Saint Maximos The Confessor- Even After Death the Soul Retains Activity

The Seventh Letter of St. Maximos the Confessor

On How Even After Death the Soul Retains its Intellectual Activity, and in no Way Loses its Natural Power

To John the Presbyter,

On the second day of this August in the current first indiction, our mutual friend handed me the honorable letters sent by your fatherly holiness. Naturally, I was comforted to read that you are in good health; since after God, you, my master, are the cause of every good thing [in my life]. So much has the Holy Spirit of God united Himself to you, that even when you are absent I behold you with my mind’s eye alone. I order my life and my speech [or reason] using what strength I possess, because when I remember you, it is as if I am seeing God before me, and I am filled with reverence.

I was not a little disturbed to learn that the [heretical] doctrine concerning the soul is shamelessly being preached in your parts with the same support and boldness as it is here. In fact, I am filled with grief, and a weight has settled on my mind like a cloud, because this novel doctrine about [the state of the soul after] the resurrection is being advocated by almost everyone here, in particular by the supposedly most distinguished monks. One would not be far off if he supposed that this was the first sign of the coming of the Antichrist. Indeed, anyone who is able to reason should affirm this to be the case, since he has as a witness to the great evil the absurdity of the things they say.


These people shamelessly sharpen their tongues against everything, and do not consider anything irreverently said or done to be terrible. Thus they claim that after the resurrection bodies will continue to subsist by means of phlegm, blood, yellow and black bile, breathing, and tangible food. They say that in the resurrection, nothing will be different from this present life, except that no one will die again. I do not know how they can stop their ears and close the eyes of their souls so as not to understand everything written in Holy Scripture about the soul and the resurrection through the prophets and apostles, through the Word of God Himself speaking in the flesh, and especially through the divine Paul when he expounds on the resurrection to the Corinthians. These passages are crystal-clear and very well known. They do not require an exegete. Moreover the nature of reality itself, no less than the divine oracles, teaches about the resurrection and leads even barbarians to the knowledge of the truth. Nevertheless, [the heretics] feel no shame in ignoring these self-evident proofs.

Γέροντας Παΐσιος- "Να μην προσκυνάμε την ανάπαυση"

του Γέροντα Παϊσίου

- Όταν, Γέροντα, λέω: «Τόσο μπορώ να δουλέψω, αυτή είναι η αντοχή μου», από φιλαυτία το λέω;

- Όσο κάθεται κανείς, τόσο χαλαρώνει· όσο δουλεύει, τόσο δυναμώνει. Εκτός που διώχνει την μούχλα με την δουλειά, βοηθιέται και πνευματικά.

Ο σκοπός είναι να φθάση να χαίρεται ο άνθρωπος περισσότερο από την κακοπάθεια παρά από την καλοπέραση. Αν ξέρατε πως ζούν μερικά γεροντάκια εκεί στο Άγιον Όρος, αλλά και τι χαρά νιώθουν!

Να, ένα γεροντάκι, που έμενε μόνο του ένα χιλιόμετρο πιο πέρα από το Καλύβι μου, τι αυταπάρνηση είχε! Το Καλύβι του ήταν ψηλά, σε ένα πολύ απότομο μέρος, και το καημένο αρκουδώντας κατέβαινε από το μονοπάτι για να πάη σε ένα άλλο γεροντάκι πιο κάτω, όταν χρειαζόταν κάτι. Ήθελαν να το πάρουν στο γηροκομείο, αλλά δεν δεχόταν, και όλοι μετά έλεγαν: «αυτός είναι πλανεμένος», γιατί καθόταν μόνος του εκεί.

Μιά μέρα που ήρθε στο Καλύβι, μου είπε για ποιόν λόγο δεν ήθελε να φύγη: Όταν ζούσε ο Γέροντάς του, το Καλύβι τους δεν είχε ναό και εκείνος παρακαλούσε τον Γέροντά του να κάνουν ναό. «Ας κάνουμε ναό, του είπε τελικά ο Γέροντάς του, αλλά μετά δεν πρέπει ποτέ να φύγης από ‘δω, γιατί θα μένη στο Ιερό ο Φύλακας Άγγελος και δεν κάνει να τον αφήσης μόνον». Τότε αυτός του υποσχέθηκε ότι θα μείνη για πάντα στο Καλύβι, και έτσι έκαναν τον ναό. Τελευταία είχε γκρεμισθή και το Κελλί του και έμενε μέσα στην εκκλησία· κοιμόταν σε ένα στασίδι. Τέτοια αυταπάρνηση! Είχα φροντίση να έχη μερικά ρούχα, για να αλλάζη τουλάχιστον, γιατί υπέφερε από τα έντερα και είχε κοψίματα. Μία μέρα έστειλα έναν γνωστό γιατρό να πάη να τον δη. Πήγε με έναν άλλον, χτυπούν, ξαναχτυπούν, τίποτε. Όταν άνοιξαν, τον βρήκαν πεθαμένο στο στασίδι που έμενε, σκεπασμένο με μια κουβέρτα. Εκεί ανεπαύθη εν Κυρίω!

Η σκληρότητα στην ζωή μας για την αγάπη του Χριστού φέρνει στην καρδιά την τρυφεράδα του Χριστού. Οι θείες ηδονές γεννιούνται από τις σωματικές οδύνες. Οι Πατέρες έδωσαν αίμα και έλαβαν πνεύμα. Με ιδρώτα και κόπο πήραν την Χάρη. Πέταξαν τον εαυτό τους και τον βρήκαν στα χέρια του Θεού.

Πολύ με συγκίνησε το συναξάρι των Αγίων Ασκητών του Σινά. Πέντε χιλιάδες ασκητές έζησαν στο Σινά και πόσοι άλλοι στο Άγιον Όρος! Χίλια χρόνια πόσοι Πατέρες αγίασαν! Αλλά και οι Ομολογητές και οι Μάρτυρες τι τράβηξαν! Καί εμείς γκρινιάζουμε για την παραμικρή ταλαιπωρία. Ζητάμε να αποκτήσουμε χωρίς κόπο την αγιότητα. Σπανίζει η αυταπάρνηση. Ούτε εμείς οι μοναχοί δεν καταλάβαμε ότι «τα καλά κόποις κτώνται» και έχουμε την επιείκεια στον εαυτό μας· δικαιολογούμε τον εαυτό μας και βρίσκουμε ελαφρυντικά για το καθετί. Από ‘κεί ξεκινάει το κακό. Καί ο διάβολος βρίσκει δικαιολογίες για τον κάθε άνθρωπο, αλλά τα χρόνια περνάνε.

Γι’ αυτό να μην ξεχνιώμαστε· να θυμώμαστε και λίγο ότι υπάρχει και θάνατος. Μιά που θα πεθάνουμε, να μην προσέχουμε και τόσο πολύ το σώμα· όχι να μην προσέχουμε και να παθαίνουμε ζημιές, αλλά να μην προσκυνούμε την ανάπαυση.

«Πάθη και Αρετές» Λόγοι Ε

diakonima.gr

Ο ΚΛΕΦΤΟΚΟΤΑΣ...

Ένας παμπόνηρος χωρικός είχε κλέψει δύο κότες από το σπίτι του εφημέριου του. Πως όμως να του το εξομολογηθεί;

Του είπε:

-Έκλεψα δύο κότες από κάποιον.

-Πρέπει να τις επιστρέψεις.

-Αιδεσιμώτατε,τις θέλετε;

-Εγώ όχι! Να τις επιστρέψεις στον ιδιοκτήτη τους.

-Αυτός δεν τις θέλει.

-Τότε κράτησέ τις.

Και τις κράτησε.... Ο άνθρωπος τυπικά ήταν εντάξει.

Με διάφορες κουτοπονηριές προσπαθεί ο άνθρωπος να δικαιολογεί τις αμαρτίες του και να υπηρετεί συγχρόνως Θεό και μαμωνά. Αλλά ο Θεός δεν κοροιδεύεται.

"Reasons Why Our Intention to Lead a Better and Holy Life Do Not Produce Results"

Towards a Fruitful Spiritual Life - From the Conversations of Metropolitan Gregory of Novgorod 

The first and foremost reason why our intention to correct ourselves and lead a holy life remains without result lies in the fact that our intention is often too vague and indefinite.

A certain sinner, for example, says to himself: "It's high time for me to stop sinning, time to mend my ways ! I repent! I'll stop sinning!" The intention is quite indefinite. And because of this, although it might be sincere, it is unreliable and may not achieve the desired correction. He who has a sincere desire to amend himself must first of all determine exactly what it is that must be corrected. He must determine what is his greatest sin and what means he must use against it, and what dangers he must avoid so as not to fall into it again, since it has become a habit, a part of his life. All this thought and self-examination must come first and only then should a resolve be made, and that resolve should be specific as, for example: "Enough! with God's help I am no longer going to fall into such-and-such a sin; I'm going to break this bad habit; I'm no longer going to associate with those particular people who encourage me in this habit; I'm going to break off that unhealthy relationship; I'm going to use such-and-such means against this sin; I'm going to arm myself and muster all my forces against it when it begins again to tempt me."

Είναι θράσος να ζητάς από το παιδί χαρίσματα που εσύ δεν έχεις αποκτήσει...

Ο σημερινός τρόπος ζωής, αδυσώπητος στους ρυθ­μούς και την εξέλιξη του, αδιαφορεί για τις πληγές πού επιφέρει στο κοινωνικό σώμα. Από τη διαδικασία αυτή δε μπορούσε να γλυτώσει ό γάμος γενικότερα, ή οικογένεια ειδικότερα. Πληγές, πολλές φορές ανε­πανόρθωτες, δημιουργούνται στους θεμέλιους λίθους του ιερού αύτού οικοδομήματος. Έτσι ή οικογένεια έγινε γραφείο συμφω­νιών καί ωραρίων, δικαιωμάτων και απαιτήσεων. Χώρος αντιπα­λότητας καί δοκιμασίας νεύρων με συνέπειες ολέθριες. Ωστόσο , το πρόβλημα δεν είναι ό σημερινός αγχώδης τρόπος ζωής. Το μυστικό του προβλήματος κρύβεται στη μεγάλη αδυναμία μας να αγαπήσουμε το Θεό. Ή σωστική καί θεραπευτική επέμβαση απο­δεικνύει πώς το κακό ξεκινά από μας. Υποφέρουμε καί μεΐς καί τα παιδιά μας επειδή αφήσαμε την ψυχή μας να λιμοκτονήσει στην έρημο των παθών. Καί να λοιπόν. Θεσμοί πού κράτησαν αιώνες, πού νίκησαν άγαρηνούς καί απίστους, πού άντεξαν τον ξεριζωμό καί την προ­σφυγιά, πού φτιάξανε από τη στάχτη πατρίδες, ήρθε ώρα πού πα­ρέδωσαν γη καί ύδωρ αφήνοντας το πυρ της οικογενειακής εστίας, αν όχι να σβήσει, πάντως να χάσει το φως καί τη ζεστα­σιά του. Όταν συνειδητοποιείς το πρόβλημα,δε φτάνει. Χρειά­ζεται βαθειά τομή στη ζωή μας για να αποβάλουμε καθετί πού μας εμποδίζει να χαρούμε την οίκογενειακή θαλπωρή. Σ' αυτή την κα­τάσταση φτάσαμε επειδή πολλές φορές πνίξαμε τη συνείδηση μας σε αβαρίες κάποιας έπίζηλης καριέρας. Επειδή σπαταλήσα­με ώρες καί μέρες για όμορφα σπίτια καί κτήματα, πού σαν κληρονομιά θ' αφήσουμε στα παιδιά μας, αδιαφορώντας για την αθά­νατη ψυχή τους. Επειδή στο όνομα μιας επικοινωνιακής πολι­τικής δικής μας έπινοήσεως, γίναμε «φίλοι» με τα παιδιά μας, αγνοώντας την ιερή σχέση γονέων καί παιδιών. Αφού λοιπόν έτσι έχουν τα πράγματα, γιατί αλήθεια μένουμε έκθαμβοι στα εξωφρενικά καμώματα των παιδιών μας; Οί γονείς γίνονται οι πρώτες εικόνες παραδείγματος καί μίμησης των παιδιών. Ή ζωή τους, ή συμπεριφορά τους, ό λόγος τους, ακόμη καί οί κινήσεις πού χρησιμοποιούν, γίνονται πρότυπα ζωής για τα | παιδιά. Κι αν οί γονείς δεν έχουν αποκτήσει κάποια εμπειρία πνευματικής ζωής, είναι τουλάχιστον ανακόλουθο να ζητούν συ­νέπεια βίου από τα παιδιά τους. Είναι θράσος, λέγει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακας, να ζητάς για το παιδί σου χαρίσματα πού εσύ ακόμη δεν έχεις αποκτήσει... Πρέπει δηλαδή ο ρόλος των γονέ­ων να είναι σαν το ρόλο των ιατρών. Οί ιατροί έχουν ανοσία στις ασθένειες καί έτσι μπορούν να θεραπεύουν. Το ίδιο πρέπει να συμβαίνει καί με τους γονείς. Τουλάχιστον, να ξεκινήσουν καί οί ίδιοι στον εαυτό τους μαθήματα πνευματικής αγωγής. Τότε θα διακρίνουν τις «ασθένειες» των παιδιών, με γνώμονα την ορθό­δοξη ζωή. Αυτό αποτελεί βασικό στοιχείο στη διαπαιδαγώγηση. Κι αν, παρ' όλ' αυτά, τα αποτελέσματα δεν είναι τα αναμενό­μενα, ας μην απογοητευόμαστε. Στούς γονείς μένει ή σπορά. Όμως το να αυξηθούν τα στάχυα καί να δέσουν ώριμο καρπό, δεν οφείλεται μόνο σ' αυτούς, αλλά στον καιρό, το χώμα, τη βροχή. Ό κόπος ωστόσο δεν πάει ποτέ χαμένος. "Ας θυμηθούμε, πώς ό Σπορέας τής παραβολής δε φείδεται του κόπου παρ' ότι γνωρί­ζει ότι μόνο το ελάχιστο του καρπού θα έπιανε τόπο. Κι όμως δεν το έκανε. Για να μη δώσει το δικαίωμα - λέγουν οί πατέρες - στην έρημο ή στον πατημένο δρόμο να πεί: Εμείς δεν ε'ίχαμε τη διά­θεση, αλλά ούτε καί συ μας έδωσες μια ευκαιρία. "Ας μην κλαίμε λοιπόν τους κόπους. Εμείς ας σπείρουμε έντι­μα, κι ας θερίσει ό Θεός. 

Του Άρχιμανδρίτου ΕΦΡΑΙΜ ΠΑΝΑΟΥΣΗ/orthodoxigynaika

Ο Γέροντας Παΐσιος διδάσκει, "Η ακηδία αχρηστεύει τον άνθρωπο"

- Γέροντα, τι διαφορά υπάρχει ανάμεσα στην ακηδία και την αθυμία;

- Ακηδία είναι η πνευματική τεμπελιά, ενώ η ραθυμία αναφέρεται και στην ψυχή και στο σώμα. Καλύτερα όμως να λείψουν και τα δύο. 

Η ακηδία και η ραθυμία μερικές φορές κολλούν και σε ψυχές που έχουν πολλές προϋποθέσεις για πνευματική ζωή, που έχουν ευαισθησία, φιλότιμο.

Σε έναν αδιάφορο ο πειρασμός δεν κάνει τόσο κακό. Ένας ευαίσθητος όμως άνθρωπος, αν στενοχωρηθή, νιώθει μετά ακηδία. Πρέπει να βρη τί τον στενοχώρησε και να το αντιμετωπίση πνευματικά, για να ξαναβρή το κουράγιο και να πάρη μπρος η μηχανή του. Να προσέχη να μην αφήνη αθεράπευτες πληγές , γιατί μετά κάμπτεται από τα τραύματά του. 

Το ψυχικό τσάκισμα, το οποίο στην συνέχεια φέρνει και το σωματικό, τον αχρηστεύει. Ο γιατρός δεν βρίσκει τίποτε, γιατί την βλάβη την έχει προκαλέσει ο πειρασμός. Πόσες ψυχές που έχουν φιλότιμο, ευαισθησία, τις βλέπω αχρηστευμένες!

- Γέροντα, αισθάνομαι εξάντληση και δεν μπορώ να κάνω καθόλου πνευματικά (1). Αυτό προέρχεται από κούραση ή μήπως είναι από ραθυμία;

- «Ἀπὸ τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν, ἀσθενεῖ τὸ σῶμα, ἀσθενεῖ μου καὶ ἡ ψυχή» (2), δεν λέει; Δεν είναι κούραση σωματική˙ ψυχικό τσάκισμα είναι. Αυτό είναι χειρότερο από την σωματική κούραση. Με το ψυχικό τσάκισμα ξεβιδώνεται κανείς και γίνεται σαν ένα όχημα που όλα τα εξαρτήματά του είναι καλά, αλλά η μηχανή του είναι διαλυμένη.

- Γέροντα, βλέπω ότι, ενώ πρώτα αγαπούσα τα πνευματικά, τώρα δεν μπορώ να κάνω τίποτε. 

- Γιατί δεν μπορείς να κάνης τίποτε; Δεν έχεις δυνάμεις; Εγώ βλέπω ότι έχεις. Δεν θυμάσαι παλιά, όταν χτιζόταν το μοναστήρι και δούλευες όλη μέρα στο γιαπί, πόσα πνευματικά έκανες;

- Μήπως, Γέροντα, φταίει που έδωσα όλον τον εαυτό μου στις δουλειές;

- Πιο πολύ φταίει που άφησες τον εαυτό σου χαλαρό. Κοίταξε να τον σκληραγωγήσης˙ να αγαπήσης την άσκηση. Εγώ, που έχω μισό πνεύμονα, ξέρεις πόσες μετάνοιες κάνω; Δεν μπορώ να σου πω. Μόνο για τα κομποσχοίνια, που κάνω με μικρές μετάνοιες, σου λέω ότι, όταν κουράζεται το ένα χέρι, κάνω τον σταυρό μου με το άλλο. 

Αυτά σου τα λέω από αγάπη. Άλλοι δεν έχουν τις προϋποθέσεις που έχεις εσύ, και ξέρεις πώς αγωνίζονται, πώς παλεύουν; Εσύ για λοκατζής κάνεις! Πώς άφησες έτσι τον εαυτό σου; Εγώ θα προσεύχωμαι για σένα, αλλά, για να βοηθηθής, πρέπει κι εσύ να κάνης μια προσπάθεια. 

Κατάλαβες; Στα πνευματικά πρέπει να δώσης όλον τον εαυτό σου, και τότε θα αποδώσης και στην διακονία σου.

- Γέροντα, μερικές φορές, όταν είμαι στο κελλί, με πιάνει ακηδία.

- Στο κελλί σου δεν προσεύχεσαι, δεν μελετάς. Όσο μπορείς, να μην αφήνης να περνάη ο χρόνος χωρίς να κάνης τίποτε. Δεν μπορείς να προσευχηθής; Ας μελετήσης κάτι που σε βοηθάει εκείνη την ώρα. Διαφορετικά ο διάβολος μπορεί να εκμεταλλευθή την άσχημη κατάστασή σου και να σε εξουθενώση.

*****

1. «Πνευματικά» είναι: ευχή με το κομποσχοίνι, μετάνοιες, πνευματική μελέτη κ.λπ. που κάνει ο μοναχός εκτός της διατεταγμένης Ακολουθίας και του μοναχικού κανόνος. Αυτά γίνονται και από λαϊκούς που αγωνίζονται στον κόσμο.

2. Τρίτον Μεγαλυνάριον της Μικράς και της Μεγάλης Παρακλήσεως εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον.

Από το βιβλίο: « ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ ζ΄ ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ»
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ON THE FAILURE OF MANY PEOPLE TO REACH DEIFICATION..

 By Archimandrite George
Abbott of the Holy Monastery of St. Gregorios on Mount Athos

So, while we have been called for this great purpose; to unite with God; to become Gods by Grace; and to enjoy this great blessing for which our Maker and Creator made us, but we often live as if this great and noble aim does not exist for us. Because of this, our life is filled with failure.

Our holy God moulded us for Theosis, so if we are not deified, our whole life is a failure.

Let us mention some of the reasons for this.

1) Attachment to the basic cares of life

We may do good and beautiful things; we may study, have a profession, raise a family, acquire property or perform charitable deeds. When we see and use the world eucharistically, as a gift from God, then everything joins with Him and becomes a path to union with God. If, even then, we do not unite with God, we have failed, and it has all been useless.

People usually fail because they are misled by the various secondary purposes of life. They do not place Theosis first and primary. They are absorbed by the beautiful things of the world and lose sight of the eternal. They give themselves completely to secondary purposes, and forget ‘the one thing necessary’ (cf. Lk. 10:42).

Particularly today, people are constantly occupied, and we neglect our salvation for the sake of these everyday activities. Perhaps this is a scheme of the devil to delude even the chosen ones. For example, we now spend time learning, studying, reading; we have no time to pray, to go to Church, or to confess and take Holy Communion. Tomorrow we will have meetings and councils, personal and social obligations; how will we find time for God? The day after tomorrow we will have weddings, family cares; it is impossible to engage in spiritual things. We, too, continually repeat to God: ‘I cannot come … I ask you to have me excused’ (cf. Lk. 14:19-20).

So, all the beautiful and legitimate things lose their value.

All these things have real and substantial value when undertaken with the Grace of God, for example, when we try to do everything for the glory of God; but only when we do not stop yearning and continue to pursue what is beyond studies, beyond profession, beyond family, beyond all the good and holy responsibilities and activities; only when we continue to desire Theosis as well, then all these find their real meaning in an eternal perspective. It is then that they are of benefit to us.

The Lord said: ‘seek first the Kingdom of God, and all these things shall be added unto you’ (Mt. 6:33). The Kingdom of God is Theosis, it is when we receive the Grace of the All-Holy Spirit. When divine Grace comes and reigns within man, that man is ruled by God, and through these deified men, the Grace of God comes to other men and to society. But as the Fathers teach, in the Lord’s Prayer, ‘Thy Kingdom come’ means ‘the Grace of the Holy Spirit come’. When it arrives, it is this which deifies man.
2) Moralism

Unfortunately, the spirit of moralism which we mentioned earlier, i.e., basing the Christian life on moral improvement, has adversely influenced the piety and spirituality of Christians to a significant degree even here in our land. We often cease to pursue Theosis because of Western influences on our theology.

Guidance that only aims for moral improvement is anthropocentric – it is centered on man, and in it, human effort dominates, and not the Grace of God. It then seems as if it is our own morality that saves us, and not the Grace of God. Life under these conditions does not give us genuine experiences of God, therefore the soul is not truly satisfied because its thirst remains unquenched. This method of guidance has been tried, and it failed because it does not represent the genuine spirit of Christ’s Church. It is often responsible for atheism and for many people’s indifference towards the spiritual life, especially among the young.

In our catechisms, sermons and everything said by parents, teachers, clergy and other workers of the Church, instead of talking about sterile improvements of mankind, let us educate Christians towards Theosis. This is the genuine spirit and experience of the Church. Otherwise, the virtues, regardless of how great they may be, do not, in fact, fulfill the purpose of the Christian life. They are simply ways and means which prepare us to accept Theosis, the Grace of the Holy Spirit, as St. Seraphim of Sarov taught so clearly.

3) Anthropocentric humanism
This self-sufficient humanism is a socio-philosophical system which is separated from and made independent of God. It leads contemporary man to a civilization based on selfishness, and this has brought modern humanity to an impasse. In the name of the development and liberation of humanity it wishes to estrange us from our Orthodox Christian Faith.

But is there any greater development possible for man than Theosis? 

source- Greekorthodoxchurch.org