"Dreams" By Metropolitan Hierotheos of Nafpaktos

Metropolitan Hierotheos of Nafpaktos

In the previous chapter we discussed fantasy and imagination, the damage they cause to our spiritual health, and how we can be ultimately healed of their negative influence.

Dreams are also closely linked with imagination, as we shall see in the following pages. Because many Christians are inexperienced in this aspect of spiritual warfare and incapable of dealing with the matter of dreams, they create problems for themselves. It is not uncommon for people to pay close attention to dreams and to examine what they dreamt the night before, without realising that by so doing they become dupes of the devil. There is also a tendency for people to examine dreams in accordance with the teachings and conclusions of secular psychotherapy, which are different from the Orthodox Tradition.

The holy Fathers were concerned about this issue. In the following pages I shall set out their teaching on dreams, the distorting consequences they have for man, and how they can be cured. It will become clear that the way the Fathers treat the subject of dreams deserves our attention.

1. What are Dreams?

St John Climacus gives a definition of dreams: “A dream is a movement of the nous while the body is at rest.” When the body is immobilised by sleep at night, the nous – not the rational faculty – continues working. This activity of the nous is what we refer to as dreams. Whereas dreams are an activity of the nous while the body is at rest, fantasy and imagination are an illusion of the eyes “when the mind is asleep. Fantasy is ecstasy of the nous, when the body is awake. Fantasy is the vision of something which does not exist in reality.” In other words, imagination is active while a person is awake, whereas dreams come into action during sleep.

There is a distinction between dreams and visions. “A vision is something seen more or less consciously when awake. A dream is something imagined during sleep” (St John Climacus). A person perceives visions by means of his senses, but he sees dreams through the action of his nous when his body is asleep.

Eκτρώσεις : Δικαίωμα ή Φόνος; Όλη η αλήθεια...

Ο αγαπητός αναγνώστης μας Βασίλειος, μας απέστειλε ένα κείμενο αγωνίας περί του θανάσιμου αμαρτήματος των εκτρώσεων χρησιμοποιώντας ως κύριες πηγές την ΠΕΦΙΠ και την Ι. Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου.

Η επιλογή αυτή του ανθρώπου, της διακοπής μιας κυοφορίας, ή ορθότερα του τερματισμού μιας κυοφορίας (δεν διακόπτεται, αφού δεν συνεχίζεται πάλι αργότερα, αλλά τερματίζεται, αφού σταματάει οριστικά αυτή, και αυτή η αστοχία στην ορολογία γίνεται σκόπιμα προκειμένου να συγκαλύψει την αλήθεια που κρύβεται πίσω από αυτό το θέμα˙ γι αυτό στη συνέχεια τη λέξη  διακοπή θα τη γράφουμε μέσα σε εισαγωγικά), που έχει ήδη αρχίσει μέσα στο σώμα μιας γυναίκας δεν είναι κάτι που άρχισε να συμβαίνει στην εποχή μας, αλλά σε αυτήν εδώ και μερικές δεκαετίες έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις λόγω της προόδου της τεχνολογίας, που την κάνει δυνατή πιο εύκολα, λιγότερο επώδυνα και με κάποια μεγαλύτερη ασφάλεια για την γυναίκα στην οποία ενεργείται.
Έτσι σε μια εποχή όπου υφίσταται μια υπερβολική χαλάρωση των ηθών με τις προγαμιαίες σχέσεις να αποτελούν κάτι συνηθισμένο, καθώς και με επιφανειακή πίστη στο Θεό, ώστε να αποφεύγεται η πολυτεκνία με τη λογική  πως δεν έχουμε δυνατότητα να μεγαλώσουμε περισσότερα παιδιά, πως θα τα αποκαταστήσουμε, αλλά και λόγω της επιδίωξης της ατομικής ανέσεως και καλοπέρασης, όταν οι μέθοδοι αντισύλληψης, όπου χρησιμοποιούνται για όλους τους παραπάνω λόγους αποτυγχάνουν και μια ανεπιθύμητη κυοφορία έρχεται, η επόμενη λύση της ‘διακοπής’ της κυοφορίας που προσφέρει με σύγχρονα μέσα (αλλά και παλαιότερα) η ιατρική, όταν μάλιστα αυτό συμβαίνει και σύμφωνα με τους νόμους της πολιτείας  πλέον,  αποτελεί πρόκληση.   

 
Πριν όμως προχωρήσουμε να κάνουμε μια τέτοια επιλογή, είναι  κάτι που μένει να μας απασχολήσει, αν μέσα μας υπάρχει ικανό να ενεργήσει έστω και σε μικρό βαθμό αυτό που λέγεται ‘ελεύθερη κρίση’ και χαρακτηρίζει τους ανθρώπους ως  κύριο γνώρισμά τους: Μήπως κάτι δεν πάει καθόλου καλά με αυτό που πάμε να κάνουμε και δεν πρέπει να το κάνουμε (εφόσον έχουμε ανθρώπινη συνείδηση που λέει ότι κάτι που είναι λάθος, και μάλιστα μεγάλο λάθος, δεν πρέπει να το κάνω) ακόμα και αν τότε, στην περίπτωση που δεν το κάνουμε, η ζωή μας φαίνεται για εμάς ότι θα γίνει πολύ δύσκολη, ως και αφόρητη ίσως,  ενώ αν το κάνουμε φαίνεται να λυτρωνόμαστε και να απαλλασσόμαστε;  Γιατί οπωσδήποτε όσο και να μας πιέζουν οι καταστάσεις να κάνουμε κάτι που δεν είναι καθόλου καλό, αλλά μεγάλο λάθος, και όσο και να φαίνεται ότι το να το κάνουμε αποτελεί μια λύση που θα μας ανακουφίσει, αυτό θα πρέπει με κάθε τρόπο να αποφύγουμε να το πράξουμε γιατί και αν προσωρινά φανεί πως βγήκαμε από το αδιέξοδο και απαλλαχτήκαμε, στη συνέχεια όμως θα αποδειχτεί ότι τελικά τα πράγματα έγιναν πολύ πιο άσχημα για μας και τότε θα καταλάβουμε ότι η κατάστασή που βρισκόμαστε επιδεινώθηκε περισσότερο.

Η απάντηση όμως σε αυτό το ερώτημα δεν μπορεί να αναζητηθεί πουθενά αλλού παρά στο επίμαχο ζήτημα του αν  αυτό που κυοφορείται μέσα στη κοιλιά της γυναικός, μετά την επαφή με τον άντρα που έγινε και οδήγησε σε σύλληψη, είναι άνθρωπος ή όχι. Βέβαια αυτό το ερώτημα για πολλούς δεν υφίσταται καν, αλλά η απάντηση είναι δεδομένη, προφανής, δηλαδή ότι αμέσως μετά τη σύλληψη (ή ακριβέστερα μαζί με τη σύλληψη) η γυναίκα έχει μέσα στη κοιλιά της ένα έμβρυο, που είναι άνθρωπος ζωντανός με σώμα και ψυχή, έστω και αν το σώμα του είναι ακόμα στο αρχικό στάδιο ανάπτυξης, πολύ απλό και ασχημάτιστο.

Arch.George Abbott of St. Gregorios on Mount Athos-On How Deification Becomes Possible

DEIFICATION IS POSSIBLE THROUGH THE UNCREATED ENERGIES OF GOD

In the Orthodox Church of Christ man can achieve deification because, according to the teachings of the Holy Bible and the Fathers of the Church, the Grace of God is uncreated. God is not only essence, as the West thinks; He is also energy. If God was only essence, we could not unite with Him, could not commune with Him, because the essence of God is awesome and unapproachable for man, in accordance with: ‘Never will man see My face and live’ (Exod. 33:20).

Let us mention a somewhat relevant example from things human. If we grasp a bare electric wire, we will die. However, if we connect a lamp to that wire, we are illuminated. We see, enjoy, and are assisted by the energy of electric current, but we are not able to grasp its essence. Let us say that something similar happens with the uncreated energy of God.

If we were able to unite with the essence of God, we too would become gods in essence. In other words everything would become a god, and there would be confusion so that, nothing would be essentially a god. In a few words, this is what they believe in the Oriental religions, e.g. in Hinduism, where the god is not a personal existence but an indistinct power dispersed through all the world, in men, in animals, and in objects (Pantheism).

Again, if God had only the divine essence – of which we cannot partake – and did not have His energies, He would remain a self-sufficient god, closed within himself and unable to commune with his creatures.

God, according to the Orthodox theological view, is One in a Trinity and a Trinity in One. As St. Maximus the Confessor, St. Dionysius the Areopagite, and other holy Fathers repeatedly say, God is filled with a divine love, a divine eros for His creatures. Because of this infinite and ecstatic love of His, He comes out of Himself and seeks to unite with them. This is expressed and realised by means of His energy or, better, His energies.

With these, His uncreated energies, God created the world and continues to preserve it. He gives essence and substance to our world through His essence-creating energies. He is present in nature and preserves the universe with His preserving energies; He illuminates man with His illuminating energies; He sanctifies him with His sanctifying energies. Finally, He deifies him with His deifying energies. Thus, through his uncreated energies, holy God enters nature, the world, history, and men's lives.

The energies of God are divine energies. They too are God, but without being His essence. They are God, and therefore they can deify man. If the energies of God were not divine and uncreated, they would not be God and so they would not be able to deify us, to unite us with God. There would be an unbridgeable distance between God and men. But by virtue of God having divine energies, and by uniting with us by these energies, we are able to commune with Him and to unite with His Grace without becoming identical with God, as would happen if we united with His essence.

So, we unite with God through His uncreated energies, and not through His essence. This is the mystery of our Orthodox faith and life.

Western heretics cannot accept this. Being rationalist, they do not discern between the essence and the energy of God, so, they say that God is only essence. And for this reason they cannot speak about man's deification (gr. theosis). Because, according to them, how could man be deified when they do not accept that the divine energies are uncreated, but regard them as created? And how could something created, i.e., something outside God, deify created man?

In order not to fall into pantheism, they do not speak at all about deification (gr. theosis). What then, according to them, remains as the purpose of man's life? Simply moral improvement. In other words, since man cannot be deified by means of divine Grace, the divine energies, what purpose does his life have? Only that he becomes morally better. But moral perfection is not enough for man. It is not enough for us simply to become better than before, to perform moral deeds. We have as our final aim to unite with holy God Himself. This is the purpose of the creation of the universe. This is what we desire. This is our joy, our happiness, and our fulfillment.

The psyche of man, who is created in the image and likeness of God, yearns for God and desires union with Him. No matter how moral, how good man may be, no matter how many good deeds he may perform, if he does not find God, if he does not unite with Him, he finds no rest. Because holy God Himself placed within him this holy thirst, the divine eros, the desire for union with Him, for deification (gr. theosis). He has in himself the erotic power, which he receives from his Creator, in order to love truly, strongly, selflessly, just as his holy Creator falls in love with His world, with His creatures. This is so that with this holy erotic impetus and loving power, he falls in love with God. If man did not have the image of God in himself, he would not be able to seek its prototype. Each of us is an image of God, and God is our prototype. The image seeks the prototype, and only when it finds it does it find rest.

In the fourteenth century, there was a great upheaval in the Church which was provoked by a Western monk, Barlaam. He heard that Athonite monks talked about deification (gr. theosis). He was informed that, after much struggle, cleansing of the passions, and much prayer, they became worthy to unite with God, to have experience of God, to see God. He heard that they saw the uncreated light which the holy Apostles had seen during the Transfiguration of our Saviour Christ on Mount Tabor.

But, having the Western, heretical, rationalistic spirit, Barlaam was unable to perceive the authenticity of these divine experiences of the humble monks, and so, he began to accuse the Athonite monks as though it was they who were deluded, heretical, and idolatrous. In other words he was saying that it was impossible for someone to see the Grace of God, because he knew nothing about the distinction between the essence and the uncreated energy of God.

Then, God's Grace brought out a great and enlightened teacher of our Church, the Athonite St. Gregory Palamas, Archbishop of Thessaloniki. With much wisdom and enlightenment from God, but also from his personal experience, he said and wrote much which taught, in accordance with the Holy Scriptures and the Holy Tradition of the Church, that the light of God's Grace is uncreated; that it is a divine energy. That, in fact, deified men see this light as the ultimate, the highest experience of deification (gr. theosis), and that they are seen within this light of God. This is the glory of God, His splendour, the light of Mount Tabor, the light of Christ's Resurrection and of Pentecost, and the bright cloud of the Old Testament. It is the real uncreated light of God, and not symbolic as Barlaam, and others like him, believed in their delusion.

Subsequently, in three great Synods at Constantinople, the whole Church justified St. Gregory Palamas, declaring that life in Christ is not simply the moral edification of man, but deification (gr. theosis), and that this means participation in God’s glory, a vision of God, of His Grace and His uncreated light.

We owe great gratitude to Saint Gregory Palamas, because, with the illumination he received from God, with his experience and his theology, he bequethed to us the teaching and eternal experience of the Church concerning the deification (gr. theosis) of man. A Christian is not a Christian simply because he is able to talk about God. He is a Christian because he is able to have experience of God. And just as, when you really love someone and converse with him, you feel his presence, and you enjoy his presence, so it happens in man's communion with God: there exists not a simply external relationship, but a mystical union of God and man in the Holy Spirit.

Even now, Westerners consider the divine Grace, or the energy of God, as something created. Unfortunately, this also is one of the many differences which must be seriously taken into consideration in theological dialogue with the Roman Catholics. It is not only the filioque, the primacy of authority, and the ‘infallibility’ of the Pope which are basic differences between the Orthodox Church and the Papists. It is also the above. If the Roman Catholics do not accept that the Grace of God is uncreated, we cannot unite with them even if they accept all the other points. For who is able to effect deification (gr. theosis), if divine Grace is a creation and not an uncreated energy of the All-Holy Spirit? 

Source-http://www.greekorthodoxchurch.org

Η Επιλογή της Ευτυχίας...

 Ήταν κάποτε μια γριούλα που αφού γέρασε αρκετά αποφάσισε πως καλύτερα θα ήταν για την ίδια, να μπει σε κέντρο φροντίδας ηλικιωμένων ατόμων. Έτσι ετοίμασε μια μικρή βαλίτσα και με ένα ταξί πήγε. Η νοσοκόμα που γνώριζε για την άφιξη της, την πλησίασε και της είπε:

-Ελάτε παρακαλώ να σας δείξω το δωμάτιο σας πριν το ετοιμάσουμε.

-Μα δεν χρειάζεται να το δω. Ετοιμάστε το, απάντησε η γριούλα.

-Μα έχετε επιλογή ανάμεσα σε 3 είδη αν θέλετε να τα δείτε και να διαλέξετε πιο από όλα σας αρέσει πιο πολύ.

-Δεν χρειάζεται καλή μου, επανάλαβε η γριούλα. Δεν χρειάζεται να το δω, μου αρέσει ήδη.

-Μα πως? Ξαναρώτησε η νοσοκόμα. Αφού δεν το είδατε.

-Δεν χρειάζεται να το δω. Έχω ήδη αποφασίσει ότι μου αρέσει, απάντησε με ένα ζεστό χαμόγελο ζωγραφισμένο στο γλυκό αλλά γερασμένο προσωπάκι της.

Τότε η νοσοκόμα της έδειξε το ένα απ τα 3 δωμάτια και την συνόδεψε μέχρι εκεί. Η γριούλα την ευχαρίστησε και η νοσοκόμα την ρώτησε ξανά με κάποιο δισταγμό.

-Είστε σίγουρα εντάξει? Τώρα που το είδατε συνεχίζετε να πιστεύετε ότι αυτό σας αρέσει? Χωρίς να δείτε και τις άλλες δύο επιλογές?

-Μα φυσικά. Πολλά πράγματα στη ζωή κορίτσι μου, της απάντησε η γριούλα, δεν θέλουν πολύ σκέψη. Είναι θέμα απόφασης και αγάπης. Αποφάσισα ότι θα το αγαπώ χωρίς να μπω στην διαδικασία να διαλέξω ανάμεσα σε άλλα. Σάμπως μια γυναίκα άμα γεννήσει το παιδί της, όσο άσχημο και αν είναι δεν θα το αγαπάει? Άσε που δεν θα το δει ποτέ άσχημο. Είναι θέμα απόφασης και αγάπης.

 -

Ας μην γελιόμαστε: τίποτα δεν είναι εύκολο και όλα είναι στο χέρι μας. Μα κυρίως, όλα είναι θέμα νου. Ο νους που αποφασίζει -και πρέπει να αποφασίζει- να ευτυχήσει, αντί να επιλέξει τον εύκολο δρόμο του παράπονου και της εγκατάλειψης.



Μην εγκαταλείπετε την ελπίδα, την προσπάθεια, την αισιοδοξία και την απλότητα. Διότι τελικά, αυτή η παραγκωνισμένη απλότητα, στην σκέψη και στις επιλογές, είναι η χαμένη δίδυμη αδελφή της ΕΥΤΥΧΙΑΣ.

 Ευχαριστίες στον Σπύρο Γκ

Πηγή: istologio.org

St. John Maximovitch- ON THE LITTLE THINGS IN LIFE

 

THE LITTLE THINGS IN LIFE

By St. John Maximovitch.

Many people believe that to live according to the faith and to fulfill the will of God is very difficult. Actually—it’s very easy. One needs only attend to details, to trifles, and try to avoid evil in the slightest and most trivial things. This is the simplest and surest way to enter the world of the spirit and draw near to God. 

A man often thinks that the Creator demands great things of him, that the Gospel insists on complete self- sacrifice, the abolition of one’s personhood, etc., as a condition of faith. A man is so frightened by this that he begins to be afraid of becoming acquainted with God, of drawing near to God, and hides himself from God, not even wishing to look into God’s Word. “If I can’t do anything important for God, then I’d just better stay away from things spiritual, stop thinking about eternity, and live ‘in a normal way’.”

There exists at the entrance to the spiritual realm a “hypnosis of great deeds:” one must either do some big thing or do nothing. And so people do nothing at all for God or for their souls! It is very strange—the more a man is devoted to the little things of life, the less he wishes to be honest or pure or faithful to God in those same little things. And, moreover, each one must adopt a correct attitude toward little things if one wishes to come near to the kingdom of heaven.

Wishes to come near: In this is summed up all the difficulties of the religious life. Often one wishes to enter into the kingdom of heaven quite unexpectedly, in some miraculous and magical way, or, by right—through some kind of great feat. But neither the one nor the other is the right way to find the higher world. One does not enter God’s presence in some wondrous manner while remaining indifferent on earth to the needs of the kingdom of God and its bright eternity, nor can one purchase the treasures of the kingdom of God by some kind of eternal act, however great that act might be. Yet good deeds, holy deeds are necessary for one to grow into a higher life, a bright will, a good desire, a heavenly psychology, a heart that is both pure and fair.

A glass of water: Verily, verily I say unto you that whosoever offers one of the least of these but a cup of cold water, in the name of a disciple, shall not lose his reward. In this saying of the Lord is the highest expression of the smallness of the good. “A glass of water”—this is not much.

Communicating in good spirit: In every communication between people there must without fail be a good spirit: this spirit is Christ, openly manifest or hidden. “In the name of a disciple:” this is the first step in communicating with another person in the name of Jesus Christ Himself.  Many people, not as yet knowing the Lord and the wondrous fellowship in His Name still have among themselves an unselfish, pure and human fellowship which brings them ever closer to the Spirit of Christ.

The lesser good is necessary: As a matter of fact, the lesser good is more necessary for mankind than the greater. People can get along with their lives without the greater good; without the lesser they cannot exist. Mankind perishes not from a lack of the greater good, but from an insufficiency of just this lesser good. The greater good is no more than a roof, erected on the brick walls of the lesser good.

The lesser, easier good was left on this earth for man by the Creator Himself, who took all the greater good upon Himself. Whosoever does the lesser, the same creates—and through him the Creator Himself creates—the greater good. Of our little good the Creator makes His Own great good. For as our Lord is the Creator who formed all things from nothingness, so is He more able to create the greater good from the lesser.

Through such lesser, easy work, done with the greatest simplicity, a man is accustomed to the good and begins to serve it with his whole heart, sincerely, and in this way enters into an atmosphere of good, lets down the roots of his life into new soil, the soil of the good. The roots of human life quickly accommodate themselves to this good earth, and soon cannot live without it... Thus is a man saved: from the small comes the great. “Faithful in little things” turns out to be “faithful in the greater.”

Our moral sense: Lay aside all theoretical considerations that it is forbidden to slaughter millions, women, children, and elderly; be content to manifest your moral sense by in no way killing the human dignity of your neighbor, neither by word, nor by innuendo, nor by gesture. Do not be angry over trifles against your brother vainly (Mt 5:22) or in the daily contacts of life speak untruth to your neighbor. These are trifles, small change, of no account; but just try to do this and you will see what comes of it.

Prayer: It is hard to pray at night. But try in the morning. If you can’t manage to pray at home than at least as you ride to your place of employment attempt with a clear head the “Our Father” and let the words of this short prayer resound in your heart. And at night commend yourself with complete sincerity into the hands of the Heavenly Father. This indeed is very easy.

And give, give a glass of cold water to everyone who has need of it; give a glass filled to the brim with simple human companionship to everyone that lack it, the very simplest companionship...

O wondrous path of little things, I sing thee a hymn! Surround yourselves, O people, gird up yourselves with little works of good— with a chain of little, simple, easy and good feelings which cost us naught, a chain of bright thoughts, words and deeds. Let us abandon the big and the difficult. That is for them that love it and not for us for whom the Lord in His Mercy, for us who have not yet learned to love the greater, has poured forth the lesser love everywhere, free as water and air.

Vol. 12, Issue 05-06 Orthodox - Heritage,

"ΜΟΝΟ Ο ΘΕΟΣ ΤΟ ΞΕΡΕΙ!"

Κάποτε ζούσε σ' ένα χωριό κάποιος φτωχός γέροντας, ο οποίος είχε ένα όμορφο άλογο που τον βοηθούσε στις γεωργικές του ασχολίες και το οποίο ήταν τόσο όμορφο και δυνατό, ώστε ήταν γνωστό σε όλη τη γύρω περιοχή.

Κάποια μέρα, ένας πρίγκιπας που εντυπωσιάστηκε από τη φήμη και το παρουσιαστικό του αλόγου, θέλησε να το αγοράσει, προσφέροντας στον γέροντα ένα υπέρογκο ποσό. Αυτός, όμως, αρνήθηκε να πουλήσει το αγαπημένο του άλογο, µε το οποίο είχε δεθεί τόσα χρόνια, και επέστρεψε στο χωριό του.
-"Μα καλά είσαι ανόητος;" ρωτούσαν οι συγχωριανοί του.
"Πούλα το άλογο για το καλό σου,
θα πιάσεις πολλά χρήματα και θα είσαι ευτυχισμένος!"
-"Ααα, εμένα το άλογο με βοηθά στην εργασία μου...
Καιποιος ξέρει τι είναι καλό και τι κακό;" απαντούσε ο γέροντας,
"Μόνο Ο Θεός το ξέρει!"
Οι μέρες περνούσαν και το άλογο παρέμενε αχώριστη συντροφιά του γέροντα.

Ένα πρωί ξύπνησε και είδε ότι το άλογό του είχε φύγει.
Οι συγχωριανοί του μαζεύτηκαν για να του εκφράσουν τη λύπη τους:
-"Τι μεγάλο κακό που σε βρήκε, τώρα ποιος θα σε βοηθά στις δουλειές σου;
Ήσουν ανόητος που δεν πούλησες το άλογο.
Τώρα δεν έχεις ούτε τα χρήματα, ούτε το άλογο".

Ο γέροντας με τη χαρακτηριστική ηρεμία του απαντούσε:
-"Και ποιος ξέρει τι είναι καλό και τι κακό; Μόνο Ο Θεός το ξέρει!"
Οι χωριανοί απομακρύνονταν νομίζοντας ότι του γέρου του έχει σαλέψει..

Ύστερα από λίγες μέρες το άλογο επέστρεψε στη μάντρα του γέροντα, μαζί µε μερικά άλλα πανέμορφα άγρια άλογα που είχε συναντήσει στο δάσος.
Μαζεύτηκαν ξανά οι συγχωριανοί και του έλεγαν:
-"Τι τυχερός που είσαι! Σου έτυχε μεγάλο καλό,
αφού τώρα έχεις περισσότερα άλογα να σε βοηθούν."
Ο γέροντας τους απάντησε:
-"Και ποιος ξέρει τι είναι καλό και τι κακό.. Μόνο Ο Κύριος γνωρίζει!
Πάντως, είμαι ευχαριστημένος που το άλογό μου γύρισε.
Οι συγχωριανοί του τον κοιτάζανε πάλι περιφρονητικά.
Μετά από λίγες μέρες, ο γιος του, καβαλικεύοντας ένα από τα άλογα,
έπεσε κι έσπασε τα πόδια του, μένοντας ανήμπορος.
Μαζεύτηκαν πάλι οι χωριανοί λέγοντας:
-"Τι κακό που σε βρήκε! Με τα άλογα που ήρθαν, έχασες τελικά το δεξί σου χέρι στις δουλειές – τον γιο σου – που υποφέρει τώρα από τους πόνους
και ίσως υποφέρει για όλη του τη ζωή."
Ο γέρος απαντούσε πάλι:
-"Ποιος ξέρει ... μόνο Ο Θεός γνωρίζει τι είναι καλό και τι κακό!"
Δεν πέρασε μια βδομάδα από αυτό το ατύχημα και μια γειτονική χώρα κήρυξε τον πόλεμο στη χώρα του. Πέρασε, λοιπόν, και από την πόλη του ο στρατός και επιστράτευσε όλους τους νέους άντρες της πόλης.
Δεν πήραν, φυσικά, τον γιο του, που είχε σπασμένα πόδια,
κι έτσι δεν έλαβε μέρος στις άγριες μάχες που ακολούθησαν.
Ήρθαν πάλι οι συγχωριανοί και έλεγαν:
-"Είσαι πολύ τυχερός, αφού οι γιοι όλων μας πάνε να σκοτωθούν στον πόλεμο, ενώ εσύ θα έχεις τον γιο σου πάντα κοντά σου."
Και ο γέροντας τούς απάντησε με τρυφερότητα:

-"Εμείς οι άνθρωποι δεν ξέρουμε ποτέ αρκετά, για να κρίνουμε αν κάτι είναι ευλογία ή συμφορά. Ακόμη αδελφοί μου δεν το καταλάβατε:
Μόνο Ο Θεός γνωρίζει το καλό και το κακό μας!!"
Πρέπει λοιπόν να δείχνουμε απόλυτη εμπιστοσύνη Στον Θεό μας, όχι στα λόγια αλλά έμπρακτα! Υπάρχει άραγε περίπτωση αν αφεθούμε όπως ένα μικρό παιδί στο Θέλημά του, να νιώσουμε ποτέ θλίψη, άγχος , στενοχώρια;

Ο ΠΟΛΙΤΙΜΟΣ ΛΙΘΟΣ...

Μια σοφή γυναίκα που ταξίδευε στα βουνά ανακάλυψε τυχαία σε ένα ρέμα έναν πολύτιμο λίθο. Κοντοστάθηκε, τον μάζεψε και συνέχισε το δύσκολο ταξίδι της. Την επόμενη μέρα συνάντησε έναν άλλο ταξιδιώτη πεινασμένο και εξαντλημένο. Η γυναίκα βλέποντας τον έτσι ταλαιπωρημένο, αποφάσισε να μοιραστεί μαζί του το φαγητό της. Καθώς όμως άνοιξε το σακίδιο της, ο ταξιδιώτης είδε τον πολύτιμο λίθο και εντυπωσιάστηκε. Παρακάλεσε λοιπόν τη γυναίκα να του τον χαρίσει. Εκείνη χωρίς δισταγμό ή δεύτερες σκέψεις πήρε τον πολύτιμο λίθο και του τον έδωσε. Ο ταξιδιώτης έφυγε ενθουσιασμένος , μακαρίζοντας την καλή του τύχη. Αυτός ο λίθος ήταν ανεκτίμητης αξίας και θα τον εξασφάλιζε για το υπόλοιπο της ζωής του. Κι άρχισε να κάνει σχέδια για το μέλλον του που διαγραφόταν λαμπρό, γεμάτο ανέσεις και πολυτέλειες. Μετά από μερικές μέρες όμως επέστρεψε αναζητώντας τη σοφή γυναίκα. «Σκέφτηκα πολύ αυτές τις μέρες» ομολόγησε μόλις τη βρήκε. «Ξέρω πόσο πολύτιμος είναι ο λίθος που μου χάρισες. Θα μπορούσα με τη βοήθεια του να ζήσω μια άνετη, παραμυθένια ζωή. Παρόλα αυτά δεν τον θέλω. Αποφάσισα να στον επιστρέψω με την ελπίδα ότι θα μου δώσεις κάτι άλλο, κάτι πραγματικά πολύτιμο. Δώσε μου κάτι που υπάρχει μέσα σου, δώσε μου αυτό που σε έκανε να μου χαρίσεις το λίθο»

 

 agioritikovima.gr