. The Gospel of Luke is the sweetest Gospel. It is characterized as the Gospel of love, of forgiveness, of mercy, the Gospel of the compassion of God. One of these is the following:

In the Gospel of Luke is found the story of a sinful woman. She had worked orgies. She knew many men and was corrupted. The supposedly holy people in Israel, the Scribes and Pharisees, cut off communion with her, did not approach her, nor even told her a good morning. This woman one day went to Christ. He did not cast her out. He let her be, and she approached Him, knelt, sprinkled His feet with her tears and with her myrrh, and using her hair has a towel, wiped the spotless feet of the Lord. But because Christ accepted her actions, the others were scandalized. “Oh my, what is she doing?!” they said, “If he were a prophet, he would know who is touching him...” And then Christ said a great saying, which is impossible to measure, and which strikes me so deeply. Listen to what He says: “Her sins, which are many, are forgiven, for she loved much.” (Luke 7:47) In other words, the Scribes and Pharisees did not love Him, the “Learned” of that age did not love Him, the Romans did not love Him. This wretched woman loved Him, and she shed bitter tears of repentance. She sensed the redemption which Christ grants.
  

The Gospel of Luke is the Gospel of Joy. It begins from the Annunciation of the Theotokos, with the greeting of Gabriel: “Rejoice, O Full-of-Grace...” (Luke 1:28), and proceeds with the Nativity of Christ, and the joyous angelic message: “Behold, I bring you tidings of great joy...” (Luke 2:10), and ends again with the joy of the Apostles when they saw Christ ascending to the heavens: “And they, having worshiped Him, returned to Jerusalem with great joy” (Luke 24:52). The Gospel is joy. There is no other true joy anywhere. Joy is Christ. Whoever is tried, approaches, and believes like Luke did, he will see that his sorrow becomes joy, and his darkness, light.
  

All of us, beloved, are sick—not as much bodily as spiritually—and all of us have need of healing. Because of this, Christ founded His Church, for it to be a hospital for all men. He Himself is “The Physician of our Souls and Bodies” (Divine Liturgy), and He offers healing, medicine and therapy. His fellow workers in this healing work are the chosen men that He called, the Holy Apostles, the Holy Fathers, and the Clergy of today.
  

Luke was a physician of bodies, who placed his scientific knowledge towards the service of every sick person in pain. However, he himself had need of a physician, the Physician of the Soul. And he found the Physician. He found him in the person of the Apostle Paul, who led him to the hospital of the Church. But the Apostle Paul, before he could offer spiritual healing to Luke, he himself had needed this, which he received walking on the road to Damascus, from our Lord Jesus Christ Himself, Who is the Physician of physicians. In other words, the Apostle Paul and the Evangelist Luke, in the Church of Christ, approached as sick men, and having been healed, with the grace of the Lord, became physicians of the others.
  

On the feast of the holy physician Luke, I now direct this  towards those who share his art.

My beloved physicians, nurses, and all those who serve the sick in any way! No one dishonors the worth of your sacrifice. Everyone knows this and confesses this. But I want to remind you that man is not only a body, he is also a soul. And when you offer healing and therapy to others' bodies, know that you also need healing of your souls. You have a soul that is immortal and beyond all worth; take care of it. You behold the reality daily that this life ends. Work towards your eternal healing. Imitate in this way your protector, St. Luke. Approach with faith the Physician of physicians, and the healer of the whole human existence.
  

I pray that our Lord Jesus Christ, through the intercessions of the Evangelist Luke, may always be with you. Amen.
  

+Bishop Avgoustinos (Metropolitan Augustine Kantiotes of Florina, of blessed memory)
  

Recorded homily which took place in the Church of the Evangelist Luke in the Hospital of Florina (10/18/1985). (amateur translation of text from source)

 

Source- full-of-grace-and-truth.blogspot.ca

ΠΕΡΙ ΕΓΚΡΑΤΕΙΑΣ...

  

γ. ΤΙΜΟΘΕΟΣ ΤΖΑΝΝΗΣ 

Όσον το έντερο ξεφαρδύνει, τόσο την ψυχήν μας από τον Θεό απομακρύνει.

Όσο το έντερο από εγκράτεια στενεύει, η ψυχή μετά Αγγέλλων συγχορεύει,

Συντριβή καρδίας, στένεψη κοιλίας δια της Ιεράς εγκρατείας.

Στόμαχος μεγάλος, ψυχικός σάλος. 

Η πλυφαγία, μητέρα της πορνείας και η πολυυπνία αδελφή της λαγνείας.

Η μοιχεία φοβείται τον εγκρατή, όσο ο ποντικός την γάτα.

Οι πονηρές επιθυμίες φυγαδεύονται από το σώμα του εγκρατή, στο οποίο ο Θεός αδιαλείπτως κατοικεί.

Σώμα εγκρατείας, Θεού κατοικία. Σώμα λαιμαργίας διαβολοκρατία.

Το στόμα του λαίμαργου συνεχώς διαβάλλει, κατακρίνει, κατηγορεί. Το στόμα του εγκρατούς, αδιαλείπτως προσεύχεται και ρέει σαν μέλι η ιερά ''ευχή''

Γιατί την γλώσσα του εγκρατούς Άγγελος Κυρίου την κρατεί, την

διευθύνη και την καίει, ενώ την γλώσσα του ακρατούς και γαστριμάργου, ο διάβολος την δεσμεύει και προς την κακία και στα σκάνδαλα συνεχώς την κινεί.

Η γαστριμαργία είναι πηγή πάσης αμαρτίας.

Η εγκράτεια είναι ο χαληνός, που οδηγεί στην αγιότητα, όταν ο ηνίοχος, δηλαδή ο λογισμός της διανοίας, κρατά γερά τα ηνία της εγκρατείας και βαδίζει την μέση βασιλική οδό!